Ik werd zojuist wakker, keek in de spiegel en dacht: "Waarom doe ik dit werk nog?? Het maakt me moe, oud en gerimpeld... zucht..."
Zoals ik (en mijn collega's) altijd zeggen: "Je weet niet wat vliegen inhoudt en wat het met je doet, tenzij je zelf vliegt!"
Vandaar dat toen ik zojuist (oud en gerimpeld) voor de spiegel stond, besloot deze Blog te schrijven...
Wat jullie moeten weten (en wat mijn vriendinnetjes allaaaang weten) is dat vliegend personeel graag en vooral ook veel zeurt... Maar ondertussen (stiekem) niets liever wil dan vliegen en zich deze "levensstijl" aanmeten.
Want dàt is het! Vliegen is geen werk, maar een levensstijl...
Als stess zijn we niet alleen "serveerster in de lucht" (wat velen schijnen te denken)...
Was het maar zo'n feest! Maar we zijn ook maatschappelijkwerker (voor je collega's met liefdesverdriet of andere problemen), politieagent (bij ruziënde passagiers die elkaar soms bijna de hersenen inslaan om een plekje aan het raam te bemachtigen), de altijd gezellige nanny (bij jankende en zeurende kinderen), vuilnisman/vrouw.
En als er plotseling wel héél erge enge turbulentie is, dan zie je die grote, angstige ogen van menig passagier opeens richting "serveerster" draaien... En zie je ze denken: "Oh god, ik hoop dat ze meer kan dan alleen serveren! RED MIJ!!!"... Deze voeg ik dus ook nog aan mn rijtje toe: redder in nood.
Glamorous is het wereldje al evenmin...
Kotszakken en poepluiers weggooien, afval ophalen (en nog "dankjewel" ervoor zeggen ook), hangend en balancerend boven een pot je plasje doen waar al 10.000 man op heeft gezeten, 10 uur lang dezelfde "gerecycelde" lucht inademen en last, but not least: na 8 uur eindelijk zelf kunnen eten... Met 6 collega's tegelijk, in een ruimte van 3 bij 3, tussen al het opgehaalde afval!!...
Mensen schijnen ook vaak te denken dat je leven als stewardess oppervlakkig is. Je vliegt immers steeds met andere collega's, bent gemiddeld een dag of 3 met elkaar weg (soms maar 1 dag) en ziet elkaar daarna voolopig niet of nooit meer.
Niks is minder waar...
Natuurlijk zijn er vaak nietszeggende gesprekken op t strand, zoals:
..."Wat voor factor heb jij bij je?"... "8 en 15"... "Oh, laat dan maar, ik heb een tere huid"
..."Goh, leuke bikini, waar issie van?... Oh, uit Brazilië... zit ik volgende week... Ga ook eens kijken"
..."Wist jij dat die ene uit de cockpit het doet met die ene nieuwe?"... "Echt??!! Dacht dat ie getrouwd was"... "Ja issie ook, maar hij heeft t ook met die ander gedaan"... "Sjezus, niet te doen"...
..."Waar gaan we zo lunchen?"..."Kweenie... Heb nog geen trek"... "Oh, oké....... Effe zwemmen dan??"
Maar vaak genoeg... helpen we elkaar erdoorheen als we "het ff niet meer trekken".
...Is er die arm en zijn er troostende woorden van die ene collega als je relatie net uit is
...Is er advies van die ene collega op het strand, over of je wel of niet gelijk op een smsje moet reageren van die ene leuke jongen.
...zijn er die collega's die je boekjes komen brengen en eten, omdat je al 2 dagen met voedselvergiftiging op bed ligt in natal..
...Blijken je collega's op zaterdagavond ook liever thuis te zijn bij hun vrienden, dan in het all-inclusive RIU Macau in Punta Cana. Maar ga je het met elkaar maar op een zuipen zetten en snachts gezamelijk over je nek van de goedkope champie.
Kortom: op stop zijn het je collega's die je vrienden van thuis een paar dagen "vervangen".
En soms... is er het telefoontje (eenmaal allang weer in NL) van die ene "collega" om te vragen hoe het nu met je is.
.. is er dat telefoontje om te vragen hoe het nu met je voetjes gaat nadat je die helemaal kapot hebt gelopen..
...Is er die collega waar je ineens meer mee deelt en nu ook mee op vakantie gaat..
...krijg je meteen een telefoontje van die ene stess omdat ze weet dat je een date hebt gehad waar miss wel meer uit kan komen..
... Is er ineens een krabbeltje op je hyves met een steunbetuiging omdat die ene vent het weer heeft laten afweten..
...en ineens besef je dat die ellenlange en diepe gesprekken onder het genot van vele drankjes ook nog zijn blijven hangen want die ander belt je op om in NL af te spreken en erover verder te kletsen..
...
Dus oppervlakkig???
Zo zou ik mijn werk en "mijn collega's" ZEKER niet noemen!!
Zoals ik al zei:
Dit werk is een levensstijl...
Ja! We zijn vaak moe. En ja! We moeten vaak leuke feestjes met vrienden thuis missen. Maar daar hebben we voor gekozen en gelukkig hebben we thuis lieve vrienden die dat begrijpen en ons geen verwijten maken, maar op zn tijd lekker naar ons geklaag luisteren en zeggen: "Hey, vanavond helaas niet drinken op dat feest omdat je bent opgeroepen voor vanacht om half 5...... Maar volgende week zowiezo wel op Mysteryland toch?!!"
Ondanks al die rimpeltjes die ik er de afgelopen jaren dankzij het vliegen bij heb gekregen, de vele brakke dagen, de vele nachten die ik oversla, de werkdagen van 18+ uur en de feestjes die ik moet missen wil ik NOOOIT meer iets anders!!!
Ps: Nog een paar laatste tips voor als jullie weer eens gaan vliegen:
... Stop met zeiken over iets waar wij ook echt niets aan kunnen doen, ga zitten en kijk uit naar de vakantie die over 10 uurtjes begint..
...Laat de tijdschriften die je uit hebt gewoon aan boord liggen (daar houden wij stessen van! Kunnen wij ze weer mee naar het strand nemen!)
...Ja! Er is airco aan boord en het kan snachts (als je stil zit) wel eens koud worden... Dus neem een trui mee en val ons niet lastig met al dat gezeik over (extra) dekentjes!
...Vertraging?? So what?! Dat hoort er nou eenmaal bij. ACCEPTEREN EN RELATIVEREN!
...Oh ja, en tot slot:
Die bekertjes met warme doekjes tegen oorpijn??? Dat is ooit eens verzonnen door een lollige stewardess! DAT HELPT NIET!! En de hele crew lacht je stiekem uit!!
