Partyflock

Huilen jullie wel eens of kroppen jullie het op?

 
Flockonderwerp · 26929

Onderwerp is gesloten!

Dit gebeurt meestal omdat een of meerdere personen het beleid hebben overtreden.
Het kan natuurlijk ook zijn dat er al een actieve discussie over hetzelfde onderwerp was.
Dit soort situaties zijn te voorkomen door op de hoogte te blijven van het beleid.

Wanneer iemand moet huilen (om welke reden dan ook), dan wordt dat door andere mensen soms negatief uitgelegd.­ Huilende mensen worden soms als onzeker, labiel of aanstellerig gezien.­

Je image kan dus, terecht of onterecht, veranderen als je in het bijzijn van andere mensen huilt.­

Huilen is een uiting van emoties zoals verdriet, angst, woede, maar soms ook van geluk of liefde.­ Als mensen de situatie en de bijbehorende gevoelens herkennen, zullen ze je tranen begrijpen.­ Niemand vind het vreemd als je moet huilen op een begrafenis van iemand die je dierbaar is.­
laatste aanpassing
Als ik moet huilen, bv om een bep docu...­ over schrijnend mensenleed etc...­i dont care...­niet dat ik in huilen uitbarst ofzo,maaar een traantje wegpinken doe ik zonder schaamte....­
Van huis uit mocht ik nooit emoties tonen, mijn ouders konden er niet mee omgaan.­ Ik heb daardoor dus jarenlang alles opgekropt en dat heeft m'n ontwikkeling niet goed gedaan.­ Was op een gegeven moment een keerpunt in m'n leven waarbij alles los is gekomen en sindsdien laat ik rustig een paar tranen rollen als ik verdriet heb.­ Droog dan snel weer m'n tranen.­ Ik doe dat alleen in gezelschap van mensen waar ik een vertrouwensband mee heb of als ik alleen ben.­

Hoe meer tranen er rollen des te sneller het heelt.­
heb er geen problemen mee om mijn tranen de vrije loop te laten, of het verdriet, angst, liefde of geluk is.­
Het komt er niet voor niets uit dus laat maar gaan die tranen
ik huil
maar altijd alleen
ik weet niet waarom
laatste aanpassing
Ik huil ook altijd alleen eigenlijk. Ik ben alleen verder niet zo'n huiler, ik kan het niet echt. Heb eens in de zoveel tijd wel eens een uitbarsting en dat laat ik het helemaal gaan! Ik zou eigenlijk best wel weer eens een keer willen huilen eigenlijk. Het is inmiddels al weer een flinke tijd geleden namelijk.
Huilen kan zo heerlijk opluchten altijd. Super om alles er eens in de zoveel tijd eens even uit te gooien. Ik voel me daarna een heel stuk lichter! En op het moment heb ik best een beetje een bezwaard gevoel de laatste tijd.
Ik wou soms dat ik iemand was die makkelijk kon huilen... :)

Maar huilen doe ik alleen omdat ik nooit zin heb om uit te leggen waarom ik huil. Ik heb toch best wel een flinke muur om mezelf heen tegenover anderen. Ik heb geen zin om uitleg te geven daarvoor en daarom doe ik het alleen.
Uitspraak van Ik volg je even niet hoor :vaag: op zaterdag 2 december 2006 om 00:08:
Maar huilen doe ik alleen omdat ik nooit zin heb om uit te leggen waarom ik huil.­ Ik heb toch best wel een flinke muur om mezelf heen tegenover anderen.­ Ik heb geen zin om uitleg te geven daarvoor en daarom doe ik het alleen.­

hier kan ik me echt goed in verplaatsen
Uitspraak van Ik volg je even niet hoor :vaag: op zaterdag 2 december 2006 om 00:08:
Maar huilen doe ik alleen omdat ik nooit zin heb om uit te leggen waarom ik huil.­ Ik heb toch best wel een flinke muur om mezelf heen tegenover anderen.­ Ik heb geen zin om uitleg te geven daarvoor en daarom doe ik het alleen.­

Ik herken dit. Is het misschien iets om hulp te zoeken bij iemand of een psycholoog?
laatste aanpassing
Uitspraak van Ovic op zaterdag 2 december 2006 om 00:56:
Is het misschien iets om hulp te zoeken bij iemand of een psycholoog?

