Ik ben eigenlijk nooit zo’n Afrika-type geweest.
Sommige mensen hebben de ambitie om ooit in hun leven nog eens naar Afrika te gaan. Ik heb dat eigenlijk nooit zo gehad. Misschien omdat ik niet zo avontuurlijk ingesteld ben. Het zou voor mij veel te moeilijk zijn om zo’n droom te realiseren. ‘Ooit naar Afrika willen’ is zó breed. Wanneer wil je, hoe, hoe lang, naar welk land, waarom? En als je dat allemaal beantwoord hebt: hoe regel je je reis? Nee, voor mij is dat niks. Ik zou niet weten hoe ik het zou moeten doen en eigenlijk hoefde ik het ook niet te weten: ik had immers die droom niet.

In het najaar van 2007 zag ik op mijn rooster staan: ‘informatiebijeenkomst Edukans’. Mijn klasgenoten en ik waren er best benieuwd naar: wat zou dat zijn? O wacht eens, is dat niet dat je naar Afrika kunt? Voor we het wisten hadden we al min of meer besloten om met z’n allen te gaan. Enthousiast over ons nieuwste plan maar toch ook een beetje onzeker over het nieuwe avontuur gingen we naar de bijeenkomst toe. Gek eigenlijk, hoe goed ik mij die bijeenkomst nog kan herinneren. Net alsof mijn hersenen al doorhadden dat het een belangrijk moment was en dat ze het dus maar goed moesten opslaan. Ik zie mezelf daar zo weer zitten en hoor mezelf weer denken: Is dit wat voor mij? Nee, zo’n avontuur durf ik niet aan. En zoveel geld ophalen… dat lukt vast niet. Het is wel een unieke kans… Aan het eind van de bijeenkomst heb ik een beslissing genomen: ik ga naar Afrika. Ik besefte toen nog niet dat de kans groot was dat ik het ook echt zou doen. Eigenlijk besef ik nog steeds niet dat ik ga. Op dat moment was er nog niks zeker. Zekerheid kwam er pas in januari 2008, in de vorm van een e-mail: Gefeliciteerd, je gaat naar Malawi. Ik kon het wel van de daken schreeuwen: ‘Ik ga naar Afrika!!’ Toch hadden de woorden niet echt betekenis voor mij. Natuurlijk was ik heel enthousiast en trots als ik het aan iemand vertelde en de reacties waren altijd erg positief, maar toch zag ik mezelf nog niet in Afrika rondlopen.

Toen kwam er een periode van brieven ontvangen van Edukans, me inlezen, fondsen werven, voorbereidingsdagen en lessen maken. Een periode van een half jaar waarin ik veel heb geleerd over Malawi, maar waarin ik mezelf ook beter heb leren kennen: ik had nooit gedacht dat ik ergens zó enthousiast voor kon worden.

Nog vijf weken. Dan zit ik in het vliegtuig op weg naar Malawi. Net als bijna een jaar geleden bij die bijeenkomst heb ik ook nu nog gemengde gevoelens. Ik heb echt ontzettend veel zin om te gaan, maar ik heb ook momenten waarop ik denk: waar ben ik aan begonnen? But if you never try, you’ll never know. Het wordt leerzaam, moeilijk en leuk: ik ga dit doen.

Ik ben eigenlijk nooit zo’n Afrika-type geweest. Misschien ben ik er een in wording, of misschien word ik er wel nooit een. Ik ga naar Malawi, ook al besef ik het nog steeds niet.