DDD ('L)

Alleen op me kamer
Denkend over de problemen
Denken hoe ik het op kan lossen
Maar geen uitweg te vinden
Maar een oplossing roept mijn naam
Het mes
Het einde deur te snijden in mijn huid
Ik weet dat ik het nooit zou doen
Maar het klinkt zo mooi
Beter dan het geluid van mijn gehuil
Dan het geluid van het breken van mijn hart
Het klinkt zo mooi
Dat al mijn problemen dan weg zijn
Dat ik weer normaal verder kan leven

Het roept, het verguldsel
Het steekt me door me hart
Ik kan het niet
Ik zou het nooit kunnen
Het mes doet me meer verdriet
Dan de tranen die nu op de grond vallen.

-------------------------------------------------- -------------------------------------------

Soms wil je niet verder met leven,
hoeveel mensen ook nog om je zullen geven.
Het leven is te hard,
en dan zie je alles in het zwart.

Gevoelens blijven bestaan,
En dat kan niet iedereen aan.
Sterk zal ik niet altijd zijn,
en soms doet dat heel veel pijn.

Iedereen wil je steunen,
en soms kan je dat met een schouder om op te Leunen.
Soms wil je zelfs niet geholpen worden,
Terwijl iedereen klaar zal staan voldaan helpende borden.

Waarom kan ik het niet zelf?
de enigste waar ik last van heb is mezelf.
Oplossingen liggen heel dichtbij,
maar ik ga nadenken over wat iemand zei.

Ik hoor, ik hou van jou ...
maar waarom sta ik dan alleen in de kou?
Ik zie geen mensen om mij heen,
nee, ik ben helemaal alleen!
Niemand die me zal begrijpen,
Niemand die me nog wakker zal knijpen.
Voor ze het weten is het te laat,
en dan is iedereen meer dan kwaad.

Het leven is niet leuk meer,
en bij mij doet dat zeer.
Een soort pijn die niemand kan oplossen,
Hoeft er niemand te zijn die mij van mijn leven zal verlossen.!

IK KAN BETER DOOD GAAN, vroeg of laat, in ieder geval,
ik zal er nu sterk genoeg voor wezen ...