.
maandag 28 april 2008 om 21:28
Het begon allemaal zo onschuldig ik leerde je kennen maar het was niet veel, misschien kon je het wel vriendschap noemen.
Telkens hadden we het over afspreken, maar het kwam er nooit van..
Toen kwam er een ander in myn leven waar ik 5 maanden veel om heb gegeven, we hadden byna geen contact meer en opzich was dat best wel jammer.
Toen dat voorby was begonnen we weer te kletsen en het werd steeds maar leuker en leuker met jou, de nutteloze uurtjes op msn die nergens over gingen, hoe je me aan het lachen kon krygen met de meest kleine dingen, dingen die nérgens op slaan..
Toen begon het smse, het begon lekker onschuldig met 'hee hoe gaat het. ' maar het werd al snel intiemer en we leerden elkaar nog beter kennen, ik begon gevoel voor je te krygen en zou je het liefste meteen die dag nog zien!
Jij had mij al een keer gezien en zei daar allemaal lieve dingen over, die me zó verlegen maakte dat ik je eigenlijk niet meer durfde te zien..
En toen was eindelijk die dag er, we zouden afspreken.
Ik was zooo zenuwachtig, want wat áls je niet zo leuk was als ik dacht?
Maar dat was niet zo, ik zat op je te wachten op het station, toen je eindelijk aan kwam lopen herkende ik je eigenlijk niet eens, jij mij wel en kwam naar mij toe lopen.
Je trok me van het bankje af en we liepen de stad in.. Na een tijdje pakte je m'n hand en nadat we nog een paar rondjes te hebben gelopen pakte je me vast en knuffelde me, ik vond dat zó lief! Geen enkele jongen had dat nog ooit gedaan. Na een paar minuten kuste je me en dat voelde nog beter als perfect!
Zo hebben we nog vaak afgesproken, nutteloze doelloze uren rondhangen in de stad of ergens nutteloos heen rijden met je auto, ik vond het geweldig, want je had me inmiddels helemaal verliefd gemaakt..
Na een tydje kregen we ruzie, om wat eigenlyk? volgens my om niks! Toen dat weer goed was, en het weer voelde zoals toen wilde ik zo graag heel de dag door by je zyn, ik wilde niks anders meer! ik zei tegen je dat ik verliefd op je was en je reageerde lekker kill van; oke. Ik vond het een stom antwoord en het gaf me een kutgevoel, ik had meteen spyt van m'n woorden..
Ondertussen bleven we maar afspreken, en het werd steeds maar leuker.
Als je by me was was je perfect, maar op een andere manier deed je soms lullig, kortaf, bot en raar..
Je zei dat ik je moest vergeten, dat dat beter voor my zou zyn.. Maar ik wilde dat helemaal niet!
We bleven maar afspreken totdat ik recht in je gezicht vroeg wat je nou zou willen. Je zei niks en lag daar maar voor je uit te staren. Ik draaide me om en begon half te huilen, je pakte me helemaal vast en gaf me allemaal kusjes, dat had al genoeg moeten zeggen; je wilde my.
Ik leek wel blind te zyn en bleef erover doorzeuren, zo erg zelf dat we er weer ruzie over kregen, zo erg dat we elkaar een tydje niet meer spraken.
Als ik je zeg dat ik je mis doet het je niks, je zegt; 'ok' en meer niet..
Ik weet nu dat ik je los moet laten, want als je my écht zou willen dan zou je er wel moeite voor doen en m'n aandacht proberen te krygen, maar dat doe je niet.
Ik moet je los laten, en dat lijkt moeilyker dan wat dan ook..
Ik wíl je niet laten gaan, ik wil je voor eeuwig by me houden, voor altyd jy en ik!
Ik hou van je, en dat wéét je! Je moet ondertussen wel weten hoeveel je voor my betekent, je moet ondertusse weten dat ik by je wil zyn, je moet ondertussen weten dat ik je perfect vind. Maar ik weet nu dat het niet wederzijds is, dat je niks voor my voelt, maar meer voor een ander meisje.
