Sander van Doorn - Dusk Till Doorn

Het kan snel gaan. Zo heb je nog een nine-to-five job en zo reis je de hele wereld af om in de verste uithoeken van alle continenten op te treden voor duizenden mensen in clubs en op festivals. Sander Ketelaars, beter bekend als Sander van Doorn, is de persoon die op deze manier zijn droom leeft. In februari van dit jaar kwam zijn Trance Energy cd uit en een half jaar later is de opvolger al uit, deze keer onder de noemer van zijn eigen Dusk Till Doorn avonden. Geïnspireerd op de titel van een klassieke Tarantino film, heeft Sander een concept ontwikkeld waarmee hij de feeling van zijn muziek over wil brengen op het publiek. De aftrap was dit jaar in de Britse club The Gallery en zal de komende maanden in talloze landen te zien zijn. De bijbehorende compilatie is gemixt door the man himself en bevat twee cd’s met daarop respectievelijk zestien en zeventien tracks.

Wat meteen al opvalt aan de tracklists, is dat die behoorlijk 'trancy' oogt. Van Doorn staat bekend om zijn mix van house, progressive en trance en als ik een snelle blik op de achterkant van de cd werp, zie ik dat er aardig wat melodieus werk op staat. Bij zijn Trance Energy cd vond ik dat de volgorde van de mix zo hier en daar een beetje rammelde, benieuwd hoe het hier nu mee gesteld is. De opener is in ieder geval erg prettig, we horen dat Mason een andere kant op is gegaan na zijn monsterhit ‘Exceeder’. Daarna is het alsof je overspoeld wordt door happiness, wel met de houseïnvloeden die we van Sander van Doorn gewend zijn, maar het plezier spat er vanaf. Namen als Axwell, Afrojack, Abel Ramos en Van Doorn zelf hebben de zomervibe duidelijk te pakken gehad. Veel vrolijke melodietjes en riffjes vieren hoogtij en als je daar van houdt, zoals ik, dan is het luisteren van deze cd echt geen straf. Na het funky gedeelte komt ook het echte trancewerk voorbij. Stoneface & Terminal, Rank 1, Wippenberg, het complete arsenaal aan grootheden is uit de kast gehaald om op Dusk Till Doorn te schitteren. 'New kid on the block' Arty is ook geheel terecht vertegenwoordigd, zijn remix van ‘D-Mad – She Gave Me Happiness’ is werkelijk om van te smullen. De honderdste High Contrast release, getiteld ‘100’ is misschien wel de ultieme Sander van Doorn-plaat van dit moment, want alles wat je je maar kunt bedenken zit erin: trancy strijkers en synths, een house-achtige percussielijn, in de verte hoor je een bassline die in de meeste electro tracks niet zou misstaan... Zo'n beetje alles wat High Contrast heeft bereikt in de afgelopen jaren, zit door deze plaat verweven.

Op de tweede disc is het begin een beetje half-half. ‘Run Till You Shine’ is een goede plaat, maar de vocalen bezorgen mij toch weer een gevoel dat het beste te omschrijven is als ‘gaaaaaaaap’. Die mannelijke vocals zijn vaak zó ongeïnspireerd en onder het motto ‘o ja, er moest nog een vocal in’, dat ik graag wil pleiten voor dubversies van dit soort tracks. Gelukkig wordt de kleine domper meteen weggespoeld door Super8 & Tab en als dit een voorproefje is van wat er nog gaat komen, dan kunnen de stoelen aan de kant in mijn kamer. ‘Black Is The New Yellow’ is een trancer uit duizenden, heel eenvoudig maar ó zo lekker. En gelukkig laat SvD ons niet meer in de steek; ik zou bijna écht m’n kamer leegruimen, de buren uitnodigen en een feestje bouwen. Nu zijn mijn buren de zeventig al ruim gepasseerd, maar het is het idee dat telt. Holy mother of all that is good: de ene na de andere meesterlijke plaat passeert de revue. Ik kan alle goede tracks op gaan noemen, maar dan zou ik waarschijnlijk gewoon de complete tracklist hier kunnen plaatsen en aangezien die hieronder al vermeld staat, is dat niet het beste idee. Ik zou nog tig superlatieven kunnen bedenken om deze tweede cd van Dusk Till Doorn te omschrijven, maar dan wordt het misschien een beetje saai. Een heel klein minpuntje is misschien nog de remix van Svenson & Gielen's 'Twisted', het origineel blijft onverslaanbaar wat mij betreft, deze remix is een beetje mosterd na de spreekwoordelijke maaltijd. Een jaar of acht als je het mij vraagt.

Waar het op neerkomt, is dat dit bijna net zo’n sterke cd is als Musical Madness 2 van Marcel Woods, die onlangs ook een review op Partyflock kreeg. Dusk Till Doorn heeft veel trance, een beetje house, wat electro, een vleugje progressive, maar bovenal heeft het 100% feelgood, zonder dat het ook maar een moment cheesy wordt. Op die ene vocale track na en een remixje dat min of meer overbodig is, is dit een waanzinnig vette cd die ik een heel mooi plekje in mijn collectie ga geven. Achter Dusk Till Doorn zit een duidelijke missie. Mission accomplished Mr. Van Doorn!

Score: 87/100


www.dusktilldoorn.com
www.sandervandoorn.com
www.facebook.com/SandervanDoorn