De Prik
Langzaam zakt de naald in de huid,
de tranen, zout proef ik..
me wangen nat,
me ogen gezwollen.
Als ik het kon
zou ik nu weghollen.
me verstoppen
waar niemand me ooit nog vond.
Vruchteloos trilt me hand,
ik moet door,
’t ís goed voor me.
ik weet het moet,
maar het vergt,
het moet ! Het moet !
Het tergt, het moet !
De vloeistof loopt naar binnen.
me lichaam schreeuwt en vloekt
het moet !
Was ik maar verslaafd
zomaar hieraan
omdat het lekker was.
wat zou het fijn zijn
... als het fijn zou zijn
maar het voelt niet fijn.
was het maar lekker
warm of tintelend aangenaam
gaf het maar een kik.
Maar morgen ben ik ziek
dat weet ik.
daarom voelt het zo
daarom lijkt het zo fout
waarom zo ziek
dat is zo tegen mijn gevoel
van goed.
met gezond als doel.
-------------------------------------------------------------
Vriend,
Ach mijn vriend.
Jij denkt dat niemand je tranen ziet.
en dat niemand weet dat jij soms alleen in een hoekje zit.
maar vriend ik weet van je pijn.
En zeker ook hoe oneerlijk het leven kan zijn.
maar vluchten is voor ons geen optie.
Dus dit keer ga ik jou vertellen.
Borst vooruit en kin omhoog.
Op naar het leven, dat toch ook nu liefde geluk en zonneschijn kan geven.
kop op mijn vriend.
Soms met veel tintels en pijn .
En tuurlijk ook de onzekerheden zijn zeker niet fijn.
En juist daarom kan je juist trots op ons zijn.
want wij gaan door in deze gemene strijd.
Misschien lijkt de weg soms eenzaam, daar weet ik alles van..
mensen luisteren wel maar voelen niet...
De zekerheid dat ze bij je blijven heb je niet...
Is niet vreemd in hun beleving...angst doet vluchten dat is normaal..
maar vergis je niet...je bent niet alleen...
Al moeten we elkaar voortduwen..vechten tegen deze ziekte zullen we tot de laatste zucht..
Misschien verliezen we het gevecht uiteindelijk, maar gevochten hebben we!!!
Lieve Peet verlies niet je moed!!!!
XXX
sandra
