Verslag van Sonne Mond Sterne, 8 augustus 2009

Terwijl ik bandjes van andere festivals lang geleden al heb afgeknipt draag ik de festivalbandjes van Sonne Mond Sterne '06, '07 en '08 vandaag de dag nog steeds om mijn pols. Ranzig? Nah, ze gaan ook gewoon mee onder de douche. Ieder bandje is verbonden aan tal van bijzondere herinneringen aan geweldige muziek; geniale uitspraken en de meest uiteenlopende hilarische acties. Dit jaar kwam daar nog een vierde bandje bij, uiteraard weer met kersverse herinneringen aan memorabele belevenissen. Net zoals het uitkijken naar het festival en de lange heen- en terugreis is ook het schrijven van een uitgebreid verslag onderdeel geworden van mijn SMS belevenis, het is immers niet voor niets het leukste weekend van het jaar. Ik zou zeggen, pak lekker wat te drinken want dit is een LANG verslag geworden.


Donderdagochtend pak ik al rond een uur of 7 de trein richting station Duivendrecht, een ritje van slechts een klein half uur. Onderweg realiseer ik me dat ik naast de uitgeprinte timetable ook mijn paspoort ben vergeten. Knap stom, dan maar hopen dat ik die dit jaar niet nodig heb! Na mijn aankomst bij de bus duurt het niet lang voor ook Rob, Johan, Kevin en Ruben aan komen slenteren met het slaap nog tussen de ogen. Naast mijn party crew zijn ook veel van de andere passagiers bekenden van me, gezellig hoor! Ergens tussen 8 uur en half 9 zijn ook de laatste mensen aan boord en rijd de Weiterexpress weg bij station Duivendrecht - op naar Saalburg! Gedurende de 10 uur durende reis maken we iedere 3 a 4 uur tussenstops van ongeveer 45 minuten per keer. Dat is ruimschoots voldoende voor een toiletbezoek en het inwinnen van nieuwe, koude Becks biertjes. Ik heb inmiddels geleerd om dat ook in die volgorde te doen want de € 0,50 voucher die je krijgt bij de WC kan je gewoon weer inleveren bij het afrekenen. Op verzoek van ondergetekende is de laatste stop van de heenreis bij een restaurant met een Burger King. en ik bleek niet bepaald de enige met trek in een burgertje.


Donderdagavond omstreeks etenstijd worden we dan met al onze spullen de bus uitgetrapt. Niet bij de parkeerplaats of bij het tankstation, maar al enkele tientallen meters ervoor, gewoon ergens aan de kant van de weg. Net als de vorige jaren kozen ook dit jaar veel Nederlanders ervoor om een plekje op te zoeken in de buurt van het bungalowpark. Wij kozen er echter voor om ons lekker dichtbij de ingang van het festival te settelen op een plek die ook nog eens gemakkelijk is terug te vinden in minder sobere tijden. Bovendien bleek onze plek lekker dicht in de buurt te zijn van de 'supermarkt' op de camping.

Mijn Quechua 1 seconde tent is ondertussen alweer 3 jaar oud en overleefde tot nu toe 1x Melt, 3x Nature One, 1x Solstice festival en 2x Sonne Mond Sterne. Ook deze keer weer stond mijn tentje al voordat anderen de spullen van hun tent überhaupt hadden uitgepakt. Koffer de tent in en klaar is kees. Daarna kon ik op mijn dooie gemakje gaan genieten van het gehannes van de anderen. Rob had namelijk een tweepersoonstent mee, dacht hij, waar hij dan samen met Johan in zou gaan slapen. Deze tent bleek alleen 'iets' kleiner dan verwacht en was zelfs te klein voor Rob in z'n uppie, zonder koffer. No way dat daar 2 personen in gingen passen, laat staan met bagage. Je hoefde ook niet gestudeerd te hebben om te kunnen zien dat dat niks ging worden. Gelukkig voor Rob en Johan hadden ze bij de plaatselijke supermarkt van Saalburg nog wel tenten te koop, en gelukkig konden we daar net voor sluitingstijd nog naar binnen. Naast twee tenten namen we ook een camping BBQ en wat vlees mee. Onze keuze viel op een stel worstjes en een aantal Deutsche frikadellen. Eenmaal terug bij de tent begonnen we met de frikadellen, so far so good. Helaas vielen de hamburger broodjes van de supermarkt van ellende uit elkaar nog voordat we een hap hadden genomen. De losse frikadellen kwamen nou ook niet bepaald in de buurt van de Nederlandse variant, om over de worstjes nog maar te zwijgen (al vond Johan ze een dag later nog best prima te eten). Niet bepaald de meest geslaagde BBQ ooit, maar het gaat om het idee van kamperen zullen we maar zeggen.


