Verslag van Roskilde Festival, 30 juni 2005

Terwijl men in Nederland warm loopt voor Sensation White, Live 8 en Awakenings reizen 2 fotografen en uw verslaggever op een doordeweekse woensdag af naar Roskilde, Denemarken.

Values of the Roskilde Festival
The aim of the Roskilde Festival is to provide an annual 4-day festival of music and culture, where every participant can enjoy all aspects of music, community spirit, service, safety, and quality. A key goal is for the Roskilde Festival to be a progressive and up-to-date cultural and political event.

The profit from the annual Roskilde Festival is donated, without any deductions, to the Roskilde Charity Society, which supports transnational humanitarian, cultural, and non-profit purposes like Act against Slavery, Amnesty International, Save the Children, and World Wildlife Fund (WWF)..

Het Roskilde festival is een Deense mix tussen Woodstock ‘69 (de cultstatus; het “erbij zijn” en het “wij zijn hier met z’n allen onder minimale omstandigheden”), Lowlands (de camping, het gestruin, het relaxte en het verrassende) en Dancevalley (Love, peace en de duidelijk voelbare energie bij de optredens).

Op het immense terrein zien we fantastisch publiek; van hippies tot punkers, van getatoeëerde bikers tot socio’s. Elke 3 meter zie je weer een verbazende verschijning die op zijn minst een grijns op je gezicht tovert. Er is een ruime keuze aan eettentjes, barretjes en winkeltjes. Op 8 podiums staan 170 bands die de 90.000 bezoekers van donderdagmiddag tot zondagnacht in leven houden. Het is een heerlijke vrijplaats waar alles mag en niks moet. en dan is het ook nog eens 4 dagen stralend mooi weer. Achter een nacho-bar staan op 1 vierkante meter 5 lachende (van de in totaal 18.000! ) Deense vrijwilligers de mensen te bedienen. Het gebrek aan ruimte wordt veroorzaakt door een 12-koppig mariachi-orkest die in/op/achter/onder de bar de wachtende mensen staat te vermaken. Buiten staan houten palen rechtop in de grond, met zadels als zitjes. Ik ben 5 minuten bezig om een dronken Noorse Viking in het zadel te helpen. Het lukt, maar als ik 3 passen van hem verwijderd ben, valt hij onder luid gejuich van de toeschouwers van zijn houten ros.

De energie van de Denen is grenzeloos. Waar wij in Nederland nog weleens willen afwachten, verheugt men zich hier écht op een optreden. Dit merk je bij de grote bands als Foo Fighters, Snoop Dogg, Audioslave, Velvet Revolver, Black Sabbath (Ozzy, yeah! ) en Greenday, maar vooral bij de kleinere optredens in de tenten. We zien de muzikanten van oa. Bloc Party, Outlandish, The Game, Jamie Cullum, Interpol, Sonic Youth en Flogging Molly uit hun dak gaan en Marko, Eelco en ik passen overal prima tussen. Human Beatboxer Rahzel krijgt zondagmiddag een klein tentje volledig op z’n kop. De dikke rap-negert speelt een complete band na met alleen zijn stem. Maar de man heeft ook een missie en begint rozen uit te delen aan de blonde Deense vrouwen en vraagt en passant aan de mannen “Do you love your mother”? Een luidkeels “YEAH” vult de tent. “Give this rose to your mother and tell her you love her”. De Denen houden het niet meer.

Op Roskilde gaan de optredens constant door en je loopt van het ene hoogtepunt in de andere verbazing. Radio Mundial zet 8.000 mensen op Salsa-les. John Digweed krijgt een standbeeld naast “De Kleine Zeemeermin”, Carl Cox slaat 15.000 man knock-out met zijn briljante cross-overs en zelfs Brian Wilson (Beach Boys, red) krijgt op zondagmiddag 35.000 mensen aan de “Gooood-gooood-good. good vibrations” op het hoofdpodium. Op vrijdagavond raak ik in gesprek met een Noorse man van ergens in de 40, we proosten en ik steek van wal: “Listen. you are at the Roskilde festival, you are in your T-shirt because it is beautiful weather. There are girls dancing all around you and the sunset is magnificent. You are listening to a live concert of Black Sabbath and you got a big beer in your right hand. What the f*ck does a man need in life…”. De Noorse man krijgt een twinkeling in zijn ogen, slaat 2 boomstammen van armen om mij heen en laat mij na 10 minuten weer los. “You are now my friend. Skoll”

Ik denk terug aan een fantastisch festival met heel, heeel veel hoogtepunten en een waanzinnige sfeer. Lichamelijk ben ik kapot, maar die grijns zit 4 dagen lang op mijn gezicht getimmerd. Het is zondagavond en we gaan ons laatste optreden zien; CHIC ft. Nile Rodgers. Spatwaterdichte oldskool R&B met natuurlijk de hit “Le Freak”. De Denen zijn echt en ze vinden het ook écht fantastisch. Normaal gesproken loop ik niet warm voor dit soort bands en moet ik altijd ernstig lachen als ik hoor ‘what a great audience” wij wel niet zijn. Maar bij deze zangeres bespeur ik emotie en echtheid in haar stem als ze uitschreeuwt: ‘Wow Roskilde, you are FUC-KING great. ”

We lopen over het terrein richting de auto en we komen alle soorten gekken nog een paar keer tegen. Buiten de poort draai ik me nog één keer om en zie ik achter de bomen het festival nog even doorgaan. In mijn hoofd duizelen de hoogtepunten en ik begin te knikken. “Wow Roskilde, you ARE fucking great. ”

See you all next year. Factsheet Roskilde (pdf-bestand)