Mellomania 21 - Mixed by Pedro Del Mar

Het onvervalste mellow gevoel: menig muziekliefhebber kent het. Trance is een muziekstijl die dat warme, hemelstijgend kippenvelgevoel als geen ander, op natuurlijke wijze, teweeg kan brengen. Optillende breaks met zweefstrings, sentimenteel instrumentenspel, prikkelende opbouw naar de climax en emotie-erupties die je doen zweten van genot. Deze 'natural high' is het achterliggende oogmerk van de 'Mellomania' serie van Pedro del Mar, broer en rechterhand van 'balearic trance' koning Roger Shah. Nu gaat deze reeks al mee sinds 2004, maar toch is de weg richting het grote publiek altijd redelijk ondergesneeuwd geweest door de lawine aan andere trancereleases. Toch is de grote (aantrekkings)kracht van Mellomania het licht-balearische karakter dat een extra warm gevoel weet te creëren en recht doet aan zijn credo. Juist deze factor maakt dat Pedro's hoogstpersoonlijke mixserie altijd weer gemakkelijk ijsvrij geraakt en nog altijd on track is.

Melting the ice

Hoe koud het buiten ook moge zijn, de partij zachte uplifting trance waarmee disk één opent, weet het spreekwoordelijke ijs op een aangename manier te breken (of beter gezegd: te smelten) en scoort behoorlijk op de mellowmeter die ik sinds Dance Valley 2009 heb geïnstalleerd. Van enige opbouw is na deze korte warming up geen sprake gezien de pompende Megadrive mix van Bobina's "Let You In" al na ruim acht minuten door je speakers komt denderen. Ook het weemoedige "Cloudwalking" is een plaat die je doorgaans aan het einde van een set zal horen. Pedro kiest dan ook voor het snel ijsvrij maken van de ledematen, met wat schommelingen in samenhang hier en daar tot gevolg. Consistenter wordt het vanaf het 'verplichte nummertje' ("Island") van grote broer Roger Shah en doen vooral de melodieuze en euforische uplifting deunen van onbekende James Poulton en Simon O'Shine het heel erg lekker. Overbodig is de zo nu en dan terugkerende vocale fluisterende damesstem die je niet laat vergeten dat je naar 'Mellowmania' zit te luisteren. Ook is de aanloop naar de waardige finale, wederom (en dik terecht overigens) Paul Oakenfold's "Full Moon Party", wat aan de flauwe kant met te generieke tunes die amper de warme rillingen over je lijf zullen bezorgen.

Op cd twee gaat het er wat gemoedelijker aan toe vergeleken met de soundstructuur op de eerdere schijf. Middels vocaalgesteunde trancers en melodieuze opstijgplaten zonder zang brengt deze mix zichzelf en de luisteraar letterlijk en figuurlijk in de lift. Toch, ook hier kan het middenstuk niet altijd de aandacht er bij houden, maar komen er wel een paar zeer fijne tracks voorbij zeilen die hun uitverkiezing op deze verse Mellomania rechtvaardigen. Desondanks is het lichtelijk teleurstellend dat er niet echt een knallende, op tempo zijnde finale of extatische uitsmijter is ingebouwd, hoe behaaglijk de partij platen ook klinkt. Het is eigenlijk het euvel dat beide mixen er van weerhoudt boven zichzelf uit te stijgen.

Waterig zonnetje in de winter

Mellomania deel eenentwintig biedt net zoals zijn voorgaande edities twee mixen vol euforische en weemoedige uplifting trance met een lichte balearische trance bite. Warme, mellowmakende fases wisselen zich af met minder innige en dat heeft niet zozeer te maken met de trackkeuze op zich maar voornamelijk met de planologische opzet die niet overal even logisch en sterk is. Desondanks biedt Pedro Del Mar's nieuwste Mellomania andermaal twee schijven die je dankzij een aangename plaatkeuze bij vlagen behoorlijk warm weten te krijgen, zeker in deze barre periode vol ijskoude dagen. Net als een waterig zonnetje in de winter houdt het je even warm, maar je kun er niet vol en al te lang op teren.

Score: 72/100

www.pedrodelmar.com
www.mellomania.com