Wanneer alle tenten eindelijk staan en al het drank op is weet je dat het tijd is om de camping onveilig te gaan maken. Na een bezoek aan een ander Nederlands kamp zijn we dan ook met een leuk groepje leute de laute camping opgegaan, opzoek naar een fatsoenlijke rave. Her en der waren wel verschillende stages te vinden maar eigenlijk was er maar eentje waar het gezellig druk was EN waar lekkere muziek werd gedraaid, namelijk bij het Schalldruck Camp (vlak voor de ingang van het festival). Nederland was weer goed vertegenwoordigd want achter elkaar liep ik bekenden tegen het lijf. Niet alleen was het gezellig met de Nederlanders maar het was ook zeker lachen met verschillende gekke Duitsers. Helemaal prachtig vonden ze het, dat we vanuit Amsterdam waren gekomen. Sommigen wilden zelfs dat we onze krabbel zetten op hun witte jump-suits. Gezelligheid is leuk natuurlijk, maar wat raven betreft was het eerlijk gezegd maar weinig bijzonders. Nee, wat camping raves betreft wint Nature One het toch wel overduidelijk van SMS. Omstreeks 2:00 moest de camping party tot overmaat van ramp ook nog eens vroegtijdig worden beëindigd doordat een of andere debiel de party tent had laten instorten. Na nog even gezellig bij wat andere Nederlanders te hebben gezeten heb ik uiteindelijk, rond 4:00, ook maar mijn tent opgezocht voor een paar uurtjes slaap.


Als ik enkele uren later weer wakker word en mijn tent word uitgebrand is het Infinity - Wir Sind Techno kamp inmiddels neergestreken, puur toeval slechts enkele meters bij ons kamp vandaan. Kortom, het beste sound system van de camping met lekker rollende techno riedeltjes was altijd binnen bereik. Ook tal van Duitsers hadden het prima naar hun zin bij de Infinity stage, en iedere voorbij rijdende auto (de Infinity stage stond net als wij naast het hoofdpad) mocht rekenen op een warm onthaal. Zeer regelmatig rolden bijna-Duitse 'JAAAAAAAAHHH' kreten over de camping.


Al vroeg op de vrijdagmiddag zagen we de eerste mensen rondlopen met de felgekleurde festivalbandjes van dit jaar. Het duurde niet lang tot ook wij de felbegeerde bandjes om onze pols hadden laten bevestigen. Om een uurtje of half 5 besloot ik om maar eens een verfrissende douche te pakken. Ik had geen beter moment kunnen uitkiezen om te gaan douchen want ik kon zo in 1x doorlopen en zelfs gelijk onder de douche stappen. Binnen no-time was ik weer terug bij het kamp, opgefrist en helemaal klaar voor het festival. Kevin stond op dat moment nog vrolijk in zijn zwembroek te genieten van zijn pilsje, maar had ook al wel zin om alvast bij het festival te kijken.


