DJ Jean – Madhouse 11

| Artist: | Jean ![]() |
published by Charly Rocks, on
Genre: house
DJ Jean laat weer eens zien waarom hij zoveel bekendheid heeft over de hele wereld. Zijn succes formule krijgt wederom een nieuwe editie.
Hij is terug en hoe: Jan Engelaar, beter bekend als Jean, doet weer van zich spreken met zij zoveelste editie van Madhouse. Er staat op dat het de elfde mix-cd is onder die naam, maar voor mijn gevoel zijn er al zeker twintig uitgebracht.
Jean beleefde zijn hoogtijdagen in de laatste vier jaren van de nineties. Wereldwijd was hij al bekend als één van de betere clubhouse dj’s, maar na zijn megahit “The Launch” was er geen houden meer aan. Hij heeft overal gestaan waar je als dj wil staan: de grote feesten in eigen land als Sensation, Innercity, Impulz en Strike 1 en in alle grote clubs op Ibiza, in Amerika, Azië, Australië en natuurlijk in Europa.
Veel mensen zeiken Jean tegenwoordig af omdat hij zijn stijl vrij drastisch veranderd heeft in de afgelopen jaren. Ook zijn productiecollaboraties met de Klubbheads zijn tegen hem gaan werken; hij zat op het “Boozywoozy-randje”. Hij werd een tijd lang steeds meer gezien als boerendisco-dj in plaats van een serieuze artiest. Ik heb het gevoel dat hij net op tijd weer is gaan waken over de kwaliteit van de inhoud van zijn platentas en van zijn producties, want laten we eerlijk wezen: uit zijn samenwerking met Richard van Schooneveld a.k.a. G-Spott is een hele dikke clubtrancer voortgekomen.
De lay-out scoort punten, zowel de buiten- als de binnenkant van het booklet is netjes verzorgd en lekker overzichtelijk.
Als ik naar de tracklist van cd één kijk, besef ik dat ik me al een behoorlijke tijd niet meer met funky house heb beziggehouden, want ik ken bijna niet één producer (ik schaam me diep!!). De enige namen die bij mij een belletje doen rinkelen zijn van Olav Basoski, Freestylers en natuurlijk DJ Jean zelf.
CD 1: Funky, Latin & Urban Clubgrooves
De cd opent met een ontzettend lekkere groovy plaat van Saturated Soul ft Miss Bunty getiteld “Go To Release”. Lekker basslijntje, sexy vocals en opzwepend ritme. De opening is geslaagd, Jean is back in town!
Na nog wat lekkere plaatjes hoor ik iets ontzettend vets voorbij komen: “Porno – Desire” klinkt zoals ik van Jean gewend ben uit de dagen dat ik, bij gebrek aan de mogelijkheid van uitgaan (ik was 12, 13 jaar oud), naar het legendarische ”Van Diepen’s Dance Department” luisterde.
Wow! De Bomba & Paolo remix van Freestylers’ “Push Up” is een voltreffer. Waar ik het origineel nogal irritant en te commercieel doordacht vind, is deze remix helemaal goed. Zo had de radio edit moeten klinken, dan was er tenminste nog iets van kwaliteit op de clipzenders en de “jongerenradiostations” geweest (lees: dan zou het die bagger van TMF en Radio 538 met gemak overtreffen).
Natuurlijk kan ik het niet maken om niks over Jean’s nieuwe single te zeggen, dus here goes: “Every Single Day” is, zoals ik al zei, een samenwerking tussen Jean en G-Spott. De melodie doet denken aan de Klubbheads in de good old days. Het klinkt lekker clubby, maar toch ook weer met de oude sound van klappers als “UF – Remixed” en “Klubbheads – Kickin’ Hard” erin. Niets dan lof voor de heren Spott en Jean, lekker plaatje.
Ik kan er nog uren over doorgaan, maar cd één is gewoon lekker, groovy, sexy, housy, geil, super!
CD 2: Trance, Tek & Jumpstyle
De opening gaat eigenlijk verder waar cd één stopte, veel funk en orgeltjes in dit nummer. Als derde track is de Mark Norman remix van Alexander Gustaff’s “Sexmachine” gekozen. Een track die veel lijkt op Mark Norman’s eigen hit “Overkill”, maar toch zijn eigen identiteit bewaart door de vettere bassline en percussie.
