Jeff Mills - Blue Potential

"Het zijn natuurlijk professionele musici en in het begin speelden ze gewoon de bladmuziek die ze voor hun neus hadden gekregen. Na een paar keer repeteren begonnen ze de muziek echter meer en meer te begrijpen". Jeff Mills licht toe hoe het Franse nationaal orkest op zijn muziek reageerde. The wizard presenteert met 'Blue Potential' namelijk een nieuw project: een dvd en cd waarop klassieke interpretaties van een aantal van zijn eigen nummers worden getoond.
De vertaling van techno naar klassieke muziek: een uniek en interessant experiment. Ondanks het overtuigende resultaat, is het geheel wat saai: vooral de lengte van het concert en het eentonige geluid geven een ietwat bittere nasmaak.

Jeff Mills heeft iets met filmmuziek. De man die naam maakte met energieke technoproducties en dj-sets, zoekt graag de muzikale grenzen op. Zo verscheen eerder een tweetal albums, waarop te horen is hoe Mills (bestaande) filmmuziek onder handen neemt. Maar waar 'Metropolis' en 'The Three Ages' draaien om herinterpretaties van andermans (film)muziek, staan bij 'Blue Potential' zijn éigen composities centraal.

Interessant detail: de musici van het Montpellier Philharmonic Orchestra die de naar bladmuziek vertaalde stukken ontvingen, kregen nimmer de oorspronkelijke versie te horen. Mills legt uit: "Ik weet ook niet of zij in staat zouden zijn geweest om de muziek voor zich zelf uit te vogelen. Misschien was het maar goed dat ze de originele voorbeelden niet kenden, zodat ze er echt hun eigen draai aan konden geven." Eigen draai of niet, elk nummer dat door het aanwezige publiek wordt herkend kan rekenen op luid gejuich. Het enthousiasme werkt aanstekelijk: getuige de wisselwerking tussen de aan de knoppen draaiende Mills en het orkest onder leiding van dirigent Alain Altinoglu.

Bijzondere toevoeging is het interview, waar via het menu voor gekozen kan worden. Hierin legt Mills uit hoe het origineel van de bewerkte nummers tot stand zijn gekomen. Een nummer horen is leuk, het verhaal erachter des te leuker. Mills verklaart: "Sommige tracks moesten eenvoudiger worden gemaakt, omdat de mens niet in staat is hetzelfde te doen als een sequencer. Andere tracks konden we juist meer gevoel meegeven, juist vanwege het feit dat de tracks door mensenhanden werden nagespeeld. De mens beheerst nu eenmaal dingen die je nooit met een stuk apparatuur kunt nabootsen." Zeker, de nummers klinken een stuk warmer en voller dan voorheen. Emotioneler ook, vooral te danken aan de strijkpartijen die de stukken rijk zijn. En wat te denken van de toevoeging van echte bellen bij monsterhit 'The Bells'.

Niettemin is het concert, met de lengte van een kleine anderhalf uur, een behoorlijk lange zit. Tel hier het tamelijk monotone geluid bij op, en het daadwerkelijk uitkijken van de dvd (of uitluisteren van de cd) is - met uitzondering van het proberen te herkennen van de nummers - een vrij saaie gelegenheid. 'Blue Potential' misstaat in geen enkele collectie, maar zal zeker niet regelmatig uit de kast getrokken worden.

Oordeel: 75/100