Ik ben geen straatkind, maar wel het meisje dat je overal ziet.
Ben het type meisje dat lacht, maar van binnen zit veel verdriet.
Ik ben iemand met een arrogante blik en veel haters.
Het meisje dat niemand uit kan staan en onderwerp is voor praters.
Daarom zal je me niet vaak zien met verschillende mensen.
Ik lijk een meisje zonder doel, maar heb zoveel wensen.
Voor vele lijk ik verwaand en emotieloos te zijn.
Maar juist zulke mensen zitten met de meeste pijn.
Ik deed stoer,want dan hoorde ik erbij.
Niemand kon me breken en ook niemand kon me wat maken.
Het leek alsof niemand me kon raken.
Ik had een muur om me hart gebouwd, deed het alleen.
Voor vele mensen leek ik egoitisch en gemeen.
Maar eigenlijk ben ik het meisje dat vecht voor haar dingen.
Dat graag gek doet en chillt met haar vriendinnen.
Ik ben het meisje dat hard speelt maar van binnen huilt.
Het is mijn pijn wat achter deze attitude verschuilt..
En ik zoek me hele leven naar liefde, wil weten wat het is.
Het lijkt alsof ik iets in me hartje mis.
En ik ben niet het hoertje van de straat wat jullie denken.
Ik wil iemand waar ik me leven aan zal schenken.
Dus de volgende keer als je me aan kijkt en je weer eens haat.
De volgende keer dat je weer eens over me praat.
Bedenk dan dat je eigenlijk niks over mij weet en mij niet kent.
Alleen 'ik' en niemand anders weet hoe ik ben