Partyflock

Ben Long - Standing Alone

Ben Long - Standing Alone

door , gepubliceerd op , waardering: 79/100
Ben Long - Standing Alone (afbeelding)
ArtiestBen Long
Geduld is een schone zaak. Een mooi spreekwoord maar voor weinigen haalbaar. Toch, zo nu en dan, zijn er mensen die heel, héél, héél lang weten te wachten en dan eindelijk doen, wat ze misschien al veel eerder hadden moeten doen. Één van die mensen is de Britse techno producer Ben Long. Een man met een cv, zo lang, als alle sporen van het gehele Londense metronetwerk bij elkaar. Niet alleen onder zijn eigen naam, maar ook in combinatie met anderen en dan met name met Jamie Bissmire onder de naam Space Djz. Sinds 1999 terroriseren zij menig dansvloer wereldwijd met hun stuiterende en pompende sound, energiek en opzwepend. Denk aan de '2001'-stijl van Pounding Grooves, James Ruskin, Oliver Ho, Oscar Mulero, Chris Liebing en compilaties die verschenen op Fine Audio Recordings. Het rauwere en ongepolijste techno geweld uit die tijd.
Dat geluid heeft de afgelopen 17 jaar stand gehouden en is tot op heden ten dage te horen. Abstract, ruig en doorspikkeld met vele intrigerende biepjes, chronisch verrekte synthlines en ritmische elementen, die van elke plaat een geduchte 'sloper' maken.

Onder zijn eigen naam is Ben wellicht wat minder productief dan onder het alias Space Djz, maar niet minder succesvol. Één van de vetste mixen van 2008, "The LongWinter Mix" oftewel "Ekspozicija part 6" stond op zijn naam. Wat echter wel opvalt is dat hij in 23 jaar nog nooit een solo-album heeft uitgebracht. En daarmee komen we weer terug bij de eerste zin van deze recensie, "Geduld is een schone zaak". Niet alleen Ben's geduld en wens werden uiteindelijk vervuld, maar ook ons geduld werd eindelijk beloond. Want de tijd was eindelijk rijp voor Ben om geheel op eigen kracht een volledig album af te leveren, waarop hij laat zien dat hij ook zelfstandig een consistent en divers album kan produceren.

"We all must stand alone for some reason at some point in our life. For me the time has come to do so in my music making adventure. I have made music for the last 20 years but surprisingly its taken me that long to get to the point where I feel I had it in me to take the bold step of releasing a full length album. I do not release music just for the sake of it. I do so because I believe it has purpose, it has musical quality and will stand the test of time."

