Partyflock

Daar leer je wel wat van hoor

 
Forumonderwerp · 13969
ik zit Ricky Lake te kijken en het gaat over tienerverslaafden en geloof me, verschrikkelijk! Hartverscheurend wat je met je leeftijdsgenoten ziet gebeuren...­

Je ziet beelden en foto's van die mensen voordat ze aan de dope zaten en hoe ze er nu uitzien en dat is echt eng.­
tsjah misschien moeten sommige daar maar eens goed naar kijken...­
ik ga daar niet eens meer naar kijken, het is toch elke X hetzelfde...­

Het zouden je kids maar zijn, dan schaam je je toch ook dood...­
Dat soort beelden zetten je zeker wel aan het denken, ik ben nu gelukkig ook gestopt en heb gewoon net zoveel lol in het leven als toen ik gebruikte, ne wat zeg ik, meer lol zelfs!:)
laatste aanpassing
Ray wat is dit nu weer?
DE sentimentele jongen uitgaan hangen?
nou echt hoor Jef, die meiden en gasten hadden echt GEEN leven, echt bizar...­
Ja zal best, maar je moet eerlijk zeggen de meeste beginnen eraan met hun volle verstand, en jij weet net zo goed als mij dat je drugsgebruik best kan beperken tot weekend gebruik ja toch?
Was het maar zo simpel, vaak komt er veel meer bij kijken (persoonlijke problemen bijv)
2 Laakie hallooooo hoe is het????
de overgang van snuif naar spuit ligt mijlen uit elkaar hoor!!!!!!!!!!
dat verschilt echt van individu tot individu hoor jef...­
Tuurlijk dat begrijp ik, maar zoiets doe je toch neit zomaar, daar zit toch echt wel een verhaal achter denk ik
Ik snap het ook wel als je bijv geen vader hebt en je moeder is crackslet, tja dan houd het toch wel een beetje op ja.­ Maar toch......­
Ik zal eens kijken of ik mijn scanner aan kan sluiten.
Dan zal ik je eens wat laten zien waarvan je haren ten bergen reizen. :cry:
laatste aanpassing
helaas scanner doet het niet. Bij grof vuil dat ding. Staat ook maar in de weg :S
Ik heb het idd ook gezien, verschrikkelijk wat hoe die menswen eruit zien.­ Ken hier iemand het boek van Christiane F? Daarin kan je precies lezen wat zo'n iemand allemaal meemaakt.­ Erg aangrijpend verhaal
laatste aanpassing
Ben mijn beste vriendin aan die troep verloren

heb nog wel verhaaltje van..­zoek hem ff
Ik ben al meer mensen aan drugs verloren, ook indirect door auto-ongelukken, heb er tientallen depressief zien worden, hun persoonlijkheid zien veranderen.­

Heb geen Ricky Lake nodig om geconfronteerd te worden met wat drugs met iemand kan doen, was het maar zo'n ver-van-je-bed show....­

Nee Ray, zelfs op PF kom je al mensen tegen die zichzelf zo erg naar de klote aan het helpen zijn dat het de vraag is of zij de 30 wel halen...­en dat vind IK pas angstaanjagend!!!
Sommige mensen trekken dood en verderf aan. Mijn leven zit vol met ver-van-je-bed-verhalen. Dingen meegemaakt waar ik met geen mens over spreken wil en waar ik ook op het internet niets over los laat. Schokkende verhalen. Velen pleur ik wel op het net. Dit is er één van..........