Als je naar een psycholoog gaat moet je daar voor 100% achter staan. Het is makkelijk om leugens te vertellen omdat je een dag geen zin heb om te praten. Nartuurlijk heb je hier alleen jezelf mee en kom je geen hol verder.
Maar een psycholoog is niks meer dan een persoon die lusiterd naar je, en je advies geeft. Dat advies is niks meer dan richtlijnen zoals de gemiddelde mens leeft. Ik vind het onzin. Ik ben zelf ook bij een psycholoog geweest, puur om te kijken of het me zal helpen. Ik vond het persoonlijk veelste leuk om mijn psycholoog telkens op een dwaalspoor te brengen, en dan die onzekerheid in haar ogen te zien. Misschien een beetje "duivels" maar goed.
Ik praat liever met iemand die mij dierbaar is.
En dan hier nog wat ; Ouders kunnen hun eigen kind niet helpen qua psychische problemen omdat het kind het snel ziet als "gezeur" van de ouders. Het is raar maar het is een feit. Praten met een goeie vriend(in) wil vaak helpen of met iemand die jou zeer goed kent. Soms kan een persoon die je verder niet kent je dingen vertellen waar jezelf nog nooit bij stil heb gestaan. (Kijk maar naar dit forum, mensen zijn hier erg open terwijl wij elkaar totaal niet kennen verder).
Uitspraak van Ovic op zaterdag 2 december 2006 om 00:56:
Is het misschien iets om hulp te zoeken bij iemand of een psycholoog?

Persoonlijk vind ik het een dooddoener om mensen die iets open op een forum zetten, naar een psycholoog te verwijzen :$
Een muur moet je zelf willen doorbreken en problemen kan je pas oplossen als je ze ook wil oplossen...

Uitspraak van Ecchom ™ op zaterdag 2 december 2006 om 06:28:
Als je naar een psycholoog gaat moet je daar voor 100% achter staan.­ Het is makkelijk om leugens te vertellen omdat je een dag geen zin heb om te praten.­ Nartuurlijk heb je hier alleen jezelf mee en kom je geen hol verder.­

Daarom :)

Soms kan je juist meer hebben aan adviezen op een forum, vreemd genoeg, maar dan ga je zelf over dingen nadenken en is de kans best aanwezig dat je het zelf inziet.
Dat helpt echt veel beter dan een psycholoog vind ik.
OT: ja ik huil wel eens, de laatste tijd een stuk minder.
Ik kan daarentegen ook malen en opkroppen en dan ineens barst dus de bom.
laatste aanpassing
Mwa...­ ik ben wel eens bij een psycholoog geweest, maar dat haalde niks uit.­ je kan wel leuk je verhaal doen misschien, maar daar los ik verder niks mee op.­ De adviezen die je krijgt, zijn de adviezen die ik zelf eigenlijk ook wel kan bedenken.­ Nee, ik vind het niet echt wat.­ Had ook niet de motivatie om steeds weer terug te gaan.­
Er zijn dingen die ik zelf moet oplossen.­ Alleen ik kan dat.­
Uitspraak van Ik volg je even niet hoor :vaag: op zaterdag 2 december 2006 om 22:08:
Mwa...­ ik ben wel eens bij een psycholoog geweest, maar dat haalde niks uit.­ je kan wel leuk je verhaal doen misschien, maar daar los ik verder niks mee op.­ De adviezen die je krijgt, zijn de adviezen die ik zelf eigenlijk ook wel kan bedenken.­ Nee, ik vind het niet echt wat.­ Had ook niet de motivatie om steeds weer terug te gaan.­
Er zijn dingen die ik zelf moet oplossen.­ Alleen ik kan dat.­

