soms voel je je bij iemand heel vertrouwd,
je voelt dat je echt zo van iemand houdt,
het doet pijn als je hem met een ander ziet,
het doet veel verdriet,
je zou je leven voor hem geven,
je zou dichtbij hem willen leven,
je zou hem willen sluiten in je armen,
hem met jouw liefde verwarmen,
als je merkt dat hij je niet wilt,
dan wordt je stil zo stil,
er lijkt iets in je te breken,
iets dwars door je hart te steken,
je tranen blijven maar stromen,
je kan er niet aan ontkomen,
je voelt je alleen,
al zijn er duizend mensen om je heen,
na een tijdje beginnen je ogen weer te stralen,
je denkt dat het verdriet begint te dalen,
je lijkt hem te zijn vergeten,
maar in je hart heb je hem voor altijd een plekje gegeven...
Eenzaam en verlaten schrijf ik deze woorden op papier.
Ik wil je omhelzen, maar je bent niet hier.
Als ik terug blik op ons verleden, voel ik me ongelukkig voor het heden.
Ik zie een foto uit vroegere uren, zo verliefd en heel gelukkig, maar het mocht niet eeuwig blijven duren.
Nooit gedacht dat onze liefde stuk zou gaan, door die ene domme fout die je bent begaan, maar toch wilde ik mijn eigen weg inslaan.
Echter op één ding had ik me niet bedacht, mijn hart houd meer van jou dan verwacht.
Ik leefde al die maanden met een muur om mij heen, en zelfs jij kwam daar niet doorheen.
Nu die muur dan eindelijk is afgebroken, blijkt ook mijn hart te zijn gebroken.
Hier zit ik dan helemaal alleen, zonder jou aanwezigheid om mij heen.
Misschien moet ik je proberen te vergeten.
Maar ik besef dat dat onmogelijk is, want elke dag weer voel ik dat vreselijke gemis.
Tranen in mijn ogen, tranen van verdriet.
Ik wist niet dat het zo'n pijn zou doen toen ik jou verliet.
Met mijn ogen open of dicht, iedere keer zie ik nog jouw gezicht.
Hoor ik nog steeds jou stem en je lieve lach.
Ik heb je verlaten, maar voel de pijn nog elke dag.
Hoe kon ik zo stom zijn?
Ik zit hier nu met mijn verdriet, en dat omdat ik dacht dat ik niet meer van je hield.
Dacht ik soms dat ik alles zomaar kon vergeten?
Ik had toch beter kunnen weten.
Nu moet ik proberen door te gaan met onze baby, maar ik kan het niet, daarvoor voel ik veel te veel verdriet.
In mijn hart alleen nog maar die vreselijke pijn, omdat ik zo graag weer met jou zou willen zijn.
Dat ik nog steeds van je hou is mij nu wel duidelijk, maar voor jou waarschijnlijk onbegrijpelijk.
Ik besef heel goed dat ik je ook wel een beetje verdriet heb aangedaan, en daardoor zal ik misschien wel nooit meer naast jou zijde staan.
Misschien ben ik je nu wel voor altijd kwijt, maar geloof me als ik je zeg dat het me heel erg spijt.
Alleen met spijt kun je liefde helaas niet terug winnen, daarom voel ik ook die extra pijn vanbinnen.
Je kreeg van mij soms niet de liefde zoals het hoort, maar ik weet nu zeker dat mijn hart alleen aan jou toebehoort.
Mijn liefde voor jou is nog steeds niet voorbij, al is er misschien geen hoop meer voor mij.
Graag zou ik mijn hart weer aan je willen geven en je willen laten zien hoeveel ik van je hou.
Of is het nu telaat, mijn gevoel van berouw?
Jou verlaten is de grootste fout in heel mijn leven, ik ril, ik voel me beven.
Alle nachten zijn zo koel en kil.
Nee dat is niet wat ik in mijn verdere toekomst wil.
Dat ik me groot hou, is alleen maar schijn, want een leven zonder jou, zou voor mij het einde van mijn leven kunnen zijn.