Toen ik nog een heel klein meisje was woonde ik in een buurt met heel veel gescheiden moeders. Allemaal in de bijstand. Toen die tijd waren er vier meisjes; Marjolein, Manuela, Linda en ik. Altijd elkaar op zoeken, niet met en ook niet zonder elkaar kunnen. Ik was de oudste van de vier en nog niet eens tien jaar. Een hoop ellende en armoede. Toen we wat ouder werden en de knikkers waren ontgroeid en sigaretjes daarvoor in de plaats waren gekomen waren wij vaak nog bij elkaar. Steeds weer elkaar opzoeken en ook vaak ruzie. En toen ik die leeftijd van 13 had bereikt blowden wij vaak stiekem boven in de flat. Manuela en Marjolein het populairst van het stel en het meest in trek bij de jongens. Marjolein was er steeds minder bij omdat die een ander vriendinnetje had gevonden. Toen waren we dus nog met zijn drieën. Linda, Manuela en ik. Met zijn drieën zijn konden we niet. Altijd was er wel 1 de lul. Soms was ik dat, soms was Linda dat, maar Manuela nooit. Die werd immers door iedereen op handen gedragen door haar looks. En ik kan je vertellen, Manuela was ook heel erg mooi met haar mooie lange donkere krullen. Iedereen lag aan haar voeten. Met loop der jaren was het meer Manuela en ik geworden. We zaten immers ook op dezelfde school. En toen ik een jaar of vijftien was en Manuela dertien waren we twee handen op één buik. Elkaars schaduw. Waar ik was was zij. Waar zij was was ik. Altijd bij elkaar. Zo ontzettend hecht. Zo ontzettend veel aan elkaar hebben.

Manuela woonde inmiddels bij haar oma en ik ook bij de mijne rond die tijd. Vaak zaten we bij haar oma aan de tafel shaggies te roken. Privacy was er nauwelijks. Manuela kreeg nauwelijks zakgeld en ik altijd best wel veel. Ze was zo'n goede vriendin dat ik dit altijd met haar deelde, daar gingen we van op stap. Ieder weekend weer naar de discotheek. En ook mijn eerste grote feest was samen met haar. Toen was ik zestien en zij dus veertien. En op dat feest hebben wij ook voor het eerst gebruikt. Zo ging er een hele tijd voorbij waarin wij heel veel lol hadden en 's avonds Thunderdome cdtjes op haar kamer draaiden. Het ging heel lang goed.

Op een morgen, na ons wekelijkse discotheek bezoek -het was hartje zomer en we liepen met onze leipe kop met zijn tweeën buiten te zeulen- zei ik haar uit het niets;"Manuela ik ga je verliezen." Waar het vandaan kwam weet ik niet, maar het gevoel was zo sterk. Ik kan je zelf nog precies op de meter af de plek aanwijzen waar wij liepen in dat grasveld waar ik dat tegen haar zei. Het zit al een foto in mijn geheugen. Kan zelfs de struiken en de bakstenen van het flatgebouw die daar ook stonden nog tellen. En Manuela gaf als feedback;"Ach doe niet zo raar, je zal mij niet verliezen gekke." En daarmee was het verhaal af .

De tijd die volgde ging vrij snel en ik weet ook niet alles meer omdat ik in die tijd ook best veel XTC slikte. Maar Manuela kreeg een vriendje waar het mee uit ging en toen kreeg Manuela een ander vriendje. Een molukse jongen die ik niet kende. Manuela was toen veertien. Ze vertelde me op een dag dat hij haar sloeg en zelfs met een schroevendraaier op haar hoofd sloeg als ze niet deed wat hij zei en wilde. En zo heeft die jongen haar in Amsterdam achter het raam gezet. Nauwelijks veertien jaar oud!!!

