Zonder gebruik te maken van de door Doc Brown omgebouwde DeLorean sportauto verplaats ik me naar een koude zaterdagavond. Vocaal lawaai verwelkomt me. De saamhorigheid straalt er vanaf en resulteert vrijwel direct in het observeren van de medemens.

Maandagochtend, vroeg, heel vroeg. De wekker schreeuwt me als een plein vol rouwende Noord-Koreanen de nieuwe week in. M'n lichaam lijkt vergroeid te zijn met het bed en mijn hoofd voelt zwaarder dan een volle cementmolen.

Ik loop door de trappengang naar boven. Vele mensen zijn mij hier voor gegaan, het stinkt hier en alles plakt. Ik hoor het denderde geluid van het gele gevaarte wat boven mij weg rijdt. Niemand schrikt ervan, want we zijn gewend aan het geluid...

'Are you ready to die yet, die yet, die yet.' Hierna klapt de kick uit de speakers door de zaal. Na de break schreeuwt de hele zaal mee: 'Six six six!' In een razend tempo worden bassdrums, snerpende geluiden en 'masterlijke' snares de zaal in geknald. Het is een gekkenhuis, er worden rare hoofden getrokken, in het wild om hun heen slaande mensen gaan compleet door het lint!

Ik zit in de trein en kijk half dromend naar buiten, ik zie de huizen langzaam voorbij komen en bij sommige huizen kun je de kerstboom door het raam in de kamer zien staan......

Het is maandag, de week is weer begonnen. Langzaam wakker worden douchen en slenteren naar het station waar je de laatste meters toch even wat sneller moet lopen omdat je anders de trein mist naar Amsterdam centraal. 15 minuten vertraging, fijn, had ik nog wel wat langer in bed kunnen liggen. Nog maar een sigaret roken dan. Na deze op het spoor te hebben los geschoten hoor je de trein uit de verte aankomen. Hehe, dat werd tijd.

Het is sint maarten en je bent 7 jaar. vol overgave sta je met je jasje en lampion te springen om snoepjes op te halen. Je broer zingt bij het opgengaan van de deur braaf het liedje, terwijl jij al met je tas open staat en roept na afloop van je broer’s liedje in volle overtuiging: SNnoep! Met het liefste snoetje dat je op dat moment bezit.

Ik had me voorgenomen om deze week is flink wat achterstallig onderhoud, administratie, enzovoort, rond mijn persoon, te gaan verrichten. Nu moet ik eerlijkheidshalve bekennen dat mijn persoontje wel vaker deze grandioze ingenomen ideeën ontspruit, echter door het drukke ingenomen en bedachte programma wat ik mijzelf dan heb voorgenomen, ik er niet aan toe kom deze ingenomen ideeën tot uitvoer te brengen. Wat weer resulteert in een nog langere lijst met voorgenomen ideeën, waar echter tot aan de dag van vandaag niets van weggewerkt is. Kortom: er komt nooit iets van terecht!

Laatst kwam ik die ene jongen tegen, die ik lang niet had gezien. In de tijd dat ik hem niet had gezien was ie wat aangekomen, kan gebeuren natuurlijk. Ik betrapte mezelf op de gedachte dat hij toch minder leuk was, met die bolle wangen en zijn shirt een maatje groter. Op hetzelfde moment zei de politiek correcte stem in mijn hoofd dat dat niet eerlijk was, het was immers dezelfde gast!

Afgelopen weekend was voor mij persoonlijk erg speciaal en bovendien ontzettend leuk! Nee niet zozeer omdat ik een zwaar gedrogeerde jongen het podium vriendelijk afhielp of omdat er bitterballen werden geserveerd op een klein feestje in Zeeland maar vooral omdat ik nog eens met vinyl heb gedraaid op een retro/oldskool feest in de Zalinaz! Man man man, wat was dat lekker! En nee, ik bedoel niet die bitterballen!

Ruim 10 jaar geleden is het alweer dat ik samen met jou voor de eerste keer op een feest stond. Je zei tegen me hier neem dit maar dan ervaar je het allemaal nog intenser. Ik keek naar het blauwe pilletje in je hand en dacht ach waarom niet. Toen hij begon te werken keek ik je aan, je was nog mooier dan ik je altijd al had gevonden. Met je zwarte haar, je blauwe heldere ogen met lange zwarte wimpers en je volle lippen. Ik voelde me intens verliefd en intens gelukkig!

Wat een zomer! Ik hoor het van alle kanten. Tja er was inderdaad een hoop regen en wind, ja een heuse storm zelfs en dat begin september! Het schijnt uitzonderlijk te zijn volgens de meteorologen. Oh ja, we hebben ook nog, hoe zal ik het noemen, winterse neerslag gehad. Hagel dus.......

Zo rond 2003 leerde ik een gabber kennen op mijn school in Utrecht. We trokken steeds meer met elkaar op, en hij introduceerde me in de wereld van hardcore. Natuurlijk had ik al weleens hardcore geluisterd, maar meer dan luisteren werd het nooit. Enfin, deze gabber nam me na maanden 'muzikale voorbereiding' mee naar Thunderdome en dat was echt de meest geweldige party die ik ooit heb meegemaakt. Ik wilde meer. Ik zocht op het internet naar een partysite......

Het is inmiddels vrijdag, de lucht is grauw en druilerig. Alsof de wolken met z’n allen wachten tot ik naar buiten wil gaan en dan al de regen aan de genade van de zwaartekracht overleveren.

Afgelopen week na weer een heerlijk feestje te hebben gehad, zat ik thuis lekker in te kakken met een goddelijk raketje in m'n hand. Dit is vaste prik geworden. Lekker op de meest asociale manier op de bank of luie-opa stoel plaatsnemen, de beentjes rustend op de tafel en het hoofdje al slurpend en knikkend op standje genieten. Dit is nog niet heel lang een traditie, het is ingevoerd door een aantal vrienden van me. Ze noemen het Afteren. Liefst met een live-set diep brommend op de achtergrond. Niet kapot te krijgen zitten ze als brave schoolkindjes met een kauwgompje of ijsje na te zuchten. God moet wel van me houden, want bij de laatste maar zoveelste keer dat ik m'n lieve huisgenootje uit bed had gedreund was de enige opmerking die ik naar m'n hoofd geslingerd kreeg: 'Gast, mag het iets zachter? Ik probeer te slapen.. Maar wie is dit? Klinkt superchill.