Lichamen en ledematen bewoond door de geest, verlicht door de openbaring, de gezichten vertrokken van verbijstering, de ogen stralend van opgetogenheid, de wangen gloeiend van liefde, de pupillen wijd van gelukzaligheid, de een met blijde ontsteltenis geslagen, de ander van ontstelde verblijding doorsidderd, sommigen getransfigureerd door de verrukking, anderen verjongd door de vreugde, zo, met de uitdrukking van hun gezichten, met de plooiing van hun kledij, met de houding en spanning van hun leden, zingen zij allen een nieuw lied, de lippen half geopend in een glimlach van eeuwigdurende lofprijzing, door kunstzinnig vernuft met elkaar vervlochten, gelijk in hun verscheidenheid en verscheiden in hun gelijkheid, enig in hun ongelijksoortigheid en ongelijksoortig in hun verstrengeling, voorbeeldig in de overeenstemming van hun delen, met oogstrelende lieflijkheid van tinten, wonder van samenklank en samenhang van onderling afwijkende stemmen, complex van elementen geordend gelijk de snaren van een citer, eenstemmige eendrachtige eenbaarlijke eenwording, door intense en innerlijke kracht in staat het eenduidende te bewerken in het steeds wisselende spel der dubbelzinnigheden, ornament en samenspraak van nu eens onherleidbare en dan weer herleidbare klanken, werk van liefdevolle samenbundeling gedragen door een hemelse en tegelijk wereldse wet, een keten en stevige band van vrede, liefde, deugd, soberheid, gezag, orde, oorsprong, leven, licht, glans, vorm en gedaante, veeltallige gelijkheid schitterend door de weerschijn van de vorm boven de met elkaar in evenredigheid gebrachte delen van de materie.
Umberto Eco (1980), "De naam van de roos"
Er zijn van die momenten dat samenspelende musici op iets melodieuzers stuiten dan dat ze ooit eerder bij repetities of optredens hebben ontdekt, iets wat verder gaat dan pure samenwerking of technische vaardigheid en waarbij hun expressie even gemakkelijk en sierlijk wordt als vriendschap of liefde. Op dat moment laten ze ons een glimp zien van iets wat wij zouden kunnen zijn, van ons beste zelf, en van een onmogelijke wereld waarin je alles wat je hebt aan anderen geeft, maar niets van jezelf verliest. In de echte wereld bestaan gedetailleerde plannen, visionaire projecten voor pacificeerbare gebieden, alle conflicten opgelost, geluk voor iedereen, voor altijd – droombeelden waarvoor mensen bereid zijn te sterven en te moorden. Het koninkrijk van Christus op aarde, het arbeidersparadijs, de islamitische heilstaat. Maar alleen in de muziek, en alleen bij zeldzame gelegenheden, gaat het gordijn van deze gemeenschapsdroom ook echt omhoog, en tergend wordt deze tevoorschijn getoverd voordat hij met de laatste noten weer vervaagt.
Ian McEwan (2005), "Zaterdag"
Dionysus [is] de Meester van de Zinsbegoocheling, die een wijnrank kon laten groeien uit een scheepsrank en in het algemeen de wereld anders kon laten zien dan ze is.
E.R. Dodds (1950), "The Greeks and the Irrational"
One pill makes you larger
And one pill makes you small,
And the ones that mother gives you
Don't do anything at all
Go ask Alice
When she's ten feet tall.
And if you go, chasing rabbits,
And you know you're going to fall,
Tell 'em a hookah-smoking caterpillar
Has given you the call
Call Alice
When she was just small.
When men on a chessboard
Get up and tell you where to go,
And you've just had some kind of mushroom
And your mind is moving low,
Go ask Alice;
I think she'll know,
When logic, and proportion
Have fallen sloppy dead,
And the White Knight is talking backwards
And the Red Queen's "off with her head!"
Remember what the door mouse said:
"Feed your head. Feed your head."
Jefferson Airplane (1970), "White Rabbit"