Ik moet het hier by laten.
Vaarwel lieve jy......
Telkens hadden we het over afspreken, maar het kwam er nooit van..
Toen kwam er een ander in myn leven waar ik 5 maanden veel om heb gegeven, we hadden byna geen contact meer en opzich was dat best wel jammer.
Toen dat voorby was begonnen we weer te kletsen en het werd steeds maar leuker en leuker met jou, de nutteloze uurtjes op msn die nergens over gingen, hoe je me aan het lachen kon krygen met de meest kleine dingen, dingen die nérgens op slaan..
Toen begon het smse, het begon lekker onschuldig met 'hee hoe gaat het. ' maar het werd al snel intiemer en we leerden elkaar nog beter kennen, ik begon gevoel voor je te krygen en zou je het liefste meteen die dag nog zien!
Jij had mij al een keer gezien en zei daar allemaal lieve dingen over, die me zó verlegen maakte dat ik je eigenlijk niet meer durfde te zien..
En toen was eindelijk die dag er, we zouden afspreken.
Ik was zooo zenuwachtig, want wat áls je niet zo leuk was als ik dacht?
Maar dat was niet zo, ik zat op je te wachten op het station, toen je eindelijk aan kwam lopen herkende ik je eigenlijk niet eens, jij mij wel en kwam naar mij toe lopen.
Je trok me van het bankje af en we liepen de stad in.. Na een tijdje pakte je m'n hand en nadat we nog een paar rondjes te hebben gelopen pakte je me vast en knuffelde me, ik vond dat zó lief! Geen enkele jongen had dat nog ooit gedaan. Na een paar minuten kuste je me en dat voelde nog beter als perfect!
Zo hebben we nog vaak afgesproken, nutteloze doelloze uren rondhangen in de stad of ergens nutteloos heen rijden met je auto, ik vond het geweldig, want je had me inmiddels helemaal verliefd gemaakt..
Na een tydje kregen we ruzie, om wat eigenlyk? volgens my om niks! Toen dat weer goed was, en het weer voelde zoals toen wilde ik zo graag heel de dag door by je zyn, ik wilde niks anders meer! ik zei tegen je dat ik verliefd op je was en je reageerde lekker kill van; oke. Ik vond het een stom antwoord en het gaf me een kutgevoel, ik had meteen spyt van m'n woorden..
Ondertussen bleven we maar afspreken, en het werd steeds maar leuker.
Als je by me was was je perfect, maar op een andere manier deed je soms lullig, kortaf, bot en raar..
Je zei dat ik je moest vergeten, dat dat beter voor my zou zyn.. Maar ik wilde dat helemaal niet!
We bleven maar afspreken totdat ik recht in je gezicht vroeg wat je nou zou willen. Je zei niks en lag daar maar voor je uit te staren. Ik draaide me om en begon half te huilen, je pakte me helemaal vast en gaf me allemaal kusjes, dat had al genoeg moeten zeggen; je wilde my.
Ik leek wel blind te zyn en bleef erover doorzeuren, zo erg zelf dat we er weer ruzie over kregen, zo erg dat we elkaar een tydje niet meer spraken.
Als ik je zeg dat ik je mis doet het je niks, je zegt; 'ok' en meer niet..
Ik weet nu dat ik je los moet laten, want als je my écht zou willen dan zou je er wel moeite voor doen en m'n aandacht proberen te krygen, maar dat doe je niet.
Ik moet je los laten, en dat lijkt moeilyker dan wat dan ook..
Ik wíl je niet laten gaan, ik wil je voor eeuwig by me houden, voor altyd jy en ik!
Ik hou van je, en dat wéét je! Je moet ondertussen wel weten hoeveel je voor my betekent, je moet ondertusse weten dat ik by je wil zyn, je moet ondertussen weten dat ik je perfect vind. Maar ik weet nu dat het niet wederzijds is, dat je niks voor my voelt, maar meer voor een ander meisje.
Ik moet het hier by laten.
Vaarwel lieve jy......