Erik de Koning (bekend van talloze projecten als Three Drives en DJ Jurgen) en Ron van den Beuken zorgen even voor een verademende break met wat techtrancy tunes, voordat we overgaan naar het echte werk, want de Duitse helden van Cosmic Gate slaan een wat progressievere, maar zeker niet softere, weg in met hun “Monotune”. Het klinkt inderdaad vrij monotoon en anders dan we van deze wereldproducers gewend zijn, maar hun eigen sound blijft wel hoorbaar en daar gaat het om: innovatief maar toch herkenbaar.
Silicon Recordings is vertegenwoordigd door John Remedy met “Ventricle”. Ik hoop dat dit label zo doorgaat. Kwaliteit schijnt zo te horen hun missie te zijn, een missie die helemaal wordt waargemaakt.
Hierna gaat het echt los met de dj Sequenza remix van “Busted – Tricky Tricky”, een zeer fijne harddance plaat die ik snel aan wil schaffen.
Een track die zo lekker begint als nummer vijftien is uitzonderlijk. Het vertrouwde vocaltje dat “Back once again with the renegade master” schreeuwt onder begeleiding van een lekker hard kickie en een snoeiharde bassline is helemaal waar ik van hou. Helaas wordt dit feest na één minuut bruut verstoord door regelrecht skihut-geneuzel. “Put your hands up in the air, put your hands up in the air” is de spelbreker en wordt meteen maar ondersteund door Svenson & Gielen’s “Twisted”. Schandalig dat ze deze Trance Energy Theme hebben verkracht. Een behoorlijke domper dus, de anticlimax van de cd zit echt 100% in dit nummer. Dacht ik……
Nummers zestien en zeventien slaan echt helemaal nergens op. Onvervalste hardstyle zorgt er voor dat de anticlimax definitief blijft hangen. Een zeer triest einde voor een cd die tot aan nummer veertien zo subliem was….. snik…..
Conclusie: lekkere cd, jammer van de bagger die als laatste drie tracks op cd twee staan. Cijfer: 7 (wat een 8,5 was geweest als die laatste drie nummers er niet op hadden gestaan!!)
Voor alle Jean-fans: aanschaffen die handel!!
Grtz, Charly
Jean beleefde zijn hoogtijdagen in de laatste vier jaren van de nineties. Wereldwijd was hij al bekend als één van de betere clubhouse dj’s, maar na zijn megahit “The Launch” was er geen houden meer aan. Hij heeft overal gestaan waar je als dj wil staan: de grote feesten in eigen land als Sensation, Innercity, Impulz en Strike 1 en in alle grote clubs op Ibiza, in Amerika, Azië, Australië en natuurlijk in Europa.
Veel mensen zeiken Jean tegenwoordig af omdat hij zijn stijl vrij drastisch veranderd heeft in de afgelopen jaren. Ook zijn productiecollaboraties met de Klubbheads zijn tegen hem gaan werken; hij zat op het “Boozywoozy-randje”. Hij werd een tijd lang steeds meer gezien als boerendisco-dj in plaats van een serieuze artiest. Ik heb het gevoel dat hij net op tijd weer is gaan waken over de kwaliteit van de inhoud van zijn platentas en van zijn producties, want laten we eerlijk wezen: uit zijn samenwerking met Richard van Schooneveld a.k.a. G-Spott is een hele dikke clubtrancer voortgekomen.
De lay-out scoort punten, zowel de buiten- als de binnenkant van het booklet is netjes verzorgd en lekker overzichtelijk.
Als ik naar de tracklist van cd één kijk, besef ik dat ik me al een behoorlijke tijd niet meer met funky house heb beziggehouden, want ik ken bijna niet één producer (ik schaam me diep!!). De enige namen die bij mij een belletje doen rinkelen zijn van Olav Basoski, Freestylers en natuurlijk DJ Jean zelf.
CD 1: Funky, Latin & Urban Clubgrooves
De cd opent met een ontzettend lekkere groovy plaat van Saturated Soul ft Miss Bunty getiteld “Go To Release”. Lekker basslijntje, sexy vocals en opzwepend ritme. De opening is geslaagd, Jean is back in town!
