Ik loop door de trappengang naar boven. Vele mensen zijn mij hier voor gegaan, het stinkt hier en alles plakt. Ik hoor het denderde geluid van het gele gevaarte wat boven mij weg rijdt. Niemand schrikt ervan, want we zijn gewend aan het geluid. Het perron is een plek waar ik niet wil zijn om elf uur s’ avond na mijn werk. Eenmaal bij de laatste traptrede aangekomen zie ik haar boven al naar me lonken. Ik kan niet wachten tot ik haar benader. Eerst loop ik nog langs die vervelende paal. Ik moet mijn pas er wel tegenaan houden anders wordt het weer een dure rit. Ik wacht op een teken van goedkeuring en zet mijn weg voort. Ik kijk haar kant weer op en zie dat ze met haar achterzijde naar me toe staat. Ik maak wat meer vaart om sneller bij haar te zijn. Ik kan niet wachten om haar aan te raken, op haar te springen haar te laten bewegen zoals ik haar het liefst heb.
Opeens wordt ik boos en ik maak snelheid, ik voel mijn blaas tegen me tekeer gaan die ik even was vergeten door de drukte om me heen. Ik gris het stompe ijzeren steekvoorwerp uit mijn jaszak en buk naar voren om het in haar gleuf te steken. Ik hoor een overweldigend geluid wat mij bevredigt. Ik trek haar aan haar armen naar achteren duw haar nog een slag verder. Eenmaal in de positie hoe ik haar wil hebben zucht ik en voel ik me schuldig dat ik zo ruw met haar omga. Ik hield van haar!
Het is mooi geweest met het dagdromen. Ik verplaats mezelf zo om haar heen dat ik alleen nog maar een trap hoef te geven. Zodra ik haar een trap geef lift ik mezelf omhoog en voel dat ik neerplof op haar veel te harde zadel. Ik begin te trappen en rijd mezelf naar huis, om vervolgens lekker me bed in te duiken. Op naar de volgende morgen waar alles weer opnieuw begint.
Blij als de dag voorbij is
gepubliceerd op
Colinda 