Eerder dan ooit begaven we ons dit jaar al tussen 18:00 en 19:00 richting het festivalterrein. We verkenden het terrein alsof het onze eerste keer SMS was en namen op ons gemakje overal een kijkje. Vooral in de Muna tent zat het sfeertje er al lekker in dankzij twee heerlijk draaiende dames, Carine Posse & Kathy Deluxe (wie kent ze niet). Rond 20:00 opende de Cocoon tent. Helaas dit keer niet met een knallende set van Tobi Neumann maar met een nieuw gezicht achter de decks, Markus Fix (staat ook op ADE – Cocoon, 24 oktober in de PowerZone). Markus draaide best lekkere plaatjes maar leek het wat mij betreft wel een beetje rustig aan te willen doen. Jammer, want bij Tobi ging de afgelopen jaren al wel meteen al het gas erop. Nadat we nog even heen en weer waren geweest langs ons kamp om ook de rest op te halen gingen we verder bij een uitstekend draaiende Frank Lorber. Inmiddels hadden ook Jasper en Stephanie zich bij ons gevoegd en zo was onze groep alleen nog maar gezelliger geworden dan hij al was. Tussendoor nam ik ook nog vlug een kijkje bij ons Nederlands trots in de Muna, Lauhaus & Boris Werner.


Als ik dit festival een ding moest zien dan was dat wel het optreden van The Prodigy. Perskaarten voor het optreden in de Melkweg gingen op het laatste moment niet door en ook het optreden in November in de Heineken Music Hall is al reeds uitverkocht. The Prodigy stond helemaal bovenaan mijn lijstje met dingen die ik nog wil zien en dus mocht ik dit optreden onder geen beding gaan missen. Om er zeker van te zijn dat ik The Prodigy echt in volle glorie mee zou maken besloot ik rond 23:00 mijn party crew te verlaten en in me eentje de voorste linies op te zoeken. Ik begon met een mooi plekje helemaal rechts vooraan, tegen het hek, nog enigszins veilig van de pit. Ietwat verlaat ging het optreden van start, en bijna zonder mezelf ervan bewust te zijn begon ik me al gauw steeds verder richting het midden te begeven. Het hek waar ik me nog steeds aan vast hield was best handig tijdens het springen, maar toch had het ook wel wat om los van het hek te staan. Toen ik het hek eenmaal had los gelaten was er geen weg meer terug. plotseling bleek ik zo'n beetje midden in de pit te staan met pogoende mensen overal om me heen.


In plaats van snel weer weg te lopen besloot ik om mezelf ook eens lekker te laten gaan. Ik maakte me eens lekker breed en duwde de inkomende mensen van me af. Het voelde misschien nog wat onwennig, maar ik vond het prachtig. Ik had gezien hoe anderen volledige rondjes draaiden en zichzelf alle kanten opgooiden en deed ook eens een poging, heerlijk. Al gauw had ik de smaak te pakken en binnen de kortste keren was ik helemaal doordrenkt van zweet. Zo nu en dan viel er eens iemand op de grond, maar deze werd snel weer overeind geholpen. Wat een geweld, maar wat een sfeertje. Voodoo People, Firestarter, Smack My Bitch Up, Invaders Must Die - ze kwamen allemaal voorbij. Niet lang na een heuse 'sitdown', georganiseerd door The Prodigy zelf, was het optreden voorbij. Jammer aan de ene kant, maar eerlijk gezegd was ik wel even toe aan een adempauze. Helemaal kapot was ik; geweldig om The Prodigy eindelijk eens te hebben meegemaakt!


Nadat ik een nieuw biertje had gehaald keerde ik terug naar mijn plek rechts vooraan voor Deichkind. Tijdens de 'changeover' kletste ik wat met een zeer vriendelijke Duitser die ook alweer zes jaar naar SMS ging. Ik moet zeggen dat ik Duitsers en het Duitse taaltje steeds meer ben gaan waarderen. Je moet alleen even weten dat Duitsers op de dansvloer niet dezelfde manieren hanteren als wij in Nederland. Als je aan de kant stapt voor een Duitser hoef je er niet raar van op te kijken als ze vervolgens doodleuk op jou plek gaan staan. Altijd lekker op je plek blijven staan dus, en soms jezelf net even wat breder maken. Op SMS was men trouwens een stuk opener tegenover andere feestgangers dan op Nature One, waar het vooral ieder voor zich was.

