Jij hebt het maar over een authoriteit, maar doet geheel niet ter zake. Hier staat namelijk nergens dat je als burger de instructies van een authoriteit moet opvolgen. Als je zegt dat een ieder de instructie moet opvolgen van een politieagent op het moment dat hij met de rechtmatige uitoefening van zijn taak bezig is, dan pas heb je gelijk.
lol je komt elke keer met wat anders, de politie is toch een authoriteit nietwaar? dat was je opmerking eerst dus heb ik met dat wetsartikel het duidelijk aangegeven, ik heb nergens namelijk gezegd dat de burger volgens dat artikel deinstructies moet opvolgen

hoe je daar in godsnaam weer bij komt....
He gast, je kan wel beweren dat mijn mening niet onderbouwt is, ik heb je al aangegeven waar je dergelijke informatie kan vinden.
De naam van het boek heb je, nu wil je dat ik een link voor je ga zoeken naar dit betreffende boek, moet ik soms ook nog voorlezen? De inhoud staat niet op internet, maar misschien vind je het op BOL.
com of lees eens op wikipedia...
boek is nergens te vinden

nergens kun je onderbouwen dat er in verhouding meer rellen zijn en meer slachtoffers vallen in andere landen zoals frankrijk en Spanje in vergelijking met NL, het enige wat je hebt is een of ander boek, flinterdunne onderbouwing nietwaar

harde feiten ontbreken en als je zo graag gelijk zou willen hebben zou je die gewoon hier posten, maargoed omdat je ze niet kunt vinden loop je nu stoer te doen dat ik ze maar zelf moet achterhalen

cut the crap, post gewoon je data grafieken en analyses waaruit blijkt dat je gelijk hebt, heb je die niet, prima dan heb je dus ongelijk.
En waar blijven jouw feiten dan? Of blijf je nu verwijzen naar dat ene artikel?
Bevoegdheden
De politie heeft bevoegdheden die burgers niet hebben. Zo kan een politieagent iemand staande houden als er een redelijk vermoeden bestaat, dat die persoon zich schuldig heeft gemaakt aan een strafbaar feit. Ook mag een politieagent in bepaalde gevallen in een boodschappentas kijken voor gestolen spullen of (met een "machtiging tot binnentreding") in een woning onderzoek te verrichten naar bijvoorbeeld verboden wapenbezit.
Daarnaast heeft de politie de bevoegdheid geweld te gebruiken. De bevoegdheid om geweld te gebruiken wordt ook wel het 'geweldsmonopolie' genoemd. De politie is een van de weinige instanties die bevoegd is geweld te gebruiken. Het gebruik van geweld door de politie is aan veel regels en voorwaarden verbonden. In het kort komt het er op neer dat steeds de proportionaliteit en de subsidiariteit in acht moeten worden genomen. Dat betekent dat alleen geweld mag worden gebruikt als er geen andere mogelijkheden zijn, en dan ook niet meer geweld dan noodzakelijk is voor het beoogde doel. In geen geval mag politiegeweld als straf worden toegepast.
De bevoegdheid om iemand staande te houden wordt vaak verward met de bevoegdheid iemand aan te houden. Staande houden is de bevoegdheid van de politie om een verdachte naar zijn NAW-gegevens (naam, adres, woonplaats, etc.) te vragen art. 52 Wetboek van Strafvordering). Deze bevoegdheid geldt alleen ten aanzien van een verdachte. Dat is volgens art. 27 Sv. iemand "te wiens aanzien uit feiten of omstandigheden een redelijk vermoeden van schuld aan eenig strafbaar feit voortvloeit". Dit dient objectiveerbaar te zijn. Een onguur uiterlijk kan geen "redelijk vermoeden" opleveren. Ook is principieel slechts strafbaar wat wettelijk strafbaar is gesteld. Het opgeven van een valse naam is strafbaar, het weigeren om antwoord te geven is dat traditioneel niet. Sinds de Wet op de Identificatieplicht kan iemand zijn naam niet meer verborgen houden, maar het opgeven van een adres mag nog steeds geweigerd worden.
Aanhouden is iets anders: dat is het ophouden van een verdachte teneinde hem naar een plaats van verhoor te leiden of te doen leiden (art. 53 e.v. Sv.). Dat is als regel een politiebureau. Aanhouden is de wettelijke term voor wat in de volksmond "arresteren" heet, een term die de wet niet kent. In het Wetboek van Strafvordering, artikel 53, lid 1 staat: In geval van ontdekking op heterdaad is ieder bevoegd een verdachte aan te houden. De term "op heterdaad" betekent, "als het feit zich voor de ogen van de toeschouwer voltrekt of als het feit zojuist gebeurd is". Doet een burger een aanhouding, dan dient hij de verdachte zo spoedig mogelijk over te dragen aan de politie. En gemiddelde burger zal misschien niet zo gauw iemand aanhouden, maar bijvoorbeeld beveiligingsbeambten maken bij de aanhouding van winkeldieven ook gebruik van deze bevoegdheid. Zij hebben geen andere bevoegdheden dan een willekeurige burger.
De opsporingsbevoegdheden die de politie heeft zijn onder andere geregeld in de Politiewet, de Wet wapens en munitie, de Opiumwet, de Wegenverkeerswet 1994, de Algemene wet op het binnentreden en het Wetboek van Strafvordering.
Deze bevoegdheden zijn aan zeer strenge regels gebonden. Sommige bevoegdheden mag de politieagent zelf toepassen. Zoals de eerder genoemde voorbeelden.
Zwaardere opsporingsbevoegdheden, zoals een telefoon tappen, iemand observeren of een woning doorzoeken (huiszoeking) voor drugs, mogen pas worden toegepast na toestemming van de officier van justitie of de Rechter-commissaris.