Sommige mensen hebben moeite de spiegel voor zich te houden.. Hierbij hebben ze dan hulp nodig... en dan bied de psycholoog een mooie uitkomst. Ondanks alle stress en chaos nemen ze dan toch even de tijd om naar zichzelf te kijken en eraan te werken zonder het meteen weg te drukken.. Als je die hulp niet nodig hebt is dat alleen maar mooi meegenomen. Dat betekend dat je de tijd neemt voor jezelf, je problemen om zo orde en balance te creeeren. Goede vrienden kunnen hier al een uitkomst bieden.. Ze kennen je meestal goed en luisteren naar je als je het even moeilijk hebt. Dat zijn echte vrienden die even de tijd voor jou nemen:)
laatste aanpassing
Ik jankte eigenlijk altijd iedere dag. Maar dat is veel minder geworden. Sowieso huil ik veel minder sinds ik alleen ben. Soms denk ik er wel eens over na, zo van 'zou dat nu komen omdat ik alles opkrop?' maar dan denk ik ook weer, ik ben gewoon veel minder ongelukkig dan toen. En minder heftig in mn emoties. Ik heb gewoon niet zoveel reden om te huilen de laatste tijd. :)

Ik ben dus eigenlijk precies het tegenovergestelde van wat anderen hier zeggen :D Ik jank veel makkelijker als er mensen om me heen zijn om wie ik geef. Juist omdat ik weet dat ik bij hen troost kan vinden. Maar vaak ook omdat het te maken heeft met die mensen. Dat ik bang ben om ze kwijt te raken ofzo. Soms jank ik ook nog wel eens thuis hoor, maar meestal pak ik dan juist de telefoon en bel een van mn vrienden of mn moeder ofzo. Die wetenschap, dat er altijd mensen voor me zijn, maakt ook dat ik veel minder reden heb tot huilen.

Toch heb ik ook altijd wel veel opgekropt. Vooral boosheid enzo. dat merk ik in mijn haptotherapie. Ik heb vandaag ook weer zitten brullen als een klein kind, omdat hij bij een blokkade kwam. Dat is dan een kutgevoel en soms ga ik me daar tegen verzetten. Maar goed, dat gaat dus ook steeds beter. Als je je kut voelt is het beter dat te laten zijn dan je ertegen te verzetten. Dat kost veel meer energie en je kropt het dus alleen maar op.






Wel grappig want heb in t begin van mn studie onderzoek gedaan op t gebied van huilen, inmiddels is die begeleidster ook gepromoveerd aan de Uni op het onderwerp hulen. Wel vet want ze heeft mensne naar films laten kijken die wij dus hebben uitgezocht :D de ene was "once were warriors" en dat is een film die heel veel boosheid oproept. De andere was "The cure" en echt mensen, als jullie willen janken, huur die film! Gaat over een jongetje met Aids en hij is zo ontzettend mooi en grijpt je echt bij je strot. De vraag was dus of huilen dan oplucht. Uiteindelijk bleek huilen vooral een andere functie te hebben, namelijk het zoeken naar troost. iets dat ik er goed herken omdat ik het dus ook direct toepas. Als ik moet huilen bel ik gelijk iemand op en yep, dat werkt. heel wat beter dan in mn eentje thuis te gaan zitten janken iig. Hier een stukje over de resultaten:

Universiteit van Tilburg
Promotie gezondheidspsychologe Michelle Hendriks

Huilen lucht niet op, maar mobiliseert hulp en troost

Troost en medeleven zijn de gangbare reacties op tranen, aldus Michelle Hendriks in haar proefschrift On the functions of adult crying.­ De gezondheidspsychologe ontkracht met haar promotieonderzoek ook de volkswijsheid dat huilen zou opluchten.­ Zij promoveert vrijdag 25 februari aan de Universiteit van Tilburg.­