Het duurde eventjes voor de crew van Deickind zover was, maar toen ze eenmaal wakker werden ging het ook hier van god los. Waar het crowdsurfen in een bootje op Love Family Park nog goed ging sloeg het bootje ditmaal al snel keihard omver. ik had haast medelij met de opvarende. Na nog een paar nummers te hebben meegepakt in de pit zat ik er even helemaal doorheen en gooide ik de spreekwoordelijke handdoek in de ring. Met het verlaten van het optreden van Deichkind was het taak om mijn party crew weer terug te vinden. Eigenlijk had ik ze verwacht in de Freude Am Tanzen tent bij Mathias Kaden, maar ik kwam ze uiteindelijk tegen bij Dubfire in de Cocoon. Na de muziek van The Prodigy en Deickind was het wel weer even wennen aan de zeer minimale beats in de Cocoon, maar Dubfire ben ik eigenlijk überhaupt nooit zo kapot van geweest. Marek Hemmann daarentegen was wel heerlijk bezig in de Freude am Tanzen tent, en zijn track 'Gemini' moet haast wel een van de meest gedraaide platen zijn van het weekend.


Net als vorig jaar stond er weer een M-NUS special gepland in de Maincircus, ditmaal met Richie Hawtin en Barem, en uiteraard moest ik daar ook nu weer bij zijn. Eenmaal vooraan in de tent maakte ik in mijn vrolijke stemming een 'hoi!' gebaar richting de security en kreeg zowaar een glimlach tevoorschijn. Het geluid in deze grote tent was net als vorig jaar niet al te best, maar helemaal vooraan viel het nog wel te doen. Richie draaide net als in de Paradiso een vrij stevige set terwijl Barem nog nergens was te bekennen. Na een set van ongeveer 2,5 uur maakte Richie zich opvallend snel uit de voeten. Terwijl sommige mensen in de zaal nog voor hem stonden te applaudisseren was Richie al lang en breed verdwenen. misschien had hij z'n dag niet? Dit is in ieder geval niet wat ik van Richie gewend ben. Na nog een tijdje bij Barem te hebben gestaan verhuisden we met z'n allen naar de Cocoon om dag 1 af te sluiten met Raresh. Toen we daar net aankwamen leek er nog wel aardig wat variatie te zitten in de muziek, maar al gauw begon Raresh heerlijk monotoom te draaien. Loopjes van eenvoudige ritmes leken haast wel minuten lang onveranderd door te swingen. of leek dat maar zo door mijn vermoeidheid? Hoe dan ook, heerlijke muziek om nog even helemaal in op te gaan na zo'n heftige nacht.


Ook op de zaterdag was ik in eerste instantie alweer vroeg aanwezig. Tussendoor heb ik zowaar nog wel een aantal uurtjes slaap gepakt en opnieuw zonder al te lang te hoeven wachten lekker gedoucht. Eenmaal terug op het festival hing ik wat rond bij de Muna tent en liep ik Mathias Kaden tegen het lijf voor een foto en een babbeltje. Heel veel was er verder nog niet te beleven op het festival, maar het was immers nog vroeg. Met de goede herinneringen aan de setjes van Tobi Neumann zorgde ik ervoor dat ik op tijd aanwezig was in de Cocoon. Helaas waren er slechts nog maar enkele Nederlanders te bekennen en werd ik ditmaal ook niet warm of koud van de plaatjes van Tobi. Ik besloot dan ook om nog maar even terug te gaan richting de camping en kwam pas halverwege Onur Ozer (niet boeiend, teveel breaks) weer terug, met de versterking van ons voltallige party crew.


