Gentleman!

Kijk door mijn ogen, maar sluit ze niet voor me.
Luister naar wat ik zeg want ik vecht met duizenden woorden en duizend accoorden.
Die me grijpen in me ziel, en een deel van mezelf sterft af als ik niet de kans krijg om me pijn te verwoorden.
Ik heb weinig hoop op wat gaat komen straks, want me leven zakt in elkaar net een gebroken hart, en ik voel me machteloos krachteloos.
Me stem is zacht en broos, maar dit allemaal is mijn straf, ik koos m'n eigen route.
Niemand voelt m'n pijn, niemand begrijpt m'n woede.
Wil grote stappen maken, maar 'k heb te kleine voeten.

Maar als nog heb ik weinig opties.
Ik smelt van binnen, net kaas op een tosti.
Mijn hart zwarter dan koffie, maar het klopt niet.
Het stopt niet, ik wordt paranoia en ik denk niet meer helder.
Ik ben bang dat ik straks iemand voor z'n kop schiet.

Ik doe m'n best om positief te denken,
maar ik kan me dekking niet laten zakken omdat ik constant moet vechten.

Als ik het kon deed ik m'n leven over,
want ik wordt blind door het aan te zien met lede ogen.

Zie zoveel matties om me heen verdwijnen, komen te overlijden,
omdat ze van vroeger al leerden naar hun droom te rijken.

Maar ik geef me niet gewonnen, vecht in de ring bij elke ronde.

Weet je waarom ik wordt gezien als een strijder, ik blijf altijd bescheiden.
Dit leven is groter dan jij en ik, dus kijk een keer verder en zie mij voor wie ik ben.