maaikeN

EEN LICHTJE VAN GOD


Uren dwaalde zij door de regen
en koud raakte zij tot op het bot
Al uren had ze in ’t bos gelegen
werkelijk..haar leven was kapot


Uren dwaalde zij door de regen
en nat raakte ze tot op haar huid
Uren lopen op die lijdenswegen
edoch zij kwam tot geen besluit


Uren dwaalde zij door de regen
en verkleumde al onder haar jas
Hij had haar wel klein gekregen
dacht zij en schopte in een plas


Uren dwaalde zij door de regen
en het natte kleefde op haar vel
Ze had over omgang gezwegen
en dat alleen maar op zijn bevel


Uren dwaalde zij door de regen
en de kou drong in haar bekken
Hij nam haar zonder overwegen
en daarna kon ze wel verrekken


Uren dwaalde zij door de regen
en de nattigheid maakte haar kil
Zou ze een abortus laten plegen
dacht zij en plots werd alles stil


Uren dwaalde zij door de regen
en koud raakte zij tot op het bot
Zij voelde zich absoluut leeg en
zocht naar een lichtje..naar God