Ik heb de afgelopen tijd veel om jou gelachen en getreurd,
maar de meeste herinneringen zijn vrolijk aan wat er allemaal is gebeurd.
Het mooiste wat mij ooit is overkomen ben jij,
Jij wist mij altijd op een of andere manier vrolijk te maken,
zelfs op de momenten waarin ik het nut van bepaalde dingen niet meer inzag.
Toen was jij er voor mij elke dag.
Je wist altijd wat je zeggen moest.
Op een bepaalde manier heb jij mij echt geraakt.
Hoe? Dat weet ik niet!
Maar het is je zeker gelukt!
Maar ja, niet alles kan altijd van een leiden dakje gaan.
Vaak ben jij degene geweest die mij teleursteld.
Maar daar zit ook een voordeel aan gebonden, die jij me hebt geleerd:
Nooit bepaalde verwachtingen/eisen stellen aan een persoon.
Dan kan een persoon je verwachtingen/eisen ook niet schaden.
Ik ben altijd een open boek bij jou geweest.
Een eigenschap die niet vaak voorkomt bij mij.
Alles maar dan ook echt alles heb ik jou verteld.
In tegenstelling tot jou!
Jij zegt wel zovan Of wacht nee jij zegt niets!
Dat is jou probleem.
Jij kropt alles op maar op een gegeven moment word het je teveel.
En ik kan het weten!
Jij praat over alles behalve jezelf.
Terwijl het aan mijn kant heel anders zit.
Vind je dat niet oneerlijk?!!
Tja het is ten slotte jou eigen keuze.
Ik vind dat ik niets voor jou hoef te verbergen.
Maar blijkbaar denk jij daar heel anders over!
Maar ja je weet dat zodra jij iets niet verteld ik mijn eigen conlussies ga trekken.
En ik kan het vaak mishebben waardoor er een andere sfeer tussen ons ontstaat.
Waarom breek je het ijs niet en verander je?
Of weet je het is allemaal toch niet meer van toepassing.
Maar dat alles zegt genoeg.
Jij hebt je keuze gemaakt, je hebt me er niet bij betrokken.
Ik vind het heel erg jammer dat het op deze manier heeft moeten gaan.
Maar het is en blijft mijn keuze.
Het leven bestaat uit het maken van keuzes.
Je bent zelf verantwoordelijk voor een keuze die je maakt.
Je kunt de schuld niet in iemands anders schoenen schuiven.
De ene keer is het maken van een keuze makkelijk en de andere keer niet.
En al is het tegen mijn zin in jij weet dat ik jou keuzes altijd zal respecteren.
Dat heb ik je vaker gezegt.
Tevens kunnen we de tijd niet terug draaien om een bepaalde keuze te wijzigen.
Ik kan niet anders dan daarmee instemmen.
Je weet waarom ik niet wou vertellen wat mij dwars zat.
Dat kan ik niet vertellen aangezien jij mijn vraag niet beantwoord had.
Maar ja wie weet zou ons contact anders zijn verlopen
als we beiden niet zo koppig waren geweest.
Maar daar zal ik denk ik nooit achterkomen...
Jou vergeten zal ik niet, daarvoor zit je te diep in me.
En toch moet ik je los laten en afscheid van je nemen,
Ik weet dat ik over een tijdje mijn leven weer op zal pakken,
Weet je ik interesseer me niet meer zo in jongens, het doet me niet zoveel meer. Ik vergelijk ze met jou, vraag me niet waarom.
Want ik weet het ook niet. Ze praten, denken, lachen niet op jouw manier.
Waarom ik dit nu pas over je schrijf?
Omdat ik zeker weet nu dat wij alleen nog maar in het verleden bestaan!.
