Partyflock

Steve Aoki - Neon Future I

Steve Aoki - Neon Future I

door , gepubliceerd op , waardering: 50/100
Steve Aoki - Neon Future I (afbeelding)
ArtiestSteve Aoki Site
bekijk bij iTunes
bekijk bij Bol.com
Wat is er nou eigenlijk zo leuk aan Steve Aoki? Ok, de clowneske Amerikaan springt enthousiast op het podium, gooit taarten in het publiek, maakt er een feestje van en staat al een aantal jaar in de top 25 van de DJ Mag lijst. Maar toch is het merendeel van zijn grote hits (te denken aan: Warp 1.9, No Beef en Boneless) te danken aan de samenwerkingen met andere producers. En dat is een dingetje waar de kritiek nog wel eens om de hoek komt kijken. Ook zijn 'DJ sets' waarin hij meer een mini concert geeft dan ook daadwerkelijk weet te mixen zorgen voor puntjes van irritatie. Het zal ongetwijfeld de vloek zijn van de huidige grote namen in de EDM, maar Steve probeert zich met zijn eigen Dim Mak label ook weldegelijk te onderscheiden. Op zijn album Neon Future 1 horen we gemakzuchtige Steve echter toch weer samenwerken met onder andere Afrojack, Will.I.Am en Flux Pavilion.

Neon Future 1
Na de overbodige intro gaan we door naar titeltrack 'Neon Future' waarin we bekend vocaal werk horen van Empire of the Sun's Luke Steel. Een spacende break bouwt de spanning op naar een aanstekelijke maar erg poppy achtige climax, maar toch diggen we deze wel. Dikke electro riffs komen we tegen in de samenwerking met Fall Out Boy in 'Back To Earth'. Dat Steve fan is van gitaarwerk horen we, maar is ons toch iets te veel van het goede. Producer Will.I.Am mag zijn naam dan aan de commercie hebben verkocht, toch weet de man vaak de juiste snaar te raken om een hit te scoren. Ook 'Born To Get Wild' heeft iets aanstekelijks en een toffe electro drop. Uiteraard is ook deze plaat wel mr radiomateriaal dan daadwerkelijk clubvoer. 'Delirious' is wl clubvoer en is de vocal mix van Boneless welke al eerder uitgebracht werd. Je ziet het steeds vaker; een track wordt een hit en om hem radiovriendelijker te maken worden er (vaak cheesy) vocalen bijgevoegd, overbodig want de plaat staat zijn mannetje als instrumental versie.

'Free The Madness' is een snelle mengelmoes van de Nederlandse sound en is te chaotisch, onsamenhangend en eigenlijk lachwekkend voor woorden. Meer Nederlandse inbreng krijgen we van Afrojack welke zijn diensten mocht verlenen voor 'Afroki'. Een nuttige dienstverlening want waar horen wij Steve Aoki eigenlijk? 'Rage The Night Away' is leuk maar ook niet meer dan dat door de synths en vocals van Waka Flocka Flame. Vrolijker worden we van de Milo & Otis remix welke overigens niet op Neon Future 1 staat. Zoals we Steve inmiddels kennen pikt ook hij een graantje van de in nood verkerende dubstep hype mee. Op 'Get Me Outta Here' werkte hij samen met Flux Pavilion maar ook hier is de invloed van Steve nergens te bekennen. De overigens wederom overbodige outro slaan we even over. Jammer, want we hadden dus bij voorbaat al twee nummers kunnen skippen. Of misschien wel meer?

A-Ok?
Echt vrolijk worden we niet na het beluisteren van Neon Future 1. Of dit nu ligt aan het gemak waarop Steve zijn album releast en veel weet samen te werken of dat wij als Nederland gewoon klaar zijn met de sound van Steve. Het klinkt allemaal net iets te gemakzuchtig en Amerikaans. Aoki mag dan er dan op het podium een feestje van maken, maar bij Neon Future 1 doen wij het licht uit.

Score: 50/100

www.steveaoki.com

pagina laatst gewijzigd op
Tracklist
  1. Transcendence (feat. Ray Kurzweil)
  2. Neon Future (feat. Luke Steel of Empire Of The Sun)
  3. Back To Earth (feat. Fall Out Boy)
  4. Born To Get Wild (feat. Will.I.Am)
  5. Rage The Night Away (feat. Waka Flocka Flame)
  6. Delirious (Boneless) (with Chris Lake & Tujamo feat. Kid Ink)
  7. Free The Madness (feat. Machine Gun Kelly)
  8. Afroki (with Afrojack feat. Bonnie Mckee)
  9. Get Me Outta Here (feat. Flux Pavilion)
  10. Beyond Boundaries (feat. Aubrey De Grey)

2 opmerkingen

Solis
Werkzaam bij Partyflock
Ik denk dat ik dit album mooi over ga slaan.
Wat een pauperartiest is dit tegenwoordig zeg, zal misschien een nieuwe generatie zijn die dit leuk vindt. Maar naar mijn mening is deze man echt het afvoerputje van de bigroom scene, ze zorgen er persoonlijk voor samen met een handjevol andere artiesten dat het alleen nog maar om de show en geschreeuw door een microfoon gaat ipv echt om de muziek. Dit is begonnen nadat die Amerikanen zich met "EDM" (wordt misselijk van die term) zijn gaan bemoeien/beluisteren!! Als je ook naar die festivals in Amerika kijkt (Ultra/EDC), zie je alleen maar mensen die op de camera willen, stil staan met hun vlaggen en met hun handen hartjes maken. De liefde voor muziek is weg, het gaat daar alleen nog maar om het gezien worden en het meegemaakt hebben (been there, done that).. BAH!