Johannes Heil was een van de hoogtepunten van mijn eerste jaar SMS (2006) en eigenlijk heb ik hem sindsdien ieder jaar weer opnieuw opgezocht. zo ook dit jaar. De Cocoon tent was inmiddels een ware sauna, maar dat weerhield niemand ervan om lekker los te gaan. Wat de sets van Tobi Neumann en Onur Ozer niet hadden had de set van Johannes Heil wel; een heerlijke drive. Ondertussen miste we dan wel Peter 'Haus am See' Fox, maar daar had geen van ons bezwaar tegen. Maar echt, wat een hitte. Johannes Heil had ook niet veel langer door moeten gaan want op een gegeven moment moest ik, net zoals de rest, toch hoognodig even afkoelen. Na een applaus voor Johannes waren we het er dan ook allemaal over eens om een frisse neus te gaan halen. Geen zin om te zoeken naar een bankje ploften we gewoon lekker neer in het gras. Zonder er van te voren bij nagedacht te hebben begon ook precies op dat moment de vuurwerkshow, wat een timing. Normaal gesproken doen vuurwerkshows mij niet zoveel maar deze was echt wel heel erg spectaculair met vuurpijlen die ik nooit eerder had gezien. Absoluut de moeite waard dus.

Helaas stonden er voor mij op de zaterdag wat minder interessante namen dan op de vrijdag. Fatboy Slim heb ik een stukje van een afstandje van gezien maar kon mij niet echt bekoren. Zo kon ik nu echter wel dingen gaan zien die ik normaal gesproken niet had gaan zien. Zo realiseerde ik me dat ik Tiefschwarz nog nooit goed had gehoord, en daar was nu dan wel een prima gelegenheid voor. Ali en Basti draaiden een prima setje in elkaar met zowel minimale plaatjes als plaatjes met wat meer trancey achtige melodieën. Daarna terug bij 'thuisbasis' Cocoon was de vrouwelijke DJ Cassy lekker bezig met plaatjes draaien. Toch bleek Krause Duo al gauw een nog betere keuze voor wat lekkere danspasjes.


Met een opkomend zonnetje vloeit de zaterdag van SMS mooi over in de zondag. De zondag van SMS is altijd een dag apart en telt zeker mee als derde festivaldag. Ik had me eigenlijk al het hele weekend afgevraagd wat voor muziek ik kon verwachten van The Mutant Clan (Timo Maas & Santos), en ik moet zeggen dat dat zeker niet verkeerd klonk. Helemaal vooraan maakte ik een babbeltje met een Duitser die vervolgens maar bleef ouwehoeren als brugman, niet normaal. Later bleek dat hij een internationale opleiding zou gaan volgen en nog even zijn Engels moest uitproberen / bijspijkeren. Uiteindelijk moest ik hem duidelijk maken dat ik toch echt even lekker wou gaan dansen.


Met Marcus Meinhardt achter de decks begonnen al gauw meer Nederlanders toe te stromen. Sommige Nederlanders sleepten nogal het een en ander met zich mee en zo stond er binnen de kortste keren een palmboom midden in de mainstage en werd er niet veel later ook een bankje bij neergezet. Een enkele nee-schuddende Duitser keek, van een afstandje, afkeurend toe naar hoe Bas de palmboom in aan het klimmen was. Gedurende de set van Marcus Meinhardt leek het heel eventjes te gaan regenen, maar uiteindelijk bleef het bij slechts een aantal verkoelende druppels. Het is mooi om er midden tussenin te staan, maar ook was zeker even de moeite om een stukje naar achteren te lopen en vanaf een afstandje mensen te gaan kijken. We hebben ons echt helemaal kapot gelachen om een Duitser (?) die de meest gekke bekken liep te trekken en echt prachtig mooi uit z'n dak stond te gaan. Prachtig, of zoals Rob het zei; 'hij ownt behoorlijk'.