Na nog wat lekkere plaatjes hoor ik iets ontzettend vets voorbij komen: “Porno – Desire” klinkt zoals ik van Jean gewend ben uit de dagen dat ik, bij gebrek aan de mogelijkheid van uitgaan (ik was 12, 13 jaar oud), naar het legendarische ”Van Diepen’s Dance Department” luisterde.
Wow! De Bomba & Paolo remix van Freestylers’ “Push Up” is een voltreffer. Waar ik het origineel nogal irritant en te commercieel doordacht vind, is deze remix helemaal goed. Zo had de radio edit moeten klinken, dan was er tenminste nog iets van kwaliteit op de clipzenders en de “jongerenradiostations” geweest (lees: dan zou het die bagger van TMF en Radio 538 met gemak overtreffen).
Natuurlijk kan ik het niet maken om niks over Jean’s nieuwe single te zeggen, dus here goes: “Every Single Day” is, zoals ik al zei, een samenwerking tussen Jean en G-Spott. De melodie doet denken aan de Klubbheads in de good old days. Het klinkt lekker clubby, maar toch ook weer met de oude sound van klappers als “UF – Remixed” en “Klubbheads – Kickin’ Hard” erin. Niets dan lof voor de heren Spott en Jean, lekker plaatje.
Ik kan er nog uren over doorgaan, maar cd één is gewoon lekker, groovy, sexy, housy, geil, super!
CD 2: Trance, Tek & Jumpstyle
De opening gaat eigenlijk verder waar cd één stopte, veel funk en orgeltjes in dit nummer. Als derde track is de Mark Norman remix van Alexander Gustaff’s “Sexmachine” gekozen. Een track die veel lijkt op Mark Norman’s eigen hit “Overkill”, maar toch zijn eigen identiteit bewaart door de vettere bassline en percussie.
Erik de Koning (bekend van talloze projecten als Three Drives en DJ Jurgen) en Ron van den Beuken zorgen even voor een verademende break met wat techtrancy tunes, voordat we overgaan naar het echte werk, want de Duitse helden van Cosmic Gate slaan een wat progressievere, maar zeker niet softere, weg in met hun “Monotune”. Het klinkt inderdaad vrij monotoon en anders dan we van deze wereldproducers gewend zijn, maar hun eigen sound blijft wel hoorbaar en daar gaat het om: innovatief maar toch herkenbaar.
Silicon Recordings is vertegenwoordigd door John Remedy met “Ventricle”. Ik hoop dat dit label zo doorgaat. Kwaliteit schijnt zo te horen hun missie te zijn, een missie die helemaal wordt waargemaakt.
Hierna gaat het echt los met de dj Sequenza remix van “Busted – Tricky Tricky”, een zeer fijne harddance plaat die ik snel aan wil schaffen.
Een track die zo lekker begint als nummer vijftien is uitzonderlijk. Het vertrouwde vocaltje dat “Back once again with the renegade master” schreeuwt onder begeleiding van een lekker hard kickie en een snoeiharde bassline is helemaal waar ik van hou. Helaas wordt dit feest na één minuut bruut verstoord door regelrecht skihut-geneuzel. “Put your hands up in the air, put your hands up in the air” is de spelbreker en wordt meteen maar ondersteund door Svenson & Gielen’s “Twisted”. Schandalig dat ze deze Trance Energy Theme hebben verkracht. Een behoorlijke domper dus, de anticlimax van de cd zit echt 100% in dit nummer. Dacht ik……
Nummers zestien en zeventien slaan echt helemaal nergens op. Onvervalste hardstyle zorgt er voor dat de anticlimax definitief blijft hangen. Een zeer triest einde voor een cd die tot aan nummer veertien zo subliem was….. snik…..
Conclusie: lekkere cd, jammer van de bagger die als laatste drie tracks op cd twee staan. Cijfer: 7 (wat een 8,5 was geweest als die laatste drie nummers er niet op hadden gestaan!!)
Voor alle Jean-fans: aanschaffen die handel!!
Grtz, Charly
Tracklists
|
|

























