'Sandra.

Tranen rollen naar beneden.
Vinden hun weg over mijn wangen.
Toneelspelend voor de buitenwereld.
Van binnen gebroken door verdriet.
Alle vreugde is verdwenen.
Geen enkele emotie meer te vinden in mijn lichaam.
Niemand die er iets van merkt.
Ik probeer hard te zijn..
Geen enkel deeltje te uiten.
Een gebroken hart.
Scheurende pijn velt me.
Ik probeer het los te laten.
En er weer boven op te komen
Maar wat heb ik daar nu aan.
Als ik van binnen kapot wordt gemaakt.
Door dat grote verdriet.
De zomer tovert alles zo mooi.
En toch voel ik mij zo alleen.
Overvallen door eenzaamheid.
Mis ik jouw armen om me heen.
Het zijn vaak van die momenten.
Vol van verdriet en tegenslag.
Dat ik er alles voor zou laten.
Als ik jou weer eventjes zag.
Gewoon een liefdevolle knuffel.
Mijn wang tegen jouw gezicht.
Zodat ik weer rustig verder kan.
Door jouw tederheid verlicht.
Ik kan je gewoon niet vergeten.
Zoals een steentje in mijn schoen.
Steeds weer voelbaar bij iedere stap.
Ik mis je zo.