Het is inmiddels een ware traditie geworden om na Marcus Meinhardt massaal te verkassen naar de Brandenburg Allstars. De inbreng van Nederland op de zondagmiddag word zelfs erkend door de organisatie van SMS want er word naar ons verwezen in de Sonne Mond Sterne X3 festival guide (bladzijde 42, laatste paragraaf). Ook dit jaar begon het al meteen weer goed met polonaises, leggings en kapiteinspetjes. Stephanie was een van de sfeermakers in ons midden en zelfs Duitse omstanders genoten zichtbaar van haar aanwezigheid, en wouden zelfs met haar op de foto. Tijdens het genieten bij de BRB allstars zagen we ineens in de verte, ergens boven de camping, dingen door te lucht vliegen die wel verdacht veel op tentjes leken. Een zeer opmerkelijk gezicht, helemaal als je al aardig uurtjes wakker bent. Maar nee, dit waren geen hallucinaties maar een heuse windhoos (een hele milde vorm van een tornado). De wervelwinden kwamen uiteindelijk ook richting het festival en zelfs recht over ons heen (gelukkig werd mijn biertje gespaard). Enkele meters verderop, ergens boven het terrein van de BRB-ALLSTARS verdween de windhoos uiteindelijk ook weer. Na de vuurwerkshow was ook dit zeer spectaculair te noemen. wat je allemaal wel niet mee maakt tijdens zo'n weekend!


De kermis bij de BRB allstars is leuk voor een paar uurtjes, maar op een gegeven moment is het tijd om weer te verhuizen, ditmaal naar de Muna afterhour. De ervaring leert namelijk dat er daar zeer behoorlijke plaatjes worden gedraaid gedurende de laatste uurtjes van het festival. We zaten eerst lekker relaxed wat aan het water. Zo nu en dan kwam er een leipe Duitser voorbij in een veel te kleine zwembroek die een riem aan zich vast had met aan het andere uiteinde weer een andere Duitser. Binnen in de tent stond een bankje met een gast die klaarblijkelijk al enige tijd in dromenland was. Tot de late uurtjes doorraven is duidelijk lang niet voor iedereen weggelegd. Na het pootjebaden in het meer verplaatsen we uiteindelijk toch echt wel weer naar voren toe want het einde van het festival leek ineens opvallend snel dichterbij te komen. Rond de gebruikelijke eindtijd van 16:00 leek echter niemand nog aanstalten te maken om er een einde aan te breien, ondergetekende evenmin. Terwijl Hr. Ludwig en Hr. Meinhardt rustig verder gingen begon de security zich rond 17:00 massaal te verzamelen in de tent. Eenieder van hen had inmiddels een paar plastic handschoentjes aangetrokken?
Het zou uiteindelijk nog tot een uur of 17:30 duren voordat de Muna afterhour dan toch echt afgelopen was, en daarmee ook Sonne Mond Sterne X3. Vooral voldaan en met een brede glimlach slenteren we op ons dooie gemakje richting de brug. Eenmaal bovenaan draai ik me nog een keer om, terugdenkend aan een fantastisch weekend.

- Primitief maar erg gezellig kamp met Rob, Johan, Kevin, Ruben, Jasper en Stephanie
- Relaxte open-minded sfeer op het festival, zowel met Nederlanders als Duitsers
- Dag 1: The Prodigy, Marek Hemmann, Richie Hawtin, Raresh
- Dag 2: Johannes Heil, vuurwerkshow, Tiefschwarz, Krause Duo
- Dag 3: Marcus Meinhardt, BRB allstars incl. windhoos, Muna afterhour

Al met al was deze SMS voor mij wat meer ingetogen, of in ieder geval wat minder smerig dan de voorgaande jaren. Aan de andere kant voelde SMS dit jaar vooral dankzij het geweldige weertje wel des te meer aan als een echte vakantie, en daar is eigenlijk helemaal niets mis mee. De vakantie van volgend jaar is inmiddels ook alweer zo goed als zeker. De kans is heel groot dat we in het tweede weekend van Augustus afreizen naar een klein plaatsje in het oosten van Duitsland genaamd Saalburg. Overdag een stralende zon, s'nachts de sterren en maneschijn.