Ik stond machteloos, ik heb gehuild. Een deel van mij weggerukt. Het deed mij zo pijn. Maar het verhaal gaat verder, veel verder..... Manuela kwam daar in Amsterdam na geruime tijd een jongen tegen. Brian heette hij. Ze vertelde me dat hij een leuke jongen was en goed voor haar was, maar Brian zat wel aan de heroïne en zo kwam ook Manuela in aanraking met deze shit. Nauwelijks veertien jaar oud. Ik was haar kwijt. Ik was mijn vriendinnetje kwijt. Ik wist wat heroïne was, want ook mijn bloedeigen broer was een junkie. Soms was er een periode waarin ik contact met haar had en soms ook lange tijd niet. Maar ik dacht wel altijd veel aan haar en als ik haar zag dan praatte ik met haar. Wilde haar zo graag helpen en ze zei ook altijd dat ze het ook wilde en dan was ze soms zomaar ineens weg. Deze Brian, die ik ook een paar keer heb gezien, was ook echt een hele aardige jongen. Ik weet nog heel goed dat Manuela haar vader op een dag bij mij voor de deur stond. Manuela was weer eens spoorloos (ze leidde inmiddels een zwervend bestaan met Brian in Amsterdam) en stond op de telex als vermist. Of ik misschien wist waar ik haar zoeken moest. Geen seconde nadenken en de trein pakken naar Amsterdam, want ik wist waar ik zoeken moest. Was immers samen een keer met haar en Brian een nacht wezen zwerven op de Wallen op zoek naar dope. Samen met hen basepijpjes gerookt (en zij daarnaast ook nog heroïne roken) in de metro en eruit gezet worden door beveiliging, maar ook op de Nieuwedijk. Anyway, ik dus in de trein naar Amsterdam en had haar binnen een uur gevonden in een louche hotel naakt op bed. Haar gezegd dat ze contact op moest nemen en verder kon ik helemaal niets. Ik stond machteloos. Ik huilde van binnen iedere dag weer om haar. Ik hield zoveel van haar. Manuela was een slimme meid en moest eruit daar waar ze in zat.

En Manuela werd 15 en 16, Brian was inmiddels out of the picture en Manuela hobbelde in haar eentje van tippelzone naar tippelzone door heel Nederland heen. En Manuela werd 17 en 18 en tippelde nog steeds volop voor haar dope. Niet langer meer door heel Nederland, maar gelukkig in Groningen. Zeg er inmiddels niet meer uit. Miste een groot deel van haar tanden, was meer dan 20 kilo afgevallen en haar mooie lange bruine krullen hadden plaats gemaakt voor één grote klit haren. En Essie en haar moeder lieten nog vele tranen. Vele pogingen ondernomen om haar te helpen en nog steeds even machteloos. In al die jaren die voorbij gingen waarin Manuela zichzelf verkocht voor haar dope heb ik contact met haar moeder gehouden. Die had het zo verdomde zwaar. Maar ook ik had het heel zwaar. Dit was zo bijzonder pijnlijk. Zo ontzettend pijnlijk. Emmers met tranen. Keer op keer Ik belde haar moeder regelmatig en ging ook wel eens bij haar langs Dan praatte ik met haar over hoe haar leven ging en hoe het met die van Manuela was. Zo jong als ik was, ik was wel degelijk een steun voor haar. Ik heb immers jarenlang zo dicht bij Manuela gestaan en kende Manuela door en door. Wat heb ik een tranen gelaten. Misschien nog wel meer om Manuela dan om mijzelf. Schrijnend gewoon.

En toen kwam er een dag. Nu vier jaar geleden waarop ik tegen mijzelf zei;"Es, je kapt ermee. Het heeft allemaal geen zin. Je doet nu al 6 jaar je best en het werpt geen vruchten af het vreet je alleen maar op. Ga voor jezelf." Vanaf die dag heb ik alle contact met Manuela verbroken. Wilde haar niet meer zien en heb ook geen traan meer om haar gelaten. Haar moeder belde ik nog regelmatig om te kijken hoe het met haar was. Met Manuela nog altijd hetzelfde. Maar geen traan meer van mij. Echt niet meer. Ik had het zo gehad en de moed opgegeven. Toen ik twee jaar geleden hier naar Hilversum ben verhuisd ben ik nog even bij haar moeder langs geweest en gezegd dat ik ging en dat ik nog zeker contact met haar zou blijven houden. En dat heb ik ook gedaan al was het niet veel meer. Soms hoorde ik van Linda of een andere vriendin dat ze Manuela had gezien en dat ze er nog altijd even slecht uitzag. Ik wilde niets meer met haar te maken hebben.

