het is de blik in jou ogen; die raakt mij diep,
de klank in je stem was hetgeen mij halt toeriep.
het zijn jouw armen om me heen; die geven mij een goed gevoel,
woorden onuitgesproken en toch weet je wat ik bedoel.

het is de woede die in mij oplaait,
als ik hoor hoe mensen je onderuit hebben gemaait.
het is de verdriet die ik voel,
omdat ik zo goed weet wat jij bedoelt.

het is de hulpeloosheid wanneer ik hoor dat het niet goed gaat,
wanneer voor jou alles donker lijkt en niets opklaart...
het is mijn frustratie als ik negatieve dingen uit jouw mond hoor,
want je bent zo lief, en hebt zoveel in je, al heb je het zelf niet door.

Het is jouw onzekerheid die mij raakt,
wanneer er iemand weer iets in jou kapot maakt..
Het is mijn machteloosheid die ik angstvallig vermijd,
tot er iets positiefs in leven komt, die jouw hart bevrijd.