Huilen is een universeel en typisch menselijk verschijnsel.­ Volwassenen huilen voornamelijk bij het verlies van dierbaren of wanneer ze niet weten hoe ze met een situatie moeten omgaan.­ Tot nu toe is er weinig wetenschappelijk onderzoek gedaan naar huilen bij volwassenen.­ Een belangrijke vraag die onbeantwoord was, is waarom volwassen mensen huilen.­ Wat is het nut? Om het antwoord te vinden op deze vraag onderzocht gezondheidspsychologe Michelle Hendriks de invloed van huilen op de lichamelijke en emotionele gesteldheid van de huilende persoon en de reacties van de mensen in de omgeving op het huilen.­ Ze ontkracht daarbij de veelgehoorde 'wijsheid' dat huilen zou opluchten.­ Hendriks liet zestig vrouwelijke studenten naar een neutrale en een emotionele film kijken.­ Voor, tussen en na de films werd geïnformeerd naar de stemming van de studenten en werd hun pijnwaarneming gemeten.­ Ook werden tijdens het bekijken van de films zeven lichamelijke parameters bepaald, onder andere hartslag, bloeddruk en ademhaling.­
Huilen tijdens de film verbeterde de stemming niet.­ Wel vond Hendriks bewijs dat huilen gepaard gaat met lichamelijke reacties die het herstel van de fysiologische balans bevorderen.­ Vóór het huilen neemt de hartslag bijvoorbeeld toe, na de huilbui weer af.­ Op basis van de timing van alle fysiologische veranderingen, concludeert Hendriks echter dat het huilen eerder een uiting dan de eigenlijke oorzaak is van het herstel.­

Minder boos
In een volgende studie kregen deelnemers situatiebeschrijvingen te lezen met daarin een huilende of een niet-huilende hoofdpersoon.­ Of ze kregen fotos te zien met daarop een huilend persoon of een iemand met een andere emotionele gezichtsuitdrukking.­ Vervolgens moesten de deelnemers aangeven hoe ze zouden reageren.­ Een huilende persoon blijkt op meer emotionele steun te mogen rekenen.­ De deelnemers gaven ook aan dat ze minder boos zouden worden op huilende personen en minder vermijdingsgedrag zouden vertonen.­
Kortom, huilen blijkt voornamelijk sociale voordelen te hebben.­ Na een huilbui voelt iemand zich mogelijk alleen beter als de tranen hebben geresulteerd in troost en begrip en niet als het huilen wordt afgekeurd.­ Tranen zijn dus functioneel omdat ze onbewust hulp en emotionele steun oproepen bij anderen.­ Hendriks: "­Huilen is een emotionele uitdrukking die belangrijk is voor het ontstaan en behouden van sociale relaties tussen volwassenen."­

Drs.­ Michelle Hendriks (1977) studeerde klinische gezondheidspsychologie aan de Universiteit van Tilburg.­ Na haar afstuderen in 2000 startte ze bovenbeschreven onderzoek bij het departement Psychologie en Gezondheid.­ Momenteel is zij werkzaam als onderzoekster bij het NIVEL, Nederlands instituut voor onderzoek van de gezondheidszorg.­




Blijft vet om te zien dat wij daar aan hebben meegewerkt :D
Uitspraak van paul... op vrijdag 1 december 2006 om 23:30:
ik huil
maar altijd alleen
ik weet niet waarom

Ik kan ook gewoon niet huilen als er iemand anders bij is. Kan ook niet goed m'n probleem aan iemand vertellen, omdat ik altijd zo'n kut gevoel erbij krijg. Dat ze dan denken, van nou...hij zal wel aandacht zitten te vragen ofzo!
Omdat ik altijd van die 'jankerds' om me heen heb die overal een major problem van maken...
Uitspraak van Ecchom ™ op zaterdag 2 december 2006 om 06:28:
Het is makkelijk om leugens te vertellen omdat je een dag geen zin heb om te praten.­ Nartuurlijk heb je hier alleen jezelf mee en kom je geen hol verder.­

hehe klopt. maar een goeie prikt erdoor heen
Uitspraak van DeKaleAas op vrijdag 8 december 2006 om 15:24:
hehe klopt.­ maar een goeie prikt erdoor heen

