Je weet niet wat je hebt totdat het weg is. Een goede gezondheid bijvoorbeeld. Hier sta je niet echt bij stil zolang alles functioneert zoals het hoort. Ik moet hier wel bij stil staan.

Toen ik nog een klein gabbertje was in 1994 waren er genoeg van de 'oude garde' die het voor mij als gemis ervaarden dat ik de Energiehal en Parkzicht niet 'had meegemaakt'. De "A Nightmare in Rotterdam"-feesten waren legendarisch, en de flyers ervan hingen jarenlang op mijn kamertje aan de muur.

Nustyle en Rawstyle. Mainstream en Industrial. De euforische melodieën en de rauwe beukende geluiden. De ellenlange breaks en de harde bassen. De muziek waar we met z’n allen zo van houden

Zo. Dat zit er weer op. De verkiezingen van 2012 zijn geweest. De politici zullen de marathon werkdagen van campagnevoeren langzaamaan gedag kunnen zeggen. Het goed moéten beantwoorden van elke ondubbelzinnige vraag van een journalist zit erop. De tijd waarop politici hard afgerekend kunnen worden op een misstapje is verdwenen. De verkiezingsuitslag is bekend...

Zondag laat in de middag was het, stiekem nog nagenietend van qlimax van de avond van te voren toen ik het nieuws ontving. Stil was het. Heel het nagenietende gevoel was weg. Alsof ik het helemaal niet heb gehad. Alsof ik de avond van te voren niet weg ben geweest maar mezelf in een diep zwart gat bevind. De grond onder m'n voeten zakte weg. Dieper en dieper...

Daar sta ik dan, na een tocht met flinke tegenvallers maar tegelijkertijd ook unieke en hele mooie momenten, ben ik dan eindelijk waar ik zijn wil, op slechts een steenworp afstand ligt het paradijs waar ik al die moeite voor genomen heb. Of de hele tocht echt de moeite waard was laat ik nog even in het midden, tenslotte kan geen enkele ervaring compleet 'nutteloos' zijn in het leven. Om het even wat voor een ervaring het ook is, het gaat er om wat je er mee doet.

Een tijdje geleden zei een vriendin van me dat ze nooit 'zomaar' met iemand het bed in zou kunnen duiken. Toen ik haar vroeg waarom ze dit niet zou kunnen, zei ze dat dat kwam door haar geloof in God....

Steeds vaker lees ik berichten over de war on drugs. Het begint er op te lijken dat war on drugs begint te verliezen, en is dat niet logisch? Aan het eind van het verhaal is het altijd de bad guy die moet verdwijnen....

Vroeger toen de koeien nog met de hand werden gemolken en katoenen luiers gewassen werden was liefde een heel ander begrip dan tegenwoordig. Men leerde elkaar kennen en gingen rustig afspreken op de woensdag avond, dat was immers de enige avond dat de jonge mensen van huis mochten. En af en toe in het weekend, als het maar niet te laat werd.

Zonder gebruik te maken van de door Doc Brown omgebouwde DeLorean sportauto verplaats ik me naar een koude zaterdagavond. Vocaal lawaai verwelkomt me. De saamhorigheid straalt er vanaf en resulteert vrijwel direct in het observeren van de medemens.

Maandagochtend, vroeg, heel vroeg. De wekker schreeuwt me als een plein vol rouwende Noord-Koreanen de nieuwe week in. M'n lichaam lijkt vergroeid te zijn met het bed en mijn hoofd voelt zwaarder dan een volle cementmolen.

Ik loop door de trappengang naar boven. Vele mensen zijn mij hier voor gegaan, het stinkt hier en alles plakt. Ik hoor het denderde geluid van het gele gevaarte wat boven mij weg rijdt. Niemand schrikt ervan, want we zijn gewend aan het geluid...

'Are you ready to die yet, die yet, die yet.' Hierna klapt de kick uit de speakers door de zaal. Na de break schreeuwt de hele zaal mee: 'Six six six!' In een razend tempo worden bassdrums, snerpende geluiden en 'masterlijke' snares de zaal in geknald. Het is een gekkenhuis, er worden rare hoofden getrokken, in het wild om hun heen slaande mensen gaan compleet door het lint!

Ik zit in de trein en kijk half dromend naar buiten, ik zie de huizen langzaam voorbij komen en bij sommige huizen kun je de kerstboom door het raam in de kamer zien staan......

Het is maandag, de week is weer begonnen. Langzaam wakker worden douchen en slenteren naar het station waar je de laatste meters toch even wat sneller moet lopen omdat je anders de trein mist naar Amsterdam centraal. 15 minuten vertraging, fijn, had ik nog wel wat langer in bed kunnen liggen. Nog maar een sigaret roken dan. Na deze op het spoor te hebben los geschoten hoor je de trein uit de verte aankomen. Hehe, dat werd tijd.

Het is sint maarten en je bent 7 jaar. vol overgave sta je met je jasje en lampion te springen om snoepjes op te halen. Je broer zingt bij het opgengaan van de deur braaf het liedje, terwijl jij al met je tas open staat en roept na afloop van je broer’s liedje in volle overtuiging: SNnoep! Met het liefste snoetje dat je op dat moment bezit.

Ik had me voorgenomen om deze week is flink wat achterstallig onderhoud, administratie, enzovoort, rond mijn persoon, te gaan verrichten. Nu moet ik eerlijkheidshalve bekennen dat mijn persoontje wel vaker deze grandioze ingenomen ideeën ontspruit, echter door het drukke ingenomen en bedachte programma wat ik mijzelf dan heb voorgenomen, ik er niet aan toe kom deze ingenomen ideeën tot uitvoer te brengen. Wat weer resulteert in een nog langere lijst met voorgenomen ideeën, waar echter tot aan de dag van vandaag niets van weggewerkt is. Kortom: er komt nooit iets van terecht!

Laatst kwam ik die ene jongen tegen, die ik lang niet had gezien. In de tijd dat ik hem niet had gezien was ie wat aangekomen, kan gebeuren natuurlijk. Ik betrapte mezelf op de gedachte dat hij toch minder leuk was, met die bolle wangen en zijn shirt een maatje groter. Op hetzelfde moment zei de politiek correcte stem in mijn hoofd dat dat niet eerlijk was, het was immers dezelfde gast!

Afgelopen weekend was voor mij persoonlijk erg speciaal en bovendien ontzettend leuk! Nee niet zozeer omdat ik een zwaar gedrogeerde jongen het podium vriendelijk afhielp of omdat er bitterballen werden geserveerd op een klein feestje in Zeeland maar vooral omdat ik nog eens met vinyl heb gedraaid op een retro/oldskool feest in de Zalinaz! Man man man, wat was dat lekker! En nee, ik bedoel niet die bitterballen!

Ruim 10 jaar geleden is het alweer dat ik samen met jou voor de eerste keer op een feest stond. Je zei tegen me hier neem dit maar dan ervaar je het allemaal nog intenser. Ik keek naar het blauwe pilletje in je hand en dacht ach waarom niet. Toen hij begon te werken keek ik je aan, je was nog mooier dan ik je altijd al had gevonden. Met je zwarte haar, je blauwe heldere ogen met lange zwarte wimpers en je volle lippen. Ik voelde me intens verliefd en intens gelukkig!

Wat een zomer! Ik hoor het van alle kanten. Tja er was inderdaad een hoop regen en wind, ja een heuse storm zelfs en dat begin september! Het schijnt uitzonderlijk te zijn volgens de meteorologen. Oh ja, we hebben ook nog, hoe zal ik het noemen, winterse neerslag gehad. Hagel dus.......