Teddy White

In paniek geraakt, omdat je niets zei
Vaak in de war geweest, omdat ik niet wist wie je was
In paniek geraakt, omdat ik fouten maakte
Vaak niet geweten wat ik moest, omdat je zweeg
In paniek geraakt, omdat ik niets zei

Maar nu het echt dan zover is
Er echt geen weg terug is
Vraag ik me af, of ik het red zonder jou
Ik ben bang, verdrietig en weet dat ik je zal gaan missen..

Hoevaak we ook zwegen, we gewoon niets zeiden
Zovaak praten we ook, we wel gewoon praten
Hoevaak ik ook fouten maakte, omdat ik het gewoon niet wist
Zovaak heb jij me ook vergeven, zomaar
Hoevaak we ook zwegen, we luisterden naar de stilte

Maar nu het echt dan zover is
Er echt geen weg terug is
Vraag ik me af, of ik het red zonder jou
Ik ben bang, verdrietig en weet dat ik je zal gaan missen..

In paniek geraakt, omdat ik schrok
Vaak getwijfeld, terwijl jij bevestigde
Hoevaak jij mij niet begreep
Zovaak heb ik het jou uitgelegd

Nu het het dan zover is
Er echt geen weg terug is
Vraag ik me af, of ik het red zonder jou
Ik ben bang, verdrietig en weet dat ik je zal gaan missen..

Gewoon, omdat ik om je ben gaan geven..En ik zal je nooit vergeten...

'Echt zien wil ik het niet, had zo graag dat je wel hier bleef. Maar waar je dan ook bent, ik hoop dat ik daar ook mag komen, ooit. En dat je mij nog kent.
Niet iedereen kan een held zijn, er moeten ook mensen gered. De truc is dansen op de gulden middenweg, en dat red ik nog maar net. Er is NIEMAND die vertellen kan, waarom en waarom jij. Soms zie ik je ineens tussen de mensen staan, als ik dichterbij kom was je het niet. Weet dat je nooit meer komen zal, maar ik hou vast aan wat het was.'


In de verte spreekt een stem, die ik herken van onze ruzies.
Over kleine misverstanden, over grote desillusies.
En ik hoor de kille klanken, van jou ingehouden woede.
Maar wat kan ik meer dan janken, als ik dit niet kon vermoeden.

In een waas hoor ik je zeggen, dat je alles op wilt geven.
Dat je alles met je meeneemt, wat me lief is in dit leven..
Ik luister hoe jou woorden opgaan in de zinnen,
Die me treffen als een bliksem met vernietigende kracht.

De kilte maakt me gek, het gevoel is angstaanjagend
Je woorden malen verder, en mn ogen kijken vragend
Waarom zei je mij niet eerder dat je zo van me vervreemd was?
Waarom sprak je over liefde, als je nooit van mij gehouden hebt?
Ik verlies het van de wanhoop, en ik voel mn tranen branden en ik zou niets liever willen, dan mn hoofd in jou handen..

Wat tot een uur geleden nog zo veilig heeft geleken
Is een hele grote leugen en een kaartenhuis gebleken..

Het is net of iemand anders in jou lichaam is gekropen.
En ik heb niet eens gemerkt dat ze naar binnen is geslopen.
Om jou liefde uit te wissen en mn wereld te vernielen,
wil er niemand me vertellen dat ik alles heb gedroomd..?