Vandaag belde ik mijn moeder om te vragen of ze had gestemd. Mijn moeder vertelde mij dat ze me vanmiddag al had gebeld en dat ze Manuela gister had gezien en dat ze er goed uitzag. "Ja vast mams, het zal wel." En toen ineens... "Ho wacht eens ff...als mijn moeder zegt dat ze er goed uit ziet dan moet dat eigenlijk ook echt zo zijn. Want dat is geen uitspraak van mams." Mams die Manuela altijd met argusogen bekeek zoals ze ook bij mijn andere vriendinnen deed. "Wat zei je? Dat ze er goed uit ziet? Meen je dat?" "Ja ze zei me dat ze bij haar oma zat en of je haar eens wilde bellen." Tien seconden nagedacht en gelijk gebeld. De eerste twee minuten gingen heel moeizaam. Het eerste wat ze zei;"Ik ben clean." "Hoelang al?" "Sinds december. " Zoals ik ben, ben ik natuurlijk in tranen uitgebarsten van blijdschap. Negen jaar heroïne en dan een half jaar clean. We hebben twee uur met elkaar gebeld. Misschien wel langer. Alsof ze nooit is weggeweest. Manuela heeft een lange weg nog te gaan. Heeft niemand meer om zich heen en weet niet waar ze het zoeken moet in de toekomst. Ik heb haar gezegd dat dat nu niet het belangrijkste is. Heeft inmiddels een kunstgebit (en tuurlijk moest ik haar ff pesten met kukident) waar ze erg blij mee is. Is weer twintig kilo aangekomen en wil me erg graag zien. En ook ik wil haar heel erg graag zien. Ik wil haar weer knuffelen maar weet ook dat ik het heel moeilijk zal hebben om haar weer te zien. Ik ben haar verloren destijds en heb hier ongelooflijk veel verdriet om gehad en dat weet ze. Dat heb ik haar vanavond ook meerdere keren verteld. Manuela heeft een lange weg te gaan en ook dat weet ze. Haar geheugen vertoont hier en daar kleine gaatjes heb ik gemerkt maar ik geloof wel degelijk in haar. Ik ben altijd haar vriend geweest en zal ook nu haar vriend weer zijn. Manuela weet dat ze bij mij niet hoeft aan te komen met iedere vorm van middelen die je geestestoestand enigszins veranderen. Dan is het gelijk over en uit. Dat is niets voor haar. Daar kan ze niet mee omgaan. Manuela was altijd een meisje wat altijd alles wilde, ook datgene wat ze niet kon. Dat moet ze veranderen en ik weet dat ze dat kan. Manuela is nu 23 en heeft de afgelopen 9 jaar in een totaal andere wereld geleefd dan wij dat doen en heeft een algemene kennis van nop. Weet niet wat de wereld te koop heeft. Heeft heel veel treinen gemist. Maar het is niet te laat. Het is nooit te laat.

