Te Rotterdam ben ik geboren,
onder de adem van de Maas.
Hier liep ik, met mijne eigen stilte,
temidden van het straatgeraas.
In zwaar beladen stukgoedschepen
ben ik er havengast geweest.
Door heel de stad heb ik gezworven,
maar aan de kaden toch het meest.
Daar lag die stoet, uit alle streken,
Teringwerk, niet zonder gevaar,
duizend schepen, balen, tot in de hemel,
of in die ertsboot, vol en breed en zwaar,
Bij bedrijven met verloren namen,
meer dan elf, als ik mij niet vergis,
Thomsen, Blauwhoed, Pakhuismeesteren
of Muller, dat gebleven is
Dat waren ze, daar in de verte
vertrouwend in hun eigen kracht.
Ze wilden onafhankelijk blijven
Het lukte niet, ze zeejen overmacht.
Maar wat gebleven is in al die jaren
en 't weerzien mij tot vreugde brengt.
dat alle geuren uit de wereld
hier met elkaar waren gemengd.
Jan Prins rook koffie bij de Draaisteeg.
Ik snoof bij 't Boerengat de teer en touw.
Een zwavellucht wees naar de SpoorWeghaven;
't was Tapioca bij het Poortgebouw,
Naar huiden rook het aan de Keilehaven,
een kade verder: vis en kaas.
Soms was de lucht van gist of olie
en dan van jute weer de baas.
Daaro waren het de specerijen
uit Bombay of Batavia.
Citroenen die we snoven op de Veerlaan,
Of uien aan de Spaansche ka.
Pier 6: dat was de lucht van houten balken
bij het Entrepot geurde tabak.
Kortom er viel geen reuk te ruiken,
die aan dit havenbeeld ontbrak.
Maar later, toen ik voor heel ander werk
in veel Vakantielanden kwam,
kon het mij dikwijls overvallen;
dat ik dach: het ruik hier as in Rotterdam!
En daarmee kwam dan in zijn volheid
dat eene beeld mij voor de geest,
waartegen zich ons leven tekent:
de stad, waar men is kind geweest.
Het is, of vanuit deze haven
iets over heel de wereld drijft,
waardoor, waar je het lot mag voeren,
je toch binnen haar omtrek blijft.
Want als je later komt te werken
om 't even: in Hilversum of Gelderland
Steevast ga je toch bemerken
Die roep om terug naar Rotterdam, houdt stand, want...
Reis je naar Sidney of naar Kaapstad,
naar Spanje of naar Baltimore,
vlieg je over alle hemelsbreedten,
vaar je alle wereldzeen door,
Nooit voel je je geheel verlaten,
als hier je mensch-zijn aanvang nam,
door wat van kindsbeen af je eigen en lief was.
Dat is Rotterdam.
