De dagelijkse sleur die me verder trekt naar de volgende dag, hoewel ik niet eens wil weten wat er die dag erna gebeurt. Ik sluit liever me ogen voor altijd. En vergeet alles, alles in het verleden. Hoewel de dag pas net begonnen is, en ik mijn mobiel net me bed heb uitgegooit, omdat de wekker mij zo nodig moest wakker maken. Kijk ik met een chagerijnig gezicht naar de witte muur die steeds dichter op me afkomt, En bedenk me maar weer is om te draaien, wat heeft het leven ook voor zin?
Met dat ik me om wil draaien gaat me 2e wekker voor als ik me verslaap. Ook dat nog, zo'n ouderwets ding, die alleen maar kan piepen op momenten dat jij het niet wilt. Ik graai met me handen naar rechts om nog te proberen de wekker uit te zetten, maar de wekker pest me, en gaat gewoon door met het gepiep wat ie elke ochtend doet. Alsof alles me haat. Zelfs mijn wekker, die geen leven kent.
Dat alles voor mij moet beslissen, kan ik dat zelf niet? Dat problemen elke keer maar weer mogen komen, dat ik het zelf toelaat! Soms snap ik niks van mezelf en ik denk dat, dat maar beter is ook. Alsof ik wil weten wie ik ben. maar eigenlijk diep in mijn hart wil ik weten wie ik ben, wie niet, jij toch ook?
Mijn handen, die moe beginnen te worden van de letters die ze maar elke keer moeten indrukken, alsof ze geen beter leven kunnen hebben. waarvan letters woorden vormen, en woorden zinnen vormen. Het is alsof het met een vloeiende beweging gaat, en mijn gedachte nog sneller gaan dan mijn handen aan kunnen, alsof ik stukjes moet vergeten omdat te veel, te veel is.