Om even stil van te worden...
Enkele jaren geleden strafte een vader zijn driejarig
dochtertje, omdat zij overbodig gebruik had gemaakt van mooi
verguld cadeau-papier. Geld was er niet in overvloed en hij kon
niet verdragen dat zij dit duur papier gebruikte om een cadeautje
in te pakken en onder de kerstboom te leggen.
De volgende morgen bracht het kindje het verguld cadeautje
naar haar vader en zei: "Hier, papa, voor jou !" Met stomheid
verslagen en aangegrepen door het voorval, beklaagde de
vader zich zijn sterke reactie van de dag voordien.Het dochtertje
aanvaardde zijn excuses maar al te graag.
Hij opende de doos, maar ontdekte dat er in de doos helemaal niets inzat.
Hij schreeuwde naar haar! : "Weet je dan niet dat het heel dom
is om iemand een lege doos te geven, er moet altijd iets in
zitten!"
Het meisje kreeg tranen in de ogen en zei: "Maar papa, de
doos is niet leeg, ik heb haar gevuld met kusjes, enkel voor
jou!".
De vader was volledig van de kaart, omarmde zijn dochter en
hoopte dat zij hem ooit zijn opwindende reactie zou kunnen
vergeven.
Enige tijd later wordt het meisje door een ziekte getroffen
en sterft.
De vader heeft de doos
nog steeds bij zich, dichtbij zijn
bed. Elke keer dat het verdriet de overhand neemt, neemt hij de
doos vast en neemt een verbeelde kus uit de doos en herinnert
zich de grote liefde die zijn dochter
in het cadeau had gestoken.
Tot slot herinnert ons dit verhaal aan het feit dat
iedereen als mens een vergulde doos zou moeten bezitten, vol met
onvoorwaardelijke liefde en kusjes van onze familie en vrienden.
Bestaat er eigenlijk wel een beter cadeau?