Die uitdaging wil ik wel aangaan.
Uitspraak van Nicnaamloos op zaterdag 2 december 2006 om 16:07:
ja ik huil wel eens, de laatste tijd een stuk minder.­
Ik kan daarentegen ook malen en opkroppen en dan ineens barst dus de bom.­

tsja dat ken ik, opeens triggert een kleine gebeurtenis en dan :cry: komt alles los
Ik vind het soms heerlijk om te huilen.­ Alleen of met iemand die ik erg goed vertrouw en me echt lekker bij voel.­ Maar heb ook vaak last van huilbuien.­ Dan kan ik al huilen om de minst kleine dingetjes.­ En dat is niet leuk.­ En dan kan je ook niet utleggen waarom je moet huilen.­ En dan voel ik me heel leeg.­ Dan wordt ik daar weer verdrietig om...­
Ik doe bijde .­

Soms duw ik het weg , soms laat ik het gaan
ligt eraan bij wie en hoe ik bij die persoon voel.­

bij sommige personen heb ik er meer moeite mee.­
dat hoeft niet per se wat over die persoon te zeggen ,
maar meer hoe ik het ervaar.­
Hangt af van de situatie..­als ik een beetje moet huilen dan verberg ik het totdat ik gezien ben.­
Ik schaam mij niet om te huilen.­ Ik baal er zelfs van dat ik het niet eerder heb ontdekt.­ Het zou me in me jonge jaren een hoop ellende hebben voorkomen.­

Ik zal alleen niet huilen waar mensen bij zijn.­ Zo bloot durf ik mij niet te geven en dat is gewoonweg niet verstandig in mijn situatie.­ Ook kan ik niet huilen in mijn eentje.­ Ik heb echt een schouder nodig van een persoon die ik vertrouw.­ Je zou dan zeggen...­ je schaamt je dus wel maar zo zie ik het dus niet.­

Ik heb ook al een lange tijd niet gehuilt of de behoefte gehad.­ Een reden daarvoor is misschien dat ik weinig opkrop.­
Een ander reden kan zijn dat ik mijn eigen therapie volg...­

Oerkreet therapie.­

Wat is dat?

Heel simpel...­S'avonds of s'nachts betreed ik een park of bos.­ Ik loop dan een stukje.­ let op mijn ademhaling en ga dan schreeuwen.­ Ik noem het eigenlijk niet schreeuwen maar het produceren van oerkreten.­ Als ik eenmaal op gang ben stop ik niet voordat de negatieve energie eruit is gekreet.­
Op zich wel grappig achteraf als je bedenkt...­ jezus ik heb 3x achterelkaar lopen schreeuwen....­ wat een shitty week was dat.­

Het voelt zo heerlijk...­echt waar.­ Soms ontrekt het zoveel energie dat ik bijna op mijn knieën val.­
Je moet je voorstellen dat je door je frustraties bedrukt voel.­ Het is hetzelfde gevoel als je riem te strak dat vervolgens je maag afknelt maar dan op je borst kas en keel.­ Dat is ineens verdwenen.­ compleet verdwenen.­

Ik ben dan weliswaar schoor maar ook stil, zeg maar tot aan euforisch toe.­ Het is dan weer helder in mijn hoofd.­
Ik fitness ook 3x per week 2 uur en dat werkt weliswaar ook wel om de stress / frustratie levels te beperken maar niet zo goed als dit...­

goed ik ga wel erg offtopic...­
dat was het.­

enne de reden dat ik het in een park doe is om natuurlijk zo min mogelijk overlast te creëren.­


