Partyflock

Mijn eigen wereld

Mijn eigen wereld

door , gepubliceerd op
Mijn eigen wereld (afbeelding)
Het is vroeg in de ochtend als ik de deur van het huisje van een vriendin achter mij dichttrek. Mijn hand zoekt naar de lichtschakelaar in het trappenhuis. Ik daal twee verdiepingen neer. Tegelijkertijd probeer ik, zonder in een rechte lijn naar beneden op mijn giecheltje te storten, het snoer van mijn oordopjes uit de knoop te halen. Altijd hetzelfde verhaal met die rotdingen.

Ik zwaai de deur open en een rilling gaat door mijn lijf. Het is december, het is koud en het regent. Ik doe mijn muts op en ik ga op zoek naar de bushalte. Een tegemoetkomende, smoezelig uitziende man roept iets naar mij. Hij ziet er niet uit alsof hij de weg aan mij vraagt. Aan zijn hoofd te zien zit hij al een tijdje op een dwaalspoor, die oordopjes houd ik dus lekker in.

De bushalte heb ik binnen een poep en een scheet gevonden. Het begint steeds harder te regenen en ik schuil onder het afdakje van de bushalte. Ik heb honger, wil slapen en ik heb geen zin om te werken. Met mijn wijsvinger scroll ik door de muziek op mijn ipod, ik kies mijn cd van dit moment uit en druk op ‘play’. Klanken vullen mijn oren, mijn hoofd, mijn gedachten en mijn lichaam. Ik ontspan. De donkere deken der chagrijnigheid glijdt langzaam van mij af. Ochtenden zijn hartstikke klote, muziek zorgt ervoor dat ik ze op het nippertje overleef.

Er is volop leven in de straat, mensen haasten zich naar hun werk. Trams en bussen rijden af en aan. Stoplichten springen op rood en groen. Verhuizers tillen spullen omhoog. De rolluiken van winkels worden geopend. Iedereen heeft hier een doel. De wereld glijdt geruisloos langs mij heen. Ik duik dieper onder mijn muts. Het duurt lang voordat de bus komt maar dat is niet erg, ik sta hier wel oké. Ik observeer voorbij fietsende mensen en vraag mij af waar ze vandaan komen, waar ze heen gaan en wat ze gaan doen. Veel gezichten staan op onweer. Iedereen heeft haast. Ik ben de enige in deze rumoerige straat die lijkt stil te staan in het moment van hier en nu.

In de bus ga ik zitten naast een dikke vrouw. Ik pas er net bij. Veel mensen durfden dit plekje om die reden waarschijnlijk niet aan. Ze ruikt naar zoete parfum. Bij een halte stappen een oude oma en opa uit. Ze worden opgehaald door een jongere vrouw. De oude oma stapt voorzichtig de bus uit en kust de jongere vrouw enthousiast en liefdevol op haar wang. Ik krijg een glimlach op mijn gezicht. Mooi.
De bus rijdt verder en er wordt iets omgeroepen door de buschauffeur. Ik kan het niet verstaan maar maak mij niet druk. Ik blijf in mijn veilige cocoon met muziek. Alleen in mijn eigen wereld.

Tien minuten later kom ik op het Amstelstation aan. Ik loop de AH To Go in. De geur van verse croissantjes komt mij vrolijk tegemoet. Mensen staan ongeduldig in de rij. Caissières doen gehaast hun werk. Ik sta voor de schappen en betrap mij erop dat mijn rechtervoet meedoet op de maat van de muziek. Even heb ik de neiging om keihard te gaan dansen en compleet los te gaan in dit mini-supermarktje. Ik weet het te onderdrukken en reken een fles overheerlijke appel-peer-framboos vruchtensap af. Ik visualiseer mijzelf op z’n kop hangend aan de schappen, springend over de kassa’s, meeblèrend met de muziek. Ik schiet in de lach als ik mij voorstel hoe iedereen daar ontzettend raar van op zouden kijken. Durfde ik het maar.

Langzaam loop ik naar mijn werk. Ik heb nu nog één nummer de tijd. Ik kies mijn lievelingsnummer uit en kijk naar de lucht. Het is opgehouden met regenen. De lucht is blauw en het zonnetje breekt door.
Mensen in pak lopen bellend en rokend voorbij. Chauffeurs parkeren hun dure auto’s op het Amstelplein. Een vrachtwagen wordt uitgeladen. Chaos op de rotonde. Ik zie alles maar ik hoor niets. Ik ben een figurant in een film en mijn gedachten en de muziek zijn het geluid. Het gebouw waar ik werk komt dichterbij en eenmaal binnen loop ik de trap op naar de verdieping waar ik moet zijn.

