De Jeugd van Tegenwoordig - De Machine

In 2005 was ik op bezoek bij een vriend die me vertelde dat ‘ie een briljant nummer had gedownload. Hij startte zijn musicplayer en ik hoorde een paar gasten op een onverstaanbare manier rare woorden en zinnen aan elkaar rijmen. Niet wetende dat het een enorme hit zou worden zei ik: “Wat een bagger!”. Maar ineens kwam datzelfde nummer elke dag vijf keer voorbij en voor ik het wist vond ik het toch eigenlijk best vet en bleef het de hele dag in mijn hoofd hangen. Met die track schreven Vieze Freddie, Willie Wartaal en P. Fabergé geschiedenis, want het woord ‘watskeburt’ is inmiddels volledig opgenomen in onze Nederlandse taal en je hoort het nog bijna dagelijks terug.

Na een tijdje van rust (solo-projecten daargelaten), met als kleine opleving de single ‘Shenkie’ (briljante videoclip van dat negenjarige jochie trouwens), is De Jeugd Van Tegenwoordig helemaal terug met hun nieuwe album ‘De Machine’. Drie jaar duurde het om veertien producties bij elkaar te grabbelen voor hun nieuwe pronkstuk en eerlijk is eerlijk: die zesendertig maanden duurden lang, maar ze waren het wel waard. Want wat is het weer geniaal hoe in meer dan een uur rappen, zingen en ouwehoeren, niks gezegd wordt. Waar andere Nederlandstalige urbangroepen en –artiesten vaak óf goede teksten, óf een goede stem, óf een goede uitstraling, óf een goede producer hebben, hebben Vjeze, Wiwa en Faberyeyo (de nieuwe afkortingen van hun namen die je op het hele album terughoort) alles in huis wat nodig is voor succes. Hun meesterlijke verbasteringen van bestaande woorden en creaties van totaal nieuw vocabulaire is uniek, geen artiest in Nederland heeft dit ooit gedaan. Luister maar eens naar de nieuwe single ‘Hollereer’; het slaat helemaal nergens op, maar onder anderen door de humor en perfecte timing is het een kneiter van een hit.

Wat wel opvalt, is dat er weinig commerciële tracks op het album staan. Alleen in ‘Wopwopwop’ hoor ik een hitje dat bij 3FM, 538 en SlamFM gedraaid kan worden, alle andere nummers zijn meer underground, meer geschikt voor de liefhebbers dus. Als dit de bedoeling was, zijn ze er in geslaagd. Als het label Topnotch er zes singels van uit wil brengen, ben ik bang dat ze mis hebben geschoten, wat overigens niks afdoet aan het album, want het enige minpunt dat ik kan ontdekken, is het feit dat er maar veertien titels op staan.

Er is nog een reden waarom ‘De Machine’ zo goed is. Vanaf dag één is producer Bas Bron (wie herinnert zich de tietenclip van Bastian’s hit ‘You Got My Love’ niet?) verantwoordelijk voor de productie en hiermee is hij de stille, onmisbare kracht die de finishing touch aan alle tracks geeft. Op het nieuwe album hoor je in alle nummers dat Bron over elk geluidje, elk arrangement en elke toonsoort goed heeft nagedacht. Bij elke tekst produceert hij een passende achtergrond, die altijd wordt afgemaakt met een mix van jaren ’80 synthesizers en hedendaagse electrogeluiden. Er is ook geen specifieke naam voor dit genre, want het is geen dance, geen hiphop en geen electro. Wat het dan wel is? Geen idee, maar ik ben en blijf fan, want na ‘Parels Voor De Zwijnen’ is ‘De Machine’ wederom verslavend als een malle ouwe!

Score: 90/100