Relaxte revolutie

Verrassend vergevend wanneer het mijn eigen imperfecties betreft, ben ik genadeloos wreed als het op de stommiteiten van een ander aankomt. Zo zie ik de ophopende lege verpakkingen, volle asbakken en rottende etensresten verspreid over mijn bureau niet als tekortkoming van mijn persoonlijke huishoudelijke capaciteiten, maar kan ik mijn razernij betreft een spelfout in een column geschreven door een incompetente analfabeet met onrealistische literaire ambities maar amper verbergen. Ik ben me er van bewust dat deze hypocrisie ook andere lezers niet oneigen is, en dat de ergernissen die ik ervaar bij het lezen van bepaalde creaties (die om eerlijk te zijn nooit het daglicht hadden mogen aanschouwen) niet alleen op mijn eigen belevingswereld zijn gebaseerd. Sterker nog, ik durf te stellen dat wij, de ontevreden lezers, wel degelijk smaak hebben, en, zoals de vele reacties bij voorgaande columns aantonen, wordt die voorkeur niet onder stoelen of banken gestopt. Wij, lezers van kort vermaak in tekstuele vorm, hebben een mening!

Nu is het wachten op de eerste actiegroepen. Wanneer de onvrede over het bedroevende niveau van spelling, grammatica, samenhang, literariteit en maatschappelijke relevantie dermate stijgt dat er leiders op durven te staan die flocks aanmaken onder het fier wapperende vaandel ‘Verbeter Onze Columns’ - en daarmee de immer populaire VOC-mentaliteit een nieuwe schwung geven – is het nog maar een kleine stap voordat ‘Qolumns’ in de RAI wordt georganiseerd en een vindicatieve Verdonk een nieuwe greep naar algehele wereldheerschappij doet met haar vers opgerichte politieke partij TOP: Trots op Partyflock.

Uit bovenstaande (uiterst realistische) voorspellingen, blijkt dat er in het nader definiëren van onze toekomst een grote rol is weggelegd voor het individu. Misschien is het mijn narcistische zelf die hier opspeelt, misschien is het een pure overschatting van het intellect van de mensen die hier op columns reageren – op een manier die, naast met een bolwerk van negatieve adjectieven bestempeld te kunnen worden, in ieder geval een bepaalde set van normen, waarden en kwaliteitseisen in kaart brengen – of misschien zit ik er gewoon helemaal naast en kan ik me beter vol overgave storten op het opruimen van mijn bureau en me daarbij gelukkig prijzen in het doen van die kleine ontdekkingen die zorgen voor de pleziertjes in het leven, als een vergeten briefje van tien vinden onder een stapel ongeopende rekeningen en aanmaningen of een nog half intacte joint aantreffen aan de kant van de asbak die normaal gesproken door een berg peuken aan je zicht wordt onttrokken, maar ik denk dat, wanneer een ieder z’n best probeert te doen, de reputatie van feestgaand Nederland een flink aantal nader in kaart te brengen niveaus zal kunnen stijgen.

Ben je benieuwd naar wat je als lezer kunt doen om een eerste stapje te zetten naar dit walhalla van een samenleving? Ik ben bang dat mijn oplossing vrij idyllisch zal blijken in de praktijk. Nu ik het einde van mijn wereldverbeterende column nader, zie ik de onmogelijkheid van onze taak in. Een subcultuur zijn we al lang niet meer; in deze postmoderne samenleving zijn we de hokjesgeest ontstegen, en is het slechts de traagste leerling uit de klas die altijd in slaap valt tijdens de les en achterin het lokaal zijn ouderwetse lessenaartje onderkwijlt die iemand nog beoordeelt op zijn afkomst, huidskleur, ras, geloof of andere aangeboren, aangeleerde of anderzijds afgebakende eenheden. Dat walhalla waar ik het over heb, daar leven we al in. Je bent geen deel van deze site, nee, we zijn allemaal deel van een veel groter plaatje. Zo blijkt mijn wanhopige poging tot literaire revolutie in de kunstvorm die ‘column’ heet uit te draaien op een fiasco, maar wil ik jullie graag laten delen in mijn bewustwording. Wat ik nu ga doen? Niet meer naar spelfouten kijken, mijn bureau opruimen en afwassen. Maar wel met die halve joint in m’n bek stiekem de reacties lezen.