Stel dat je op een vervelende manier aangeraakt wordt door bv. je vader, je moeder, je opa, je oom, een klasgenoot, je buurman of buurvrouw, of gewoon iemand die je kent of niet.
Het is dan goed om te zeggen: "Stop! Dat wil ik niet! Dat vind ik niet fijn!" Maar wat nu als je dat niet durft? Allereerst wil ik je zeggen dat dat heel goed te begrijpen is dat je dat niet durft, want als het iemand is die jij vertrouwt of waar jij van houdt (ondanks de aanrakingen), bv. je vader, die eigenlijk best wel lief is, maar jou af en toe op een plek aanraakt waar het niet goed voelt, dan wil je dat eigenlijk niet zeggen. Misschien heeft hij wel gezegd dat je zoiets beter geheim kunt houden, dat dat iets is tussen jullie, jullie geheimpje. Het kan ook zijn dat iemand je zegt het aan niemand te vertellen omdat er anders wat ergs gebeurt en dat je het daarom niet durft te vertellen. Dit is niet goed wat deze volwassen mensen doen, zij horen te weten dat je op een goede manier met kinderen om moet gaan en daar horen geen vervelende aanrakingen bij. Het is belangrijk dat je weet dat jij hier geen schuld aan hebt. Zij horen voor jou te zorgen en horen te weten wat goed voor je is.