Ik heb dus ook zeer schokkende foto's van haar, maar kan die scanner niet installeren. Is een ding uit stenen tijdperk. Ben inmiddels ook bij haar geweest en ze ziet er nog precies zo uit als voor ze aan de dope ging. Alleen heeft ze nu een kunstgebit. Ze is bijna tien jaar lang stil blijven staan en heeft nog steeds dezelfde smaak. Is nu 23 en wil niet naar school. Heeft ze geen zin in. Ik zie het eerlijk gezegd somber in. Heb haar nog een paar keer gebeld, maar ze was er steeds niet. Ze zei me toen ik bij haar was dat ze de escort in zou gaan zodat ze kan doen wat ze wil. Ze ziet niet in dat investeren in haarzelf middels een opleiding en werkervaring grotere vruchten afwerpt. Gedoemd om te mislukken. Helaas maar waar. En weer trek ik mijn handen van haar af. Sorry, ik heb lang genoeg voor je stil gestaan, maar kies voor mezelf. Ik kan geen vriendschap opbrengen, wat voor engel je dan ook bent. Ik heb die klotenwereld van toen vaarwel gezegd en wil niets meer van die ellende om me heen. Sorry. :cry:
laatste aanpassing
jeetje, en ik maar denken dat dat ECHT alleen maar in Amerika voorkwam.........­ ik leer wel veel van jullie!
anja, ga jij lunatic eens daten ofzo :D
zou hij met mij uit willen dan denk je?
hij stuurde me gister een PM en vertelde me dat jij ook al zo'n Frans Bauer fan was. Vond ie erg leuk om te horen ook al heeft ie jou anders laten blijken. Het is gewoon een onzeker mannetje..hij wil wel hoor :)
hihihihihihi, zou ik hem mee uit vragen? ojee, ik weet niet of ik dat wel durf hoor!! hihihihihihi
Wow Es, ik ben hier effe stil van.­ Al heb ik zelf heel wat gezien en meegemaakt, en ken ik ook mensen die aan bruin zijn overleden, zo dichtbij heb ik het godzijdank nooit hoeven ervaren.­ 14 jaar...­Bijna ongelofelijk! Je hebt het onwijs mooi beschreven, zit met een brok in mn keel.­ Ik weet hoe moeilijk het is je handen af te trekken van mensen die je zo onwijs liefhebt, maar die je zo hebt zien veranderen dat het maar de vraag is of ze ooit weer diegene zullen worden waar je van hield...­Strekte wijffie, en ik kan alleen maar hopen voor Manuela dat ze er ooit echt helemaal bovenop komt!
heavy shit :cry:
laatste aanpassing
da's even flink slikken...­
Mooi verhaal Esther !

Zo'n verhaal zal mij altijd bij blijven !
Zulke shit kom je overal tegen.­
Ik ken meerdere mensen die x aantal jaar geleden gewoon een blowtje rookte , later pillen en sos gingen gebruiken.­Die zie je nu door de stad zwerven of op het station rondhangen.­Leven op straat en doen alles voor een pijpie...­
Gewoon mensen waar je vroeger gezellig een blowtje mee rookte , nu helemaal naar de klote....­
...­Echt een heel indrukwekkend verhaal! Ik ben even met stomheid geslagen geloof ik...­
Wow, dit laat inderdaad wel een hele andere kant zien van een forummaatje :)

hou je taai, je hebt volgens mij echt wel de goede beslissingen gemaakt, you can be proud of yourself :)
Ik weet niet so goed wat ik moet zeggen...­
Ik heb ook wel wat verhalen, meer over mezelf eigenlijk maar die zijn lang niet zo errug..­ Het doet me denken aan Floortje bloem een beetje...­

Je hebt gelijk dat je je handen van haar aftrekt, als ze zo diep erin zitten dan krijg je ze er niet uit...­ Dan ga je er zelf aan onder door en daar hebben we ook niks aan...­ tis moeilijk maar wel het enige wat je kan doen, en hopen dat het goed komt...­
Ja en mijn haan ging gister een ei leggen %-)
ha ha ha ..­


Ik ken ook nog een boek ..­ Floortje Bloem ..­
Dat is idd ook een aangrijpend verhaal, maar die van Christina F, 'het verslag van een junkie' word echt alles in details verteld en het is nog echt gebeurt ook
christiane F zou iedereen verplicht moeten lezen.­
Heb dat boek echt al 10 keer gelezen, en nog steeds grijpt het me aan.­ Christiane beschrijft beetje bij beetje hoe ze zich voelt, hoe ze begint met drinken, blowen, lsd..­ tot ze uiteindelijk aan het bruin zit en tippelt.­ 14 jaar.­ verschrikkelijk! Dat boek heeft me echt aan het denken gezet.­
Dat zijn echte trieste dingen men. Daar hebben ze ut wel over de doorgewinterde verslaafde die op perron 0 een dikke spuit heroine tot zich neemt. En niet over mensen die eens in de zoveel tijd een blowtje roken of een pilletje usen!! Mwhaa eens in de week dan!! ;-)
Wat een verhaal,

is ze nu nog steeds clean??

