Afscheid nemen bestaat niet, althans.. Dat zeggen ze
Je neemt niet echt afscheid, maar zelf weet je wel beter.
Voor mij is het een eind, maar voor jou weer een begin.
Zoals het spreekwoord eigenlijk altijd al heeft gezegd:
Elk eind is een nieuw begin...
Ongeloofelijk dat 1 ding ineens vriendschappen, relaties veranderd en eigenlijk weer heel je pad veranderd.
Iedereen stippelt ze leven uit: 'voor altijd'.
Tuurlijk bestaat er wel zoiets als altijd.. Maar we zitten in de puberteit en in hoevaak van die gevallen zijn vriendschappen nou blijvend?
In hoeveel gevallen zijn relaties blijvend?
Ik heb geloofd in het feit dat ik altijd achter mensen zou blijven staan, ongeacht wat.
Misschien speel ik in deze dan wel een slachtoffer terwijl iedereen in kwestie een slachtoffer is.
Maar tot nu toe is niets voor altijd..
Sorry dat het zo gelopen is, had het ook graag anders gezien.
Ik word er ziek van om elke keer te zeggen, ach weer een lesje geleerd.
Het zijn alleen maar herrineringen die zich blijven opstapelen die je wilt voortzetten waar ineens een eind aan komt.
En ik hou van het gevoel..
Dat sterke gevoel dat alles geblokt is, geen contact meer, maar dan de dagen waarvan je de terugvallen hebt: 'Zal ik dan toch maar...'
De telefoon pakken en kijken of je het nummer ergens nog kan vinden..
De zwakte om oude smsjes terug telezen.. Te denken dat alles eigenlijk misschien een groot misverstand is geweest.
Een grote boze droom waar je morgen uit wakker word, gewoon even langs komt buurten alsof er nooit wat is veranderd
Toeteren als je elkaar ziet en even een lift geven, gewoon omdat het kan.
Gekke krabbels teruglezen over de gekste dingen, die helemaal nergens over gaan 'bam bam'
S'nachts urenlang aan de telefoon zitten, tot 1 van de 2 in slaap valt
Huilen maar vooral ook lachen..
Tranen van verdriet maar ook van geluk, we gaan van alles weer naar niets.
Een grote leegte... Maar vooralsnog:
Afscheid nemen bestaat niet
