Horrormonen

Sommige dingen in je leven, daar heb je geen grip op. Zoals John Lennon ooit al eens zei: “Life is what happens to you while you’re busy making other plans”. Acda & de Munnik hebben dat ooit vertaald in een Nederpopsong, maar in het Engels bekt het toch net wat beter. Als je in een God of Allah gelooft, heet het bovengenoemde fenomeen het lot, voorbestemming of (als je het echt deftig wilt zeggen) providentie.

Ik, als atheïst, houd er echter een ander visie op na. Noem het een persoonlijke dwangneurose, een kronkel in de grijze massa of gewoon raar. Noem het wat je wilt, maar ik kan en wil gewoonweg niet geloven dat er voor iets geen wetenschappelijke verklaring is. Neem nou eens verliefdheid. Ondanks het feit dat je talloze keren plat op je bek bent gegaan met vorige verliefdheden, weet je zeker dat het dit keer wèl de ware is. Vlinders, roze bril en iets met een zoveelste hemel waarvan het nummer mij als atheïst natuurlijk is ontgaan, aangezien ik in geen enkele hemel geloof. Je weet op dat moment zeker dat het zo heeft moeten zijn. Een hogere macht heeft jullie samen gebracht. Het lot.

Wetenschappelijke gezien is dit wonder natuurlijk gewoon te verklaren en wel door één woord: hormonen. Dezelfde krengen die er vroeger voor gezorgd hebben dat je ineens baardgroei kreeg of dat je borsten begon te ontwikkelen, zorgen er nu voor dat je je intens gelukkig voelt. En hier raakt de wetenschap, waar ik zo heilig in geloof, het christendom (en dus voorbestemming) waar anderen op zondag zo vroeg hun bed voor uit moeten. Sommige dingen gebeuren nu eenmaal, ook al wil je het niet. Wetenschap is niet romantisch, wellicht dat daarom zoveel anderen liever geloven in voorbestemming. Vrouwen komen af op vers mannenzweet omdat daar veel feromonen in zitten. De versierzin “Voel je je niet aangetrokken door mijn transpiratie?” scoort volgens mij niet hoog in de wekelijkse kroegentocht, toch de bakermat voor alle startende hormonenfabriekjes. En toch, ondanks die aversie tegen het woord zweet, valt er niks tegen te beginnen. Mannen zijn wat dat betreft helemaal simpel. Daar hoeft geen zweet aan te pas te komen, die reageren op alle stimulansen. Minder leuk is het wanneer de vlinders dood gaan, je roze bril kapot is of wanneer je uit je (al dan niet bestaande) hemel valt. Dezelfde hormonen die je zo verliefd lieten voelen, doen zich nu te goed aan afgunst, jaloezie en irritatie. De lieve hormonen zijn veranderd in kwaadaardige horrormonen. Drie letters verschil, maar een totaal ander woord. Mensen die in het lot geloven, dienen deze zaken maar gewoonweg te accepteren. Het heeft immers zo moeten zijn Gelukkig geloof ik niet in het lot, maar in de wetenschap. Horrormonen zijn een bewezen feit. Dat maakt het tastbaar. Je kunt er grip op kunt krijgen. Nu alleen nog wetenschapper genoeg worden om te leren hoe ik dit doe.