Ik kijk uit het raam,
En zie de zon stralen.
Na jarenlang donker, zonder zon.
Ik wou dat ik die jaren vergeten kon.
Het is mijn verleden, maar toch bang.
Bang dat het weer gebeurd, ik hou mijn tranen in bedwang.
Jarenlang gehuild, gehuild zonder tranen.
Vanbinnen zoveel verdriet, dat niemand ziet.
Tranen omdat geluk mijn hart verliet.
Toen werd alles beter en goed.
Ineens kreeg ik weer nieuwe moed.
Nu zie ik weer zon en licht.
Voor het eerst weer een echte lach op mijn gezicht.
Met mijn rug naar het verleden,
En mijn blik op het heden.