Ben begint zijn album gelijk met een stevige doch langzame bassline gecombineerd met een veelzijdige electro-percussie-sessie. Daarnaast geeft hij de track "Moon Walking" een heerlijk sinister sci-fi tintje mee dankzij de gekozen bijgeluiden. Die sfeer blijft nog even hangen tijdens "Something Strange", welke klinkt als de machines van een net opgestarte mijnkolonie, waar het toch niet helemaal pluis is. Lekker duister en onheilspellend.
"Inside my Head" is weer van een heel ander kaliber. Ben neemt beduidend gas terug en speelt met langzame ritmes en haperende melodielijnen en tonen, om zo de warboel in je hoofd te definiëren. Lekker chill en toch ook een beetje paranoia. Het gevoel van "Wat gebeurt er als ik nu deze deur open ipv die andere?" En laat dat nu net passen bij de volgende track "Doors Open". Echter is deze track qua gevoel eens stuk meer rustgevend. De speelse bassline en vooral heldere klanken doen ook denken aan het werk van Orbital. Het abstracte en ondefinieerbare gevoel van verwondering, nieuwsgierigheid en de drang om te ontdekken overheersen hier.
Op 5 klinken vanaf begin af aan de heldere synthlines waar we op hebben zitten wachten. De melodie die bij een dansbare plaat hoort en die de ruimte zal doen exploderen. "Standing Alone" bouwt langzaam op en evolueert in een trippy hypnotiserende ervaring. Deze plaat moet je hard horen. "Simple Soul" klinkt hierna een stuk minder euforisch en is behoorlijk ingetogen voor een track die ongetwijfeld op de dansvloer ook best goed tot zijn recht zou kunnen komen. Het lijkt alsof Ben alle scherpe randjes weg gefilterd heeft en je door een glas water naar de track luistert. Hier had zeker meer potentie in gezeten als Ben z'n bassline had opgevoerd en z'n synthesizer wat meer had opgepitched. Ook "Fading" klinkt een beetje bedrukt. De track draait om 4 continu herhaalde toonaanslagen, die naarmate de track vordert, steeds intenser worden, bij een monotone bassline. Ook hier had veel meer ingezeten, als de toonladder een stuk verder uit elkaar getrokken zou worden. Het neurotische aspect van deze track had tot episch panische proporties versterkt kunnen worden.
Met "Fire in the Hole" herpakt Ben zich weer en laat hij zien dat hij wel degelijk een opzwepende drive in een track kan inbouwen. De droge Detroit-basis wordt aangevuld met een pakkende, trillende heldere metallic synthesizertoon. Dit zou een mix net dat beetje extra kunnen geven, om het publiek in een dampende, springende horde te veranderen. Mocht dat niet genoeg zijn, dan kan je er met "The Installer" nog een schepje bovenop doen. De ietwat zwaardere bassline en industriële sfeer zorgen vanzelf voor de nodige aanmoediging en voetjes van de vloer. De derde track op rij waarmee je als dj het publiek goed kan bespelen, is "Pulsus". Ook nu weer vormt een stevige bass-kick de basis voor een track, die naar mate hij vordert, steeds intenser wordt, dankzij diverse subtiel vervormende sythlines. Dit is tevens de laatste plaat die echt dansvloer gericht is.
"Calling Broadsword" gaat weer terug naar het begin van het album. Een licht haperende bassline en een resonerende synthline schetsen weer een verlaten en troosteloos beeld. Machinaal verval in een verlaten wereld. De toegevoegde synthlines die te pas en te onpas opkomen, zorgen voor de benodigde variatie en versterken het gevoel van doelloosheid. Voor degenen die van de tracks van "Traversable Wormhole" (Adam X) houden, is deze plaat zeker een aanrader. Eigenlijk dringt deze track gewoon een meedogenloze eenzaamheid op. Voor zijn afsluitende productie heeft Ben gekozen voor het als een ontluikende bloem openende "Sob". De gefilterde melodielijn wordt steeds intenser en helderder waarna de elektronische bassline zorgt voor een laatste ontlading van de zorgvuldig opgebouwde statische energie.

En daarmee zijn we ook aan het einde gekomen van het eerste album "Standing Alone" van Ben Long. Geen ram-bam-bam stamp erop los album, maar een verzameling subtiele tracks die stuk voor stuk hun eigen identiteit hebben. Ben is er zeker in geslaagd om een divers album af te leveren, waarbij sfeer een belangrijk aandeel heeft. Die 23 jaar wachten was dus niet tevergeefs, maar als je kijkt naar de tracks zelf en die vergelijkt met Ben's discografie, dan kan je je toch afvragen waarom hij dit niet eerder voor elkaar gebokst heeft. De man is tot grootse dingen in staat. Dat heeft hij al eerder bewezen.
Kwalitatief is dit een sterk album en zeer geschikt voor de liefhebbers van het wat vagere en diepere werk. Zoals eerder opgemerkt, doet het bij vlagen denken aan Traversable Wormhole, maar het past ook prima in het rijtje van Perc, Shifted, Drumcell, Sendai, Radial en Untold. "Standing Alone" weerstaat dan ook de druk en hoge verwachtingen van de voorgaande 23 jaar en die van de concurrentie en belooft een voorspoedige toekomst voor Ben Long.

Zie ook de EPM press release.
pagina laatst gewijzigd op
Tracklist
  1. Moon Walking
  2. Something Strange
  3. Inside My Head
  4. Doors Open
  5. Standing Alone
  6. Simple Soul
  7. Fading
  8. Fire in the Hole
  9. The Installer
  10. Pulsus
  11. Calling Broadsword
  12. Sob