Ik wil nog niet en stel het nog even uit. Bij de koffieautomaat haal ik een beker thee. Terwijl ik naar de afdeling loop, vullen de laatste klanken van mijn lievelingsnummer mijn lichaam. Nog een paar seconden genieten, nog heel even alleen in mijn eigen wereld. Ik loop de afdeling op en doe mijn i-pod uit. Een ‘goedemorgen’ van een collega brengt mij terug in de realiteit. De dag is nu echt begonnen. Om half zes mag ik weer, terug naar huis. De muziek en ik. Twee beste vrienden. Staren, dromen, fantaseren, luisteren, delen en denken. Volledige ontspanning. Weg van alles. Heerlijk.
pagina laatst gewijzigd op

259 opmerkingen

Uitspraak van Rob Koopmans op donderdag 3 juli 2008 om 18:46:
Omdat dit gewoon de perfecte omschrijving is van wat de meesten onder ons idere dag beleven
Waaronder ook ik

maar alles is "herkenbaar", dat kutwoord betekent gewoon dat iets te herkennen is. Dat is logisch. Daarom is het zo hatelijk om te zien dat 90% van de reacties "herkenbaar!" is. Iedereen weet dat het herkenbaar is. Dus de volgende keer dat je "herkenbaar" wilt toevoegen, klik gewoon op kruisje.
laatste aanpassing
dit komt mij bekend voor(A)
laatste aanpassing
Geen dag zonder muziek! :D

Leuk geschreven!
laatste aanpassing
ben nog nooit vrolijke-croissantjes-lucht tegengekomen ;) , ook geen chagrijnige trouwens....
Prachtig, heb al lang niet meer zo'n goede column gelezen =­)
Uitspraak van Jack had a groove op vrijdag 4 juli 2008 om 18:31:
herkenbaar!!!

Ja precies zoals dat bij ook altijd ging als ik met de bus of fiets moest naar werk. Nu heb ik een auto en luister ik daar mn muziek in. Maar is toch niet zo fijn als een mp3 speler;)
Hele goeie :D leest echt lekker weg
nice one!!

Er gaat bij mij ook geen dag voorbij zonder muziek. Muziek hoort er gewoon bij, maakt lange saaie dagen tenminste een beetje dragelijk!

Erg leuk ook dat stukje over het dansen in de AH. Stiekem heb ik dat ook wel eens willen doen, maar nooit gedurft! :$
Misschien moet ik het gewoon eens gaan doen! :D
Uitspraak van Shoppie ;) op vrijdag 4 juli 2008 om 19:48:
Er gaat bij mij ook geen dag voorbij zonder muziek.­ Muziek hoort er gewoon bij

idd b)

ken me ook goed vinden in het verhaal
Heerlijk i.­d.­d.....­!
Zitten wel herkenbare stukjes in ja... Laatst heb ik wat betere oordopjes gekocht en nu is het al helemaal zo, want deze isoleren als een gek. Was in het begin wel even schrikken als ik ineens door een auto ingehaald werd die ik helemaal niet had gehoord :P.
Kp
Artiest Kapé, Kp
Absoluut 1 van de betere (y)

''Favoriete muziekgenres: electro, minimal, techhouse, techno''
dat idee kreeg ik al ja :)
laatste aanpassing
De muziek en ik.­ Twee beste vrienden.­ Staren, dromen, fantaseren, luisteren, delen en denken.­ Volledige ontspanning.­ Weg van alles.­ Heerlijk.­

zo is het maar net!
Leuk! voor mij niet echt herkenbaar, mijn ding is écht naar de klote en heb gewoon géén zin om 'n nieuwe te kopen. maar wel 'n hele leuke column ;)
Leuk om te lezen :)

idd heel herkenbaar!
Echt Super Geschreven!!(y)
1 dag geen muziek geluisterd is 1 dag niet geleefd:P
leuk geschreven, goede column (Y)
Leuk geschreven :) en idd zo herkenbaar :yes:
relax lezend. chille boodschap. leuke stukjes die herkenbaar zijn:) goede column al met al(y)
ik kan er ook absoluut niet zonder als ik naar buiten ga! Je moet eens weten hoeveel onzin verhalen om je oor vliegen als je met de ov reist...­
(y) vette collum
Heel leuk geschreven. Grappig wat je schrijft over die oma, van dat soort dingen moet ik ook altijd glimlachen. Mooi spul, mensen. Muziek ook trouwens. ;)
Uitspraak van Tom - op vrijdag 4 juli 2008 om 19:16:
Prachtig, heb al lang niet meer zo'n goede column gelezen =­)

mee eens.