Het Prille Begin Van Hardcore
Het prille begin van hardcore was eigenlijk helemaal niet pril. Het was een ware explosie. De house platen die begin jaren negentig vanuit amerika een rage waren in noord-europa werden plotseling op 35 toeren gedraaid door de DJ's, in plaats van op 45 toeren, waardoor het ritme versneld werd met bijna 1/3. Met deze techniek werd vooral geëxperimenteerd in Rotterdam, en het viel de organisatoren van de feesten waarop er zo gedraaid werd op dat vooral jongens van 18 tot 25 jaar erop af kwamen. Er werd al snel een naam verzonnen voor deze nieuwe vorm van house, en dat werd "hardcore".
Hardcore betekent letterlijk 'harde kern', maar ik weet niet of hiermee bedoeld wordt dat gabbers binnenin hard zijn, of dat de muziek hard en dreunend is. Of zelfs allebei
hardcore had nog een lange weg te gaan, het klonk nog amateuristisch en het waren bestaande nummers die versneld werden waardoor de stemmen hoog en schril waren.
De DJ's gingen zich specialiseren in deze nieuwe vorm van house, en maakten hun eigen nummers met eigen, hardere beats. De jongens die op deze feesten af kwamen noemden elkaar gabbers, en voelden zich een groep apart. Zo ontstond de jeugdcultuur "gabber".
In de jaren '95-'96 was het uitgegroeid tot een massa jongeren, en was de hardcore trager en toegankelijker voor groot publiek geworden. Er kwamen meer meisjes bij die 'gabberinnen' of 'reefteven' werden genoemd.
Maar in de jaren die erop volgden (vooral eind '96 en '97) kwam de happy hardcore op de proppen, en werd de gabbertechno helemaal gecommercialiseerd. Happy hardcore was snel maar de teksten waren soms openlijk beledigend voor gabbers en werden gesproken door stemmetjes die uit een cartoon leken te komen. Er werd in de media minder negatief over gabbers gesproken en de hardcore was niet underground meer maar gevulgariseerd. Gabbers werden als het ware aanvaard, waardoor velen afhaakten en zich terugtrokken uit de scéne. Gabber was een groepering van jongeren die tegendraads met de maatschappij wilden zijn, en ze moesten niets weten van het brave imago dat door de happy hardcore van hen gemaakt werd.
1998-1999-2000 Waren rampzalige jaren voor de hardcore DJ's en de organisatoren van de gabberfeesten. Niemand die nog over de jeugdcultuur sprak, als je een jongere op straat vroeg wat gabbers waren trokken ze een wenkbrauw op "Gabbers zei je? Euh... geen idee!"
2001 Was echter het heroplevingsjaar van de hardcoreliefhebbers. In vlaanderen kende het een gigantische rage en de subcultuur barstte weer eens uit, dit keer volwassener en geduldiger.
De strenge kledingcode was helemaal niet zo belangrijk meer en het was veel meer muziek gericht.
Wat wel opviel was dat vlaamse gabbers meer en meer racisme vertoonden, in hun vriendenkring en skinheads hadden vlaamse vlaggetjes op hun jassen naaiden. Vandaag zijn de gabbers meer verspreid dan vroeger, maar allemaal samengeteld vormen alle gabbers samen een enorme groep. De "tweede generatie" gabbers heeft meer kans op succes omdat ze minder snel een hype kenden.
Recente muziek