oh om eerlijk te zijn ben ik ook bang dat als ik mijn frustraties niet zo uit ik het met geweld jegens mijn medemens uit.­ Which should raise the questions waarom iemand zo frustie kan zijn.­ Je kan het enigszins verbeteren maar compleet frustie leven zit er voor mij in ieder geval niet in.­
laatste aanpassing
Uitspraak van Babybandit op woensdag 6 december 2006 om 09:51:
Sommige mensen hebben moeite de spiegel voor zich te houden..­ Hierbij hebben ze dan hulp nodig...­ en dan bied de psycholoog een mooie uitkomst.­ Ondanks alle stress en chaos nemen ze dan toch even de tijd om naar zichzelf te kijken en eraan te werken zonder het meteen weg te drukken..­ Als je die hulp niet nodig hebt is dat alleen maar mooi meegenomen.­ Dat betekend dat je de tijd neemt voor jezelf, je problemen om zo orde en balance te creeeren.­ Goede vrienden kunnen hier al een uitkomst bieden..­ Ze kennen je meestal goed en luisteren naar je als je het even moeilijk hebt.­ Dat zijn echte vrienden die even de tijd voor jou nemenlaatste aanpassing 6 december 2006 09:54

Dat zeg je heel erg goed!!! :)

En dat is het dus ook bij mij. Ik kijk al zat bij mezelf naar binnen. Ik stop mezelf niet weg in een chaotisch leven zoals de meesten van deze maatschappij dat doen. Dat is denk ik net effe het verschil. Ik ben zeg maar m'n eigen psycholoog al. Vandaar dat een psycholoog verder niet echt een uitkomst is voor mij.
Uitspraak van Babybandit op zaterdag 25 november 2006 om 16:31:
Huilende mensen worden soms als onzeker, labiel of aanstellerig gezien.­

dat is zo maar de waarheid is precies andersom :)

ik verberg mn emoties nooit of dat nu gaat om affectie, verdriet, geluk, haat noem maar op...
Uitspraak van Nanda op dinsdag 12 december 2006 om 21:00:
Soms duw ik het weg , soms laat ik het gaan
ligt eraan bij wie en hoe ik bij die persoon voel.­

Ja dat heb ik ook tenzij ik heel erg boos ben en er geen raad mee weet dan komen de tranen die zijn dan niet tegen te houden :d
laatste aanpassing
Uitspraak van moon8888 op donderdag 4 januari 2007 om 18:06:
Ja dat heb ik ook tenzij ik heel erg boos ben en er geen raad mee weet dan komen de tranen die zijn dan niet tegen te houden


Ik kan het altijd tegenhouden ,
maar wou dat ik dat soms niet deed :-(
Als ik huil is het vaak snotteren.­ Dat kan bijvoorbeeld al gebeuren als ik een bepaald liedje heel mooi vind.­ Of ook wel als ik zie dat een ander verdriet heeft.­

Soms laat ik me wel gaan, bijna altijd als ik alleen ben.­ Of anders op een plek met anderen waar ik me veilig genoeg voel om mijn emoties te uiten.­ Van huis uit was het als man niet gebruikelijk om emoties te tonen.­ Lange tijd ben ik dus een binennvetter geweest en sinds ik voor een tijdje zonder werk was komen zitten ben ik echt na gaan denken over mezelf.­ Daar kwam ook emoties bij kijken.­

Momenteel ben ik onder behandelijng van een psycholoog en het helpt me toch wel moet ik zeggen.­
Het tegen houden heeft geen zin.:nee:
Het geeft juist aan dat er iets is wat je aandacht vraagt.
Ontvang het met open armen en kijk er naar.:yes:
Beleef het bewust en juist daardoor zal het verdwijnen.
Als je het ene niet kan beleven kan je ook het andere niet niet goed beleven.
Ik huil eigenlijk alleen als ik heel boos ben.­ Is voor mij een manier om mn agressie er uit te laten ofzo, denk ik.­

En t werkt goed!
Ik huil... maar ik krop ook veel te veel op.
Heb een tijd geleden, een periode gehad waarin ik bijna niet gehuild heb... duurde volgens mij langer dan een jaar. En dat is echt vreselijk!
Je wil het heel graag uit je krijgen, maar het gaat niet.

