De waan van het weekend

Maandagochtend, vroeg, heel vroeg. De wekker schreeuwt me als een plein vol rouwende Noord-Koreanen de nieuwe week in. M'n lichaam lijkt vergroeid te zijn met het bed en mijn hoofd voelt zwaarder dan een volle cementmolen. Motivatie om uit bed te komen is er niet en naar het schijnt heb ik mijn ambitie de avond ervoor in de kroeg laten liggen. De wekker waarschuwt me voor de tweede en laatste keer, maar het geluid van de regen die tikt op het raam duwt me alleen nog maar verder terug het bed in.

Nog even liggen, nog even soezen. Onderaan de trap klinkt een luide, doordringende maar vooral licht geirriteerde stem: “Kom er nou eens uit! Het is tijd!”
Krakend, knakkend en kreunend klim ik mijn bed uit. Mijn benen lijken afgelopen nacht mee te hebben gedaan aan de Nijmeegse vierdaagse en mijn keel voelt alsof ik zojuist de gehele voorraad aan scheermesjes van de Kruidvat heb doorgeslikt.

Een ogenblik schiet de gedachte door mijn hoofd: “Dit doe ik nooit meer.” Een weekend dat je in één klap 25 jaar ouder heeft gemaakt zorgt er nu voor dat je je voelt alsof je al een eeuw in je kist hoort te liggen. Je hebt wallen onder je ogen waarmee je een Friesche dijkdoorbraak mee had kunnen voorkomen en een stem waarmee je zo mee zou kunnen doen aan de ‘bel-je-schor’ commercial. Hortend,stotend, hoestend en kuchend vervolg ik met pijn in mijn hart m’n weg naar het wekelijks veertig-urig durend onderkomen. De buschauffeur blijkt er meer zin in te hebben dan ik.

Eenmaal mijn plaats te hebben gevonden in de bus ben ik zeer verheugd dat ik mee mag genieten met de muziek van mijn collega buspassagier, een stoel of vier verderop. Muziek waarop ik de avond er voor nog halflam heb mee staan lallen, kan me nu alleen maar tot op het bot frustreren. Op het werk aangekomen zorg ik dat ik met een noodgang neerplof in de dichtstbijzijnde bureaustoel.

Een sloot koffie geeft je de schijn van een teken leven en dwingt je toch maar eens aan de gang te gaan. Mijn concentratie wordt zo nu en dan verdrukt door een glimlach als ik terug denk aan het afgelopen weekend en naar mate de dagen-durende uren verstrijken, verlang je steeds meer naar het komende weekeinde. Met in je hoofd de gedachte: Kon ik maar altijd leven in de waan van het weekend...