Jeff Mills:
Q: How does it work with the three deck and Roland TR-909 drum machine?
A: How does it work?..........Well, I have to physically mix the turntables and drum machine together. The equipment is not connected together or controlled by computer. At times, it can be difficult to manage, but I think it worth the extra attention.
Q: How much planning and pre-programming goes into that show?
A: About 2 minutes before you hear it.
Archief mist:
FOOTWORXX I of II -- 22-11-2003 Brugge
FOOTWORXX III -- 20-02-2004 Hangar 1 (Oostende)
Underground Sessions met oa Counterpart, Ritzi Lee, DJ Invite -- 23-05-2009 Bunker, Amsterdam
De nachtspelen, 17-04-2010, Westerunie Amsterdam
Illegale, 01-01-2011, Amsterdam Oost
EMMA loves These Guys, 13-08-2011, Sloterdijk Amsterdam
IT GIET OAN: LOVELAND OP IT IIS, 11-02-2012, Flevopark, Amsterdam
STOMME BOEM BOEM HERRIE
een hoop dingen zijn vet weet je
The Conquest of Paradise
24 en 25 Mei 1995
Het idee is snel geboren.
Een diagonaal schot van Marc Overmars in de 89ste minuut van Ajax – Bayern München. De bal blijft klemmen in de goal en het Olympisch stadion ontploft voor de vijfde keer van de avond.
Naast me staat M. gek te worden. Voor hem staat P. met gebalde vuisten naar beneden en een brok in zijn keel zwaar te ademen alsof hij naar adem hapt. S. gilt zichzelf gek en springt op de rug van degene die voor hem staat. Ajax wint na een wedstrijd waarin de tegenstander werd vernederd, een wedstrijd met een magistrale goal van Finidi George en een fantastisch spelende Ronald de Boer met 5-2 van Bayern München en staat voor de vijfde keer in zijn 95-jarig bestaan in de finale van de belangrijkste competitie.
De finale wordt gespeeld op 24 mei 1995, in Wenen. De tegenstander is AC Milan, waar Ajax dit seizoen al twee keer van gewonnen heeft. Het is niet "Drie maal is scheepsrecht", wat ons besluit om kaartloos naar Wenen te gaan. Als je club in de belangrijkste Europese finale staat, heb je er maar bij te zijn. We wilden er bij zijn, we moesten en we zouden. Die kaartjes komen wel.
Zo gezegd, zo gedaan: op 24 mei 1995 hadden we een van de eerste vluchten naar Wenen. We hadden onze bankrekeningen geplunderd voor zover dat kon, want het was al het eind van de maand. Een kaart kopen bleek geen probleem. Er waren rond het middaguur al zat woekeraars op het plein bij een kathedraal. De mijn kaartje kostte 750 gulden. “Dan maar een maand wat minder eten”, hoor ik mezelf weer denken.
Lunchen met wat broodjes en bier, op de trappen van de kathedraal, een imposant bouwwerk. Alleen P. en M. hebben hem van binnen gezien, ik kwam alleen voor Ajax die dag. We zagen het plein volstromen met Ajacieden, drinkend, zingend, voetballend. Allen met één ding voor ogen: de finale. Allen met elkaar verbonden via Ajax. In ons rondje door het centrum van Wenen werd als snel duidelijk dat de Milanezen en de Ajacieden redelijk met elkaar overweg konden. Wederzijds respect, belichaamd in Frank Rijkaard, Ajacied en Milanees.
Tien jaar later op een wedstrijd terugkijken is vragen om hoofdpijn. Details en flarden, dat is alles wat rest.
Het was geen mooie wedstrijd. Jari Litmanen speelde zijn slechtste internationale wedstrijd van het seizoen. Vanwege hooikoorts, bleek later. Milan bleef maar komen en de verdediging van Ajax zette alles op alles om weerstand te bieden. Frank Rijkaard was overal op het veld te vinden. Ronald de Boer speelde de longen uit zijn lijf. De karatetrap van Louis van Gaal, toen Desailly probeerde Litmanen te onthoofden.
Wat me het meest bijstaat?
De goal. En wat erna kwam.