Nu krop ik ook veel te veel op. Soms krijg ik echt een ontlading, dat ik enigszins instort voor een dag of avond, en daarna voelt alles lichter aan. Maar in de toekomst zou ik het toch veel fijner vinden om dat op een of andere manier bij te houden .. weird... :vaag: maar je snapt vast wel wat ik bedoel :lol: zodat de emmer niet hoeft over te lopen.

Maar een traantje wegpinken bij iets wat me raakt, heb ik geen moeite mee, ook al blijf je dan heel vaak toch alleen aan de oppervlakte steken. Heb het nog nooit echt gehad dat ik daardoor volledig ging ontladen, dingen worden geroerd maar aan de binnenkant verder nog steeds rockhard.. alleen wat kleine golfjes
Uitspraak van Mya Jones op maandag 19 februari 2007 om 17:51:
Ik huil...­ maar ik krop ook veel te veel op.­
Heb een tijd geleden, een periode gehad waarin ik bijna niet gehuild heb...­ duurde volgens mij langer dan een jaar.­ En dat is echt vreselijk!
Je wil het heel graag uit je krijgen, maar het gaat niet.­


Haha ik ken dat! (Y)

De laatste keer dat ik ECHT gehuild heb, is zeker een paar jaar geleden....


Uitspraak van Mya Jones op maandag 19 februari 2007 om 17:51:
Maar een traantje wegpinken bij iets wat me raakt, heb ik geen moeite mee

Dit overkomt me vaker idd, meestal als ik emoties bij anderen waarneem...Net of ik het overneem ofzo..
Maar een traantje wegpinken bij iets wat me raakt, heb ik geen moeite mee

overgevoeligheid heet dat, heb ik ook last van, de emoties overnemen bij het zien van die emoties bij andere..
je moet hier een balans in zien te vinden! dan is het een mooie gave zijn en kan je er veel mensen mee helpen!!
is makkelijker gezegd dan gedaan, je bent immers meestal overgevoelig voor alle emoties

als ik periodes niet huil en ik voel dat het eruit moet kan ik dat opwekken met behulp van muziek en bepaalde middeltjes hehehe :P
zeker dat het dan voelt als een brok ellende die je kwijt raakt na het een hele tijd bij je te hebben gedragen

huilen is belangrijk!
laatste aanpassing
Uitspraak van [GPT]Dr. Meatball op vrijdag 23 februari 2007 om 14:54:
overgevoeligheid heet dat, heb ik ook last van, de emoties overnemen bij het zien van die emoties bij andere..­
je moet hier een balans in zien te vinden! dan is het een mooie gave zijn en kan je er veel mensen mee helpen

Ja ik denk idd dat het een soort van overgevoeligheid is. Alleen het gekke is dat ik me niet kan herinneren dat ik het voor mijn 16/17e ook had. Mischien is dit idd wel een soort van 6e zintuig wat wakker aan het worden is en waarmee ik me nog geen raad weet?
laatste aanpassing
Uitspraak van Sparky op zondag 11 februari 2007 om 10:38:
Het tegen houden heeft geen zin.­
Het geeft juist aan dat er iets is wat je aandacht vraagt.­
Ontvang het met open armen en kijk er naar.­
Beleef het bewust en juist daardoor zal het verdwijnen.­
Als je het ene niet kan beleven kan je ook het andere niet niet goed beleven.­

En zo is dat. Dat is de wel bekende muur. Die bij mij wel een Chinese muur is geweest. Ik kon op een gegeven moment niets meer voelen. En nu nog zit ik in een proces om dingen meer te beleven. En soms worden me de indrukken teveel en word ik ziek. :s
laatste aanpassing
Uitspraak van [GPT]Dr. Meatball op vrijdag 23 februari 2007 om 14:54:
overgevoeligheid heet dat, heb ik ook last van, de emoties overnemen bij het zien van die emoties bij andere..­
je moet hier een balans in zien te vinden! dan is het een mooie gave zijn en kan je er veel mensen mee helpen!!

(y)
Soms, maar het zijn dan meer lopende tranen uit ongeloof over zaken die er zijn.­ En altijd alleen.­
laatste aanpassing