Jan Terreur

Klein vlekje op de wereldkaart
Dat bindt met sterke band
Lief plekje ; groot in daden
Waart gij, mijn NEDERLAND

Wat stormen mogen dreigen
Wij blijven moedig staan
"Je Maintiendrai" getrouwe
Hoog Neerlands fiere vaan

Wie of ons moog' belagen
De Leeuw toont klauw en tand
Ze zullen het niet hebben
Ons dierbaar NEDERLAND


http://


-Vertel niemand je gevoelens ,
-Vertel niemand je *Geheim*
-Want wie vandaag je vriend Is ,
-Kan morgen je vijand zijn!!!



Aye, fight and you may die.
Run, and you'll live... at least a while.
And dying in your beds many years from now,
would you be willing to trade all the days,
from this day to that,
for one chance,
just one chance,
to come back here and tell our enemies
that they may take our lives,
but they'll never take our FREEDOM!!!















[/center]




"Wij binne de gekste"


Als voetbal oorlog is, zijn hooligans de soldaten. Thuis verdedigen zij hun stad, bij uitwedstrijden veroveren ze tijdelijk vreemd terrein. Maar voetbal is geen oorlog. En de thuisstad stelt zulk levend Stratego helemaal niet op prijs. Wat doen die supporters daar dan, als krijgsgevangenen in de politiecellen van vreemde steden? Waarom komen ze thuis met hondenbeten en hoofdwonden, met een dagvaarding op zak, de baan op het spel en een echtscheiding op de loer? Kortom: wat bezielt de hooligan?

Spanning

Als een skippybal stuitert Marten (19) over de parkeerplaats van de Leeuwarder Zwaluwen, waar de MI-Side zich verzamelt. Vrijdagavond, vorige week. Marten slaapt al drie weken slecht. Want straks, in Deventer, moet het gebeuren. ,,Ik hoop echt dat die lui er stáán.'' Zijn club Cambuur moet er spelen tegen de Go Ahead Eagles. Voetbal interesseert hem eigenlijk niet zo, geeft Marten toe. ,,Ik wil beuken.'' Hij zet zijn peperdure 'casual'-pet recht en maakt een paar stompbewegingen. ,,Mán, wat heb ik er zin in.'' Via de chatboxen op internet hebben de groepen elkaar al een beetje zitten opnaaien. Bier, wodka, sigaretten en een bescheiden aantal broodjes staan in de huurbusjes klaar. Er wordt druk gebeld: ,,Waar blyfst nou, ouwe gek? Dou súst der toch bij weze?''

Het was nog een heel gedoe om die busjes te regelen, vertrouwt Jelle (30) me toe. De politie seint autoverhuurbedrijven tegenwoordig in als Cambuur uit speelt: jongens, kijk uit aan wie je spul verhuurt, want de gekken van de MI-side hebben weer wat nodig. Gelukkig dat Jelle zo goed kan praten. In 'zo'n dorpje' wist hij wat te regelen.

Jelle ziet zichzelf als de 'Face' van The A-team, de beau garçon, de man van de bedachtzaamheid en de strategie. Hij is chauffeur en zorgt dat zijn maten veilig kunnen wegkomen voor politie of voor wraakzuchtige hooligans van de tegenpartij. Hij kan op twee wielen een rotonde nemen, dat werk.

Vroeger deed Jelle wel gekke dingen. Over politiewagens heenlopen en zo. ,,Kreeg ik eens een steen in mijn handen gedrukt. Ik gooien. Bleek dat ik een ruit van het politiebureau had ingesmeten.'' Maar hooligan, nee. Waarom hij toch meegaat met de jongens? ,,De spanning, de adrenaline. Let maar op: jij zal het straks ook voelen."

Bij de opkomst van de 'sides', die eind jaren zeventig het verschijnsel afkeken van de Engelse clubs, waren er nauwelijks ultrafanaten boven de 25. Nu wordt de helft van de harde kern - afhankelijk van de resultaten, maar grofweg honderd man - bezet door jongens van rond de dertig.

In Vaassen, zo'n 50 kilometer buiten Deventer, staat een vrachtwagen klaar die de 54 Leeuwarders onmerkbaar voor de politie in vijandelijk Deventer moet brengen. Heeft Frenk (28) geregeld, een 'hooli' van de oude garde. Hij leeft voor voetbal, maar heeft al enige tijd een stadionverbod. ,,Je moet toch wat.''

Spanning, wat heet. Vijftig gasten achterin een vrachtwagen, vastbesloten tot een vechtpartij. Sommigen hebben een paraplu bij zich, geen verboden wapen immers, terwijl je er toch behoorlijk mee kunt meppen. Hier en daar neemt iemand in het muffe donker een 'tikkie', een sleutelpuntje coke. Respect 'Uit heel Nederland krijgen we respect', weet Frenk. Hoe dat werkt? ,,Dat je met dertig man zomaar op een groepje van zestig afrent. Beng! Als een idioot erin. Tuurlijk krijg je wel klappen. Maar ze weten wel: oppassen met die lui.''

,,Wij binne de gekste'', zegt Kevin, een Dominicaan van in de dertig, die er ook al jaren bij is. ,,Als ut mut, binne wij de gekste.''

Maar ook Deventer is 'gek'. De laatste keer dat het zich 'serieus' in Leeuwarden liet zien, bestormde het met twintig man de Cambuurbar.

,,Die lui hebben toen natuurlijk wel dikke klop gekregen van ons'', memoreert Frenk. ,,Maar ze dúrfden wel.'' Een ,,leuk groepje'', noemen de jongens dat. ,,Voor zo'n groep hebben we respect.'' Hoe 'leuker' de opponenten, hoe meer respect, hoe liever ze hen in elkaar willen slaan.

De Deventer hooligans zijn zo'n groep, al is het respect voor hen tanende. Frenk: ,,Want wij komen altijd naar Deventer om ze op te zoeken, maar de laatste vier keer hebben ze zich in Leeuwarden niet meer laten zien. Dat vinden we gewoon flauw.''

In de vrachtwagen laat Deventer via de mobiele telefoon van zich horen. ,,Waar blijven jullie nou?'' ,,We komme niet, ju.'' Dan klinkt andermaal een telefoon. De cabine: we zijn er.

Iedereen stormt uit de vrachtwagen, die op de brug over de IJssel blijkt te zijn gestrand. ,,Leeuwarduh, hooligans!''

De groep rent over de brug richting centrum. ,,Dáárheen, beneden'', roept er een, ,,Go Ahead-supporters!'' Het blijken stillen. Een stuk of acht Leeuwarders gaan gelijk tegen de vlakte onder de tucht van de wapenstok. Een hond zet zijn tanden in hooliganvlees. Een groep van twintig zet het op een lopen en verdwijnt de wijken in, achtervolgd door stillen en ME'ers.

De rest loopt in plukjes verspreid door de stad, vogelvrij eigenlijk. Van de Deventer hooligans is immers bekend dat er vijftig de toegang tot de wedstrijd is geweigerd wegens een stadionverbod. Enkele van hen verkennen koortsachtig de omgeving, op zoek naar groepjes Leeuwarders om mee te vechten.

Jacob (31), oude garde, goede baan, loopt weer terug de brug over, op zoek naar de zijnen. Drie bomen van kerels lopen hem tegemoet. Of hij verdwaald is, willen ze weten. Zonder ook maar adem te halen, heeft Jacob een van de mannen al een gebroken neus geslagen. Krak, is er op een afstandje te horen. Jacob neemt de benen. De Deventenaren bellen om versterking. Kameraadschap 'Weg hier!' Ik begin te rennen; Jacob wandelt en belt rustig naar Jelle. Binnen een paar minuten komt hij in de 'bezemwagen' aanscheuren. De redding komt net op tijd.

In Vaassen, waar de rest van de busjes en auto's staan, blijkt na wat telefoontjes dat er 23 MI-siders zijn opgepakt. De goegemeente is beland op een tennisclub, waar oervriendelijke pensionado's rondgaan met kaas en worst. ,,Goh, komen jullie helemaal uit Leeuwarden voor een voetbalwedstrijd. Wat leuk.'' En: ,,Zijn die wonden van een politiehond? Wat vreselijk.''

De jongens, die zich de gastvrijheid op de tennisclub beleefd laten welgevallen, proberen bij de politie te informeren naar het lot van hun maten in de cel. Een politiewoordvoerder laat weten dat het nog wel een nachtje duurt, dus begint de terugtocht naar Leeuwarden.

Rond twee uur komt het bericht dat de jongens zijn vrijgelaten. Doodop begint een groepje andermaal aan de tocht naar Deventer. ,,Het zijn vrienden. Die laat je niet in de steek.''

Onvoorwaardelijk vriendschap is er ook voor de club, vindt Tony (24). ,,Cambuur speelt zó slecht, de laatste tijd, en dan nóg komen we mee.'' Dat er van een bezoek aan het stadion niks is terechtgekomen, is niet hún schuld, vindt hij. Natuurlijk is de 'combi' (kaartje in combinatie met busrit) voor de anderen (Tony heeft een stadionverbod) een optie, maar ze laten zich toch niet knechten in een bus, waarin je niet eens een biertje mag drinken?

,,Ze hebben het ons zelf zo moeilijk gemaakt'', vindt Tony. Want waar is de tijd gebleven dat je gewoon met eigen vervoer en op je dooie akkertje een vreemde stad kon binnengaan en met vuilniszakken vol kassarollen het stadion kon betreden? Respectloos, vindt hij de harde aanpak van de club. Frenk vult aan: ,,Er zijn jongens die hun baan hebben verloren om Cambuur, of hun relatie. Da's kut, maar Cambuur gaat voor.''

Carnaval

Zes uur 's morgens, terug in Leeuwarden. Of het een geslaagde avond was? Frenk zucht. ,,We hebben laten zien dat we gekke dingen bedenken om ons te laten zien in een stad. Alleen jammer dat we niet de confrontatie kregen, waarop we hadden gehoopt.''

Toch gek, begon ik me af te vragen, wie wil vechten, kan dat eigenlijk met iedereen. De angst sloeg me dan ook om het hart toen op de heenweg, bij een tussenstop in Goutum een man kwam aanrijden in Heerenveen- shirt. Hij groet de jongens in het Fries, waarop de onbezonnen Marten reageert: ,,Kenst niet gewoan prate.'' Marten hoort bij de jonge garde ultrafanaten, die zich The New Generation(TNG) noemt. ,,De oudere jongens moeten mij een beetje in toom houden.'' Dat gebeurt; het blijft bij Martens opmerkingen.

Want hoe losgeslagen de MI-side op bepaalde momenten ook is, er bestaan wel degelijk duidelijke codes op het hooliganslagveld. Die luiden: niet schoppen als iemand op de grond ligt, geen groep aanvallen die sterk in de minderheid is (tenzij uitgedaagd) en niet 'zomaar iemand' te lijf gaan.

Als Frenk het heeft over 'petjes en sjaaltjes', bedoelt hij: 'gewone fans'. ,,Die laten we met rust.'' Zelf dragen ze geen herkenningstekens, of het moeten de Cambuur-tatoeages zijn op armen en kuiten. Maar doordeweeks, als de jongens werken of op school zitten, is niet te zien dat ze hooligans zijn. ,,Ik ben dertig en heb een goede baan die niet heel spannend is'', verklaart Jelle de aantrekkingskracht van de MI-side. ,,Het is voor mij gewoon een uitlaatklep.''

Het is als met carnaval: onder bepaalde omstandigheden een ander masker opzetten om het beest in jezelf los te laten. Tijd - rond de voetbalwedstrijd van je club - plaats, tegenstander; alles staat min of meer vast. Een duidelijke leider is er niet.

Jacob ziet dat ook wel een beetje, en vraagt zich dan ook af waarover iedereen zich zo druk maakt. ,,Je hebt gewoon twee groepen supporters, die elkaar bij vol verstand opzoeken. Eigenlijk zou de maatschappij daar helemaal geen last van hoeven hebben.''

Maar de maatschappij heeft al moeite met een freefight-gala en is niet berekend op nog een grootschaliger knuistencarnaval, zeker niet wanneer dat plaatsvindt op een caféterras in de stad, of in de tram.