Er zijn er maar weinig die er écht vanaf blijven.­
De meesten krijgen een terugval en beginnen opnieuw
pff dit is idd net een copy van christiane F, ik lees niet veel maar ik heb dit boek in één ruk uitgelezen.­
Je weet dat het gebeurd en veel mensen staan er dichterbij dan anderen en die mensen vind ik echt kanjers.­ doen en hopen dat je het goed doet..­
esther petje af voor je.­
Ik heb haar eind mei gezien. Had haar toen vier jaar niet gezien. We hebben nog foto's bekeken van haar. Ook die foto's waarop ze nog maar 40 kilo woog. Echt verschrikkelijke foto's. Mocht die niet meenemen maar heb er stiekem toch nog eentje mee kunnen nemen zonder dat ze het door had. Ik heb nog een aantal keer haar oma gebeld en ook nog haar moeder om te kijken hoe het was, maar Manuela was er steeds niet. Ze belde mij ook niet, terwijl ze wel mijn telefoonnummer had. Dat vond ik heel vreemd en voor mij een reden om te denken;"Dat is weer aflopende zaak."

Ik heb haar oma net gebeld en die zij me gelijk;"Ze is weer weg Esther. Ze is al twee weken weg. Ze zit er weer aan." Zit hier nu met tranen in mijn ogen. Dat ze zichzelf naar de kloten wil roken en spuiten moet ze zelf weten, maar trek in godsnaam die familie niet mee. Haar oma, een ietwat vreemde Groninger, is er altijd voor haar geweest. ALTIJD! En het was moeilijk voor Manuela, maar als je wat wilt dan moet je je aan passen wanneer het nodig is. En dat vertikte ze. Ze wil van alles. Ook de dingen die niet kunnen, maar ook die doet ze. Haar familie is het slachtoffer van haar drugsgebruik. Ik vind dat echt om te huilen. Die moeder, een schat van een vrouw. Een zwaar leven. Bijstand, nog een kind (die overigens totaal anders is en zeker niet die kant op zal gaan als Manuela.)

Ik zei tegen haar oma;"Gooi die deur voor eens en voor altijd dicht. Ze neemt jullie alleen maar mee in de ellende." En dat gaat nu ook gebeuren geloof ik.

Ik snap het niet. Ik snap het niet. :cry: Ik heb nooit begrepen hoe een ander het lef in zijn donder kan halen om een ander de dupe te laten worden en mee te sleuren in de ellende die hij of zij veroorzaakt. Giftig word ik ervan maar ook heel verdrietig.

Haar oma zei me net nadat ik vertelde dat ik binnenkort voor mijn rijbewijs ga;"Jeetje wat goed van je. Zit hier te trillen om mijn stoel." Even later zei ze me;"Je blijft toch wel contact met ons houden hé? Dan word jij maar onze dochter en kleindochter." Door de tranen verscheen een glimlach. I'll be there (F)

Zometeen pleeg ik nog één telefoontje en dan is ook deel twee gesloten voor eens en voor altijd. :cry:
esthertje ik wens je echt heel vel sterkte,ik kan me goed voorstellen dat ondanks dat t t beste is wat je doet, t toch nog wel moeilijk is!

ik heb echt respect voor je, zulke goede vriendinnen zijn zeldzaam! (Y)
als je de mijne was,wist ik het wel!

sterkte nog, (K)
whehehe ik heb geen steunbetuigingen nodig hoor.
Ben wel wat gewend en een paracetamol doet soms wonderen. :P

Toch bedankt :)
laatste aanpassing
een woord voor je esther

topper

ja dat ben je echt

(k)