De uitzinnige vreugde bij de goal. Marc Overmars speelt over naar Edgar Davids, die hem doorpasst naar Frank Rijkaard. Kluivert weet aan zijn bewakers te ontsnappen en krijgt de bal van Rijkaard. Een seconde of twee, drie, later ontploft alles in mijn hoofd. Terwijl Patrick Kluivert zijn shirt omdraait spring ik op, besef ik wat er gebeurt, en sta ik als een angstig schooljongetje met mijn handen voor mijn mond. “Dit kan niet, dit kan niet, dit kan niet, dit kan niet”. M. staat met tranen in zijn ogen en zijn armen naar de hemel gespreid. S. is zó hoog gesprongen dat hij zijn evenwicht verloor en in de rij voor ons neerkwam. P. staat nee-schuddend met zijn handen in zijn haren. Hij kan het écht niet geloven. Hij schreeuwde na de goal zo hard dat zijn stem oversloeg, het duurde een paar uur voordat die terug was.
Het gevoel? Euforie, ongeloof, verbijstering. Ik weet het niet meer. Ik weet nog wel dat ik op mijn trillende lippen beet en tegen mijn tranen vocht in een kolkende, zingende en juichende mensenmassa.
Danny Blind die de Europa Cup in ontvangst neemt. Seedorf, Davids, Reiziger en Kluivert die hun eigen feestje voeren op het veld. Overmars en Litmanen. Rijkaard.
We namen weer bezit van het centrum van Wenen en sliepen pas vroeg in de volgende ochtend, op weg naar Amsterdam. Terug in Mokum sloten we aan bij het Museumplein. Wéér die zinderende mensenmenigte, wéér teveel bier. Het is het gevoel dat werkt als een drug, je wil steeds meer en meer, en je wil dat gevoel zo lang mogelijk vasthouden. Dat gevoel van intens geluk waar je je hele leven naar streeft om het te kunnen voelen of vast te kunnen houden. De roes duurde nog voort en de gekte was die van 1988 en heerlijk om mee te maken. Totale chaos op het Leidseplein en het Museumplein. Halfdronken gingen we naar een tatoo-shop en hebben we allemaal dezelfde tatoo laten zetten. “Volgend jaar weer”, beloofden we elkaar.
Op die ene dag waren we één. Met onzelf, met Ajax. Dat ben je normaliter ook, maar op zo'n dag voel je het extra. Niet alleen in je vreugde, ook in je verdriet, wat een jaar later zou komen. Het leven was simpel en we hadden geen flauw benul van wat er de komende jaren met ons zou gebeuren. Tien jaren zijn voorbijgevlogen alsof het niets is. Danny Blind is nu trainer van het eerste van Ajax. Frank Rijkaard is de vierde Ajacied die kampioen met Barcelona is geworden. Jari Litmanen ontvluchtte na een terugkeer bij Ajax de grotebekkencultuur van het eerste om in de Bundesliga met Hansa Rostock te degraderen. M. studeerde af in economie en woont nu met zijn Spaanse vrouw en drie kinderen in Tokio, waar hij voor een groot telefoonbedrijf werkt. P. keerde na kort ergens gewerkt te hebben terug naar de universiteit waar ik nu nog werk, gaat eind van dit jaar promoveren en werkt nu op een andere universiteit, bezig zijnde littekens dicht te laten groeien. S. sneed op 8 mei 1998 zijn polsen door, verticaal. Daarmee zeg je dat je echt dood wil. In oktober 1995 stierven zijn ouders en vriendin bij een auto-ongeluk op vakantie. Een drietal jaren van therapie en antidepressiva hadden zijn psyche niet verbeterd.
We praten zelden of nooit meer over die gedenkwaardige dag in Wenen in 1995. Het is niet omdat we het achter ons zouden hebben gelaten of dat het ons niets meer zou doen. Integendeel. Als we aanstalten maken erover te beginnen en elkaar aankijken dan is een twinkeling in de ogen al genoeg om alles weer naar boven te halen. Daarom hoef je er ook niet meer over te praten: het zit zó diep in je dat je ook weet wat de ander voelt. Op zulke momenten kan je beter stil zijn.
En Ajax, tien jaar later?
Ik ben maar even stil.
Steerpike, Ajax Netwerk
