Torkel ™ (gewoon mezelf)

Volkskrant 18 september 1996

Gabbers zijn burgerlijk, onzeker en ‘heel lief’

Gabbers zijn niet agressief. Ze zijn juist heel lief, maar slikken en snuiven veel, barsten dus van de energie en dáárom duren hun feesten tot tien uur ‘s ochtends. ‘Begrijp dat nou eens’ lijken de auteurs van het boek hakkûh en strakstaan te willen zeggen. De journalisten H. van der Wal (38 ) en M. Bleeker (29) liepen maandenlang mee in de gabberscene om alle ins en outs van deze subcultuur te kunnen beschrijven. Een cultuur waarover, volgens de auteurs, veel misverstanden en vooroordelen bestaan. Donderdag verschijnt hun boek dat alle mysteries onthult over het raven, slikken, snuiven en het ‘wij’-gevoel.

‘Gabbers zijn ontroerend’, vertelt Bleeker. ‘Wat het meeste opvalt is hun enorme burgerlijkheid. Ze willen allemaal een Opel-Kadett, een premie A-woning, een vrouw en een schoonmoeder waar ze hun kindertjes naartoe kunnen brengen. Maar voordat ze dat willen bereiken willen ze nog flink uit hun dak gaan’. Op de megamanifestaties, de zogenaamde raves, waar gabbers elkaar met duizenden ontmoeten, wordt inderdaad heftig gefeest. Maar niet om stomdronken te worden of meiden te versieren, zegt Van der Wal. Volgens haar draait bij gabbers alles om de groep, de massaliteit en de onderlinge solidariteit, het zogenaamde ‘wij-gevoel’.

‘Hoewel hun verschillende benamingen anders doen vermoeden gaan de meeste raveteeven en pepsletjes niet zomaar met een jongen naar bed’, schrijven de auteurs. Dat er op gabberfeesten niet veel wordt gezoend heeft een praktische reden: "Van speed en XTC krijg je een droge mond, wat zoenen tot een plakkerige toestand maakt’. Volgens Van der Wal is de gabbercultuur een reactie op het ik-tijdperk. ‘Het is een nieuwe vorm van uitgaan die we tot dusver nog niet kenden. Gabbers willen niet mooi zijn en dragen allemaal hetzelfde om een uniforme groep te vormen.’ Bleeker voegt eraan toe: ‘De gabbercultuur fungeert als een warm, sociaal vangnet voor jongeren die eigenlijk heel onzeker zijn’.

Waar de auteurs gecharmeerd raakten van het onderlinge respect tussen gabbers, schrokken ze van de hoeveelheden drugs die worden verstouwd. Er zou veel meer worden geslikt en gesnoven dan onderzoek tot dusver bevestigt. Bleeker en Van der Wal schatten dat ongeveer één op de drie jongeren ‘iets’ gebruikt. Dat kan variëren van een ballon met lachgas voor een lichte trip, tot meerder pillen (‘stapelen’, ‘metselen’, of ‘trapje bouwen’) om tot diep in de ochtend op je benen te kunnen staan. ‘Veel gabbers stappen van pillen over op pure speed, in poedervorm’, schrijven de auteurs. ‘Dat snuiven ze of gooien ze in hun cola, met als groot voordeel te opzichte van XTC dat het vrijwel direct effect heeft. En, voor de low-budget tieners ook niet onbelangrijk, het is veel goedkoper.

In hun boek laten de auteurs ook jongens aan het woord die inkopen en dealen. ‘Tweehonderd pillen smokkelde hij dan naar binnen, met een man of drie, ieder een stuk of zeventig in z’n onderbroek, die verkocht hij dan voor 25 gulden per stuk.’ En Bleeker vertelt: ‘Je ziet op zo’n feest hoe iemand zich opzettelijk laat oppakken tijdens het fouilleren, zodat na hem drie, vier lopertjes naar binnen kunnen glippen.’

De auteurs verbazen zich over de commotie die de XTC-pillen met atropine deze week hebben veroorzaakt. ‘Pillenpaniek speelt al veel langer binnen deze scène’, zegt Van der Wal. ‘Normaal test één van de groepsleden een nieuwe pil uit, waarna de rest weet of ze het wel of niet moeten kopen. Maar nu is er zoveel op de markt, dat ze hun grip erop verliezen. Ze hekelt het succesvolle politiebeleid tegen drugsfabrikanten: ‘Met het gedoogbeleid had de organisatie nog een beetje zicht op wat er in omloop was. Nu halen dealers de grootse kutzooi uit Oost-Europa. En de prijs gaat ook nog eens omhoog. Dat kan toch niet de bedoeling zijn?’

Met Hakkûh en strakstaan willen de auteurs voor eens en voor altijd afreken met het beeld van de luie en passieve gabbers. Een rekensom leert dat deze hobby, inclusief pillen, kleding en een hoge telefoonrekening bijna 800 gulden in de maand kost. ‘Die jongeren werken zich suf om aan dat geld te komen’, weet Bleeker. Gabbers vullen vakken bij Albert Heijn, wassen af in een Indiaas restaurant, bezorgen de krant of plukken alles wat de landbouw maar te bieden heeft.

Deze jeugdcultuur is er niet een van voorbijgaande aard, voorspellen de auteurs. ‘GABBER BEN JE VOOR HET LEVEN.’


Me overgrootouders

Me andere overgrootouders



Geluk is als een vlinder, jaag je het achter na dan vliegt het weg.
Laat je het op zijn beloop kom het zo op je schouder zitten.

HARDCORE

Throughout the years, there has been evolving a scene deep below the upper ground. A scene hardly accepted by society. The group of people, being the core of this scene and having an own state of mind, outgrew everything ever known. Sick poluted souls all around the globe were drawn together, to experience the ultimate. The outside world was no longer of importance. The group was lead by one thing, and one thing only. The raw, distorted hardcore beat. Thousands of wild freaks came together to be a part of this insane underground society. Completely devoted to the music and drugz, they grew to a true army of doom. Now many years later, they are still there. Still living on raging music. It is a culture, that will never stop... Hardcore 4 Life.

Author: Angerfist


EN ER IS OOK NOG EENS